23-09-16

Pijn op eender welk vlak...

Hier gaan we dan... 

Sommigen die volgen op FB zijn al druk aan het speculeren. Maar eerst moest er vanalles op orde gezet worden alvorens een blog open te gooien voor het "publiek"... Het is ook helemaal niet evident voor mij om deze blog te schrijven... ( het doosje kleenex raakt de laatste weken sneller leeg dan ooit ) Maar ik moest een stap zetten voor mijn kind, en mezelf opzij zetten voor zijn welzijn. 

Er breken harde tijden aan voor ons gezinneke. Niet enkel de nakende chemokuur die me staat te wachten, maar ook de andere beslissingen die werden genomen zullen heel hard zijn.

Zowel voor Kyran als voor mezelf. 

Kyran is al , startte net het vijfde leerjaar, en heeft al  jaar geen andere keus dan om te gaan met een zieke mama en een afwezige papa. Sinds het laatste verdikt van het - alweer - opstarten van chemo na pas 4 maand, hebben we na heel veel praten een keuze gemaakt. Kyran vertrekt naar een andere school, waar hij zich thuis zal voelen en een goed opvangnet zal genieten. Aan die beslissing hangt nog een tweede - wel zware - beslissing vast. Hij gaat namelijk van zondag tot vrijdag bij zijn toekomstig pleeggezin gaan logeren... 

Die keuze is hem niet opgedrongen, hij kende de school, en zijn toekomstig pleeggezin is dat van zijn doopmeter die tot nu toe altijd heeft klaargestaan voor hem. En nu ook weer. We hebben alles heel goed uitgelegd, oplossingen gezocht ( en aan het zoeken ) om de verandering zo minimaal mogelijk te maken, het voorstel "even" in de la gelegd, en hem zelf laten beslissen wanneer hij de la wou opendoen ( lees praten of vragen stellen ) of even dicht laten. Hij gaf dat dan - tot onze grote verwondering - heel goed aan. 

Uiteindelijk heeft hij zelf beslist het plan uit de lade te halen en op te starten, tegen alle verwachtingen in heel snel zelfs.

Het houdt in dat hij tijdens de week bij zijn meter gaat "logeren" om zo naar zijn nieuwe school te gaan. De weekends en vakanties komt hij zo lang mogelijk nog steeds naar huis, want ook hier staat nog zijn opvanggezin van de laatste 4 chemokuren paraat. Ook de Chiro gaat verder, het koor loopt verder, en ook voor zijn volleybal die hij veel te graag doet om het af te nemen zijn we op zoek naar een oplossing zodat hij de vrijdag op tijd in Ieper raakt om de training verder te kunnen volgen zodat hij in de weekends ook matchen zal kunnen meespelen als hij daar klaar voor is. 

Ik sta natuurlijk niet meteen te springen van geluk... Maar op dit vlak komt Kyrans welzijn op de eerste plaats. Mijn grootste reden is dat een kind een kind moet kunnen zijn. Een kind moet kunnen spelen, een kind moet kunnen lachen, zorgeloze dagen hebben zolang mogelijk. Mijn fysiek laat dit amper nog toe. Na 6 jaar kuren en operaties ziet hij meteen de pijn, vermoeidheid... Hoe hard ik ze soms verstop. Dat is zo als je 24u op 24u bij elkaar leeft... Mensen die het niet meemaken kunnen het blijkbaar helemaal niet begrijpen hoe intens onze band is. Als hij niet thuis kan slapen, hij weent dat hij zijn mama mist... Al heeft hij net een dag plezier en verwennerij achter de rug. Hij was vier... Een klein ventje van vier... Toen al mijn haren op 10 dagen verdwenen. Toen zijn mama zo maar even 3 volle weken het ziekenhuis in moest, en 12 kilo lichter buitenkwam in een rolstoel. En toen ik smaakverlies had en niet kon eten zei "een hapje voor mij, en dan eentje voor jou, mama! " ( Daar ga je dus aan kapot!!! ) Nu, zes jaar later, snapt hij het veel beter dan zelfs vele volwassenen die het zouden moeten snappen... En hij is pas 10... Dit hoort niet!

Ondertussen zit mijn energie zo laag dat ik door enkel en alleen het opstaan voor school tegen het weekend niks energie meer overheb... Net dat moment heeft hij tijd, hoeft er geen wekker... Dan willen we samen dingen doen, we plannen, en de zaterdag is mama een zombie. 

Dus nu de zesde chemokuur moeten opstarten : voor mij is het genoeg geweest. Hij moet kunnen genieten, spelen, lachen, gek doen... Hij moet thuiskomen en van aandacht kunnen genieten, geen "thuisverpleger" worden om 16u. Geen huishoudhulpje of boodschapper... Hij is 10, hij is een kind, hij moet KIND kunnen zijn. 

De situatie nu laat dit niet meer toe. Nu zetten we alle hoop dat door het ( uit)rusten in de week, hij de vrijdagavond weer even een mama heeft, liefst de zaterdag ook nog... Dat als de wekker de ganse week niet moet rinkelen voor mama, er meer energie zal overzijn voor het weekend... Hem dan alle aandacht kunnen geven, liefst 100, of nog beter, 200%... 

Voila, de beet in de zure appel is gebeurd... 

De laatste maanden ondervond ik meer en meer "nadelen" aan mijn optimisme en doorzetting. Door te weinig de negatieve zaken open en bloot te gooien, de waarheid net iets te veel te verbloemen om lezers niet te choqueren, begon ik heel heel pijnlijke reacties te krijgen. Men zag op de duur enkel nog de leuke foto's... De "leuke" vakantie... Wat ze niet zagen wat die leuke momenten opeisten, hoe lang het duurde eer ik er was van gerecupereerd, de pijn die ik ervoor verbeet... Maar welke mama zou nu niet door vuur gaan voor zijn kind, zelfs al gaat ze kapot van de pijn...??? ( Adrenaline van geluk helpt ook wel echt!!! :p ) 

Bij deze : "open en bloot" de pijn in ons gezin... 

Want het draait niet alleen rond de kanker, de chemo, de pijn,het ziek zijn... Alle andere ellende waar andere gezinnen doormoeten zonder de big C, stopt niet aan onze drempel omdat ik ziek ben... De rekeningen passen - jammergenoeg - ook nog steeds door onze brievenbus. En ook Jantje staat laat je niet met rust, hoor, integendeel... Ziekenkas, FOD, belastingen, noem maar op... En ZELFS het - eeuwige - roddelen en veroordelen van mensen stopt ook niet voor ons gezin, noch de stalkster die al sinds 2011 onverstoorbaar doorgaat met bellen en neerleggen ( momenteel zo'n 4 tot 7 keer per dag ) Echt niet, hoor, ook wij krijgen de rest van alle "shit" nog verder te slikken. Dus voor degenen die dat groene ventje op hun schouder hebben gespot, of hoorden fluisteren in hun oor na het meevolgen van onze vakantie : Steek hem maar terug in z'n bokaal! ;) 

 

Hier heerst de pijn op alle vlakken : fysiek, psychisch, emotioneel, financieel, familiaal... 

Zondagavond start mijn - zoveelste - hel : Afscheid nemen van mijn hartje, van zondagavond tot vrijdagavond... 

Dus voor degene die de blog enkel volgen om gaan rond te kletsen ( sorry voor degenen die dit helemaal niet doen, don't take it personal : wie het schoentje past zal het wel aantrekken ) denk in het vervolg zo efkes " wat had het ik en mijn kind geweest "... Dat groene ventje gaat meteen gaan hardlopen! 

 

Voor alle anderen : as usual : CARPE DIEM!!! Laat uwe was liggen, ie loopt niet weg! Laat die pc dicht, morgen staat die er echt wel nog! Laat die dweil staan : je hebt een tafel en bord om van te eten, van de grond eten hoeft echt niet! En die afwas : ga een goeie vaatwas kopen! ;) GENIET!!!! 

En nu ga ik me - nog chemoloos voor even - voorbereiden op een gans weekend met mijn tiener! 

 

 

 

 

17:17 Gepost door Veerle De Muynck in Blog | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

21-09-16

Trein 6...

Dinsdag 13 september... Controlescan nummer zoveel... Rv met onco nummer zoveel... Angsten en slapeloze nachten : nummer zoveel... Scan lijkt helemaal clean ( al weet je bij dit beest nooit, want het meeste is zelden te zien ) buiten een "klein" letsel in de lever. Zoals gewoonlijk vraag ik Killroy weer de pieren uit de neus. Want ik heb tintelingen, al weken, in handen en voeten, en als ik de nek naar beneden plooi nog meer. Dit hoort hij niet graag. Vraagt me verder uit en neemt onmiddellijk telefoon voor aan afspraak NMR. Waarom dringt niet meteen tot me door.  

En dan de bom : vermoeden van een bijkomende secundaire kanker. NMR : vrijdag in de late namiddag... Doe er dus nog maar een paar slapeloze nachten en piekerdagen bij. 

Neen : knop op nul, want je hebt er nog eentje van 10. Pak dus al de energie in je lijf dat er is, en hou je recht.

Iets in me zegt dat hij verkeerd is. De volgende ochtend klinkt het idd nog duidelijker in mijn hoofd : de symptomen hebben niks te maken met die *kl...* kanker. Helemaal overtuigd gaat de switch dus op nul. Pak de dag, nu, en snel! 

Vrijdag... NMR... Rotsvast overtuigd dat Killroy ernaast zit. Ik hang het kieken uit met de verplegers, lig op m'n gemakske in een komiek harnas en stap erna "dood"gerust naar de wachtzaal... Killroy's schema loopt alweer goed uit, maar ik ben er gerust in en heb een boekske bij. Maar ik krijg gezelschap van Kyrans psychologe, dus boekske niet nodig... Ze zijn alweer aan't panikeren alvorens ik dat zelf doe. We weten nog geen merker, en hebben nog niks resultaten NMR. Ik moet me inhouden niet te lachen met het bezorgde "begrafenisgezicht". Menskes, ge zijt nog nie van mij af ze... 

Meer dan een uur later dan gepland - en scheel van de honger ondanks de net opgepeuzelde boterham - kan ik binnen. Killroy moet dat moment nog gaan kijken naar de resultaten NMR, heeft blijkbaar nood aan een "beentje strek" en wandelt even weg. Wat mij betreft, had hij me dan even een pauze extra mogen geven buiten die vier ijskoude muren van zijn bureau, maar soit... 

Even later komt hij terug, staart wat op het scherm, raakt er niet aan uit en moet nog es gaan verifiëren met de radioloog.  Het koekje dat ik vroeg mee te brengen was ie vergeten! :D 

Eerst de opluchting : geen onbehandelbare agressieve meningitis carcinoma ... Maar voor mij niet echt nieuws. Ik reageer prompt dat ik dat toch wist. Een vreugdedansje zit er dan toch niet in, want meteen vraag ik verder over het zogenaamde "kleine" letsel in de lever... 

En dan de klap : aangezien de plaats van het "letsel" ( ik vind dat maar een raar woord voor zo'n kwaadaardig ding, want dat klinkt meer als een sneetje in de vinger ) en het felle stijgen op te korte tijd van de - ondertussen bekende - merker ( die boven de 500 is uitgelopen op 3 maand) luidt het verdict terug starten met chemo. De grootste slag daarentegen is dat dit ASAP moet... "Niet meteen, hoor" klinkt het. Als ik vraag "wat is niet meteen" ten laatste binnen 3 weken... Heu.... Drie weken : en dat noem jij "niet meteen"??? 

De grond gaat onder m'n voeten uit... Heb ik nu geen zin in, de laatste is pas 3 maand geleden... ik sta pas terug op mijn voeten, mag ik niet uitstellen, zijn er geen andere opties, wat zijn mijn opties, kan er geen behandeling die minder agressief is, waar ik minder ziek van wordt...???? Het regent plots vragen.

Drie voorstellen : Caelix ( omdat ik na die kuur lang stabiel bleef ) of pilletjes. Een waarvan de werking te traag gaat naar zijn zin, of een hormonenpilletje waarvan geen werking verzekerd. Kansen : 10%, net zoals elke kuur al gehad, maar die statistieken golden toen duidelijk niet voor mij... Op de vraag "wat raad jij aan?" krijg ik meteen : zeker en vast de caelix... Ik walg van het idee alleen al : want die verbrandde mijn keel en slokdarm waardoor ik zo'n kleine maand niks kon eten en amper kon drinken, zelfs water leek een glas vol kopspelden... 

Dus nu staan we er - alweer - voor... Reeks 6...

Het zorgt voor een hele stofwolk die nu is opgewaaid, aangezien de opties...

Wordt dus nog vervolgd...  

 

 

 

09:51 Gepost door Veerle De Muynck in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-16

Een chemoloze vakantie...

Onze eerste chemoloze vakantie in 6 jaar waarbij ik fysiek wat op de pootjes sta... Het stoppen van laatste kuur vanwege een zware allergische reactie voelde dubbel aan. Maar de gedachte aan een mooie vakantie samen, en het -eindelijk - ten tonele verschijnen van de zon hield de moraal wat op. Ondertussen zijn we al halfweg de schoolvakantie. 

Kyran had al de tijd van z'n leven. Een week balsportkamp waarbij hij elke avond naar huis kwam ( zo heb ik het toch het liefst! ;) ) 10 dagen Chirokamp met een hoop lol en bijhorende hoop was, een 2daags verlofje bij zijn Peter, en morgen een verrassingstrip met mama... Klagen kan hij dus niet! Er staat namelijk nog een koorkamp gepland van 10 dagen, en een house-cat-dogsitting voor vrienden in de buurt... Van verveling geen sprake dus, want ook het opruimen van zijn kamer stond op zijn to-do list... ;) 

Ook mama nam een break : house/doggysitting bij familie, even weg van alle beslommeringen die lopende waren, want die zijn er - naast de chemokuren en het ziek zijn - jammergenoeg ook. Alles wat bij een dagelijks leven komt kijken verdwijnt niet zomaar even omdat je kanker hebt.

Even eerst de mindere zaken "spuwen", ik eindig liever met de mooie en positieve zaken.... 

Burenlawaai, ondertussen voor het nachtelijk gedeelte opgelost door het aankopen van oordoppen op maat gemaakt, wat al een reuzegroot verschil maakt voor de broodnodige nachtrust... 

Rekeningen, autokeuring en andere papierrompslomp... Dat waar iedereen niet graag ziet komen... ;) Daar kregen we afgelopen maand ook een hoop van te verwerken. De vakantie was pas opgewarmd toen een brief in de bus viel van het FOD. Die meldde me de "eer" te hebben mij te mogen vertellen dat ik hun premie van een kleine 250 euro per maand was verloren. Ze hadden 6 maand nodig gehad die toe te kennen, slechts 2 dagen waren nodig die af te nemen. Na een telefonisch contact bleek dat dit te wijten was aan het feit dat ik vanaf nu aangetoond had niet meer te "willen" werken, aangezien mijn inkomen een vervangingsinkomen was geworden. Dat moment werd mij ook verteld dat ik daardoor mijn sociaal tarief op gas en elektriciteit daardoor ook zo wegvallen. Je kan je dus voorstellen dat dit een grote klap was. Meer dan de helft van mijn kinderloze dagen werden dus opgeslorpt door het informeren, dus ook telefoneren, online opzoeken, de juiste instanties contacteren voor eventuele hulp hierbij, en vooral ook een nieuwe budgettering opmaken om te zien hoe we nu verder konden met zo'n verlies op financieel vlak. Het feit dat ik altijd full-time heb gewerkt, en sinds het medisch ontslag sterk heb gebudgetteerd maakt dan ook dat ik geen sociale woning heb, noch aan het OCMW sta, noch onder budgetbegeleiding... ( Ik heb ondanks alles nog wel wat eer en trots, hoor... ) 

Ondertussen zijn de acties die konden ondernomen worden - het is dan ook verlofperiode - opgestart en kunnen we enkel maar afwachten en hopen... Hopen op een positieve uitkomst.

Ook tandproblemen blijven weer niet uit, ik kreeg 2 nieuwe tandjes, zodat ik weer mag lachen op een foto, spreken tegen mensen,... zonder daarbij te sterven van schaamte. Maar een kuur antibiotica werd het gevolg ervan, toen ik de ochtend erna met een dikke wang uit bed stapte. Initieel zag ik daar geen graten in. Veel geploeter aan die tanden, meer dan 2u op de "slachtbank", een paar vijzen in mijn bot... Maar ook de dag erna was nog minder : een dubbele portie wang werd me voorgeschoteld als ontbijt. Dus hoe groot m'n angst ook was voor tandartsen, ik had geen andere keus dan terug te gaan. Met een - nog lopende - antibioticakuur en bijhorende gevoeligheidssymptomen ( o.a. slapeloosheid, vermoeidheid, hartkloppingen... ) als gevolg. 

Een goede vriendin en lotgenote van me kreeg dan ook weer slecht nieuws, wat me setrk pakte, het is een optimistisch zonnetje, een dooral, die zelden het kopje laat hangen ondanks chemokuren sinds 2006. Heel confronterend dat mensen met zo'n mooi hart daardoor moeten, en als je om je heen kijkt en luistert, mensen ruziën om niks, discussies uitlokken voor een prul en gehinderd worden door de paardelappen van de huidige maatschappij nog te zien wat mooi is in het leven. If you read this, mijn lieve meid, weet dat we hier aan je denken, en jouw kaarsje hier brandt...  ( als we thuis zijn wel te verstaan! ;) ) 

Note : met die reden kijk ik dus al heel lang geen nieuws meer, er is ellende genoeg "naast onze deur", dat extra ellende van elders mij persoonlijk er teveel aan is, waarvoor mijn excuus... 

Het waren zware dobbers, zeker na een paar -heel onverwachte - leuke gebeurtenissen. Het bezoekje aan mijn roots en daardoor ook mijn kans om vrienden es zelf op te zoeken, deed wonderen voor mijn zelfbeeld. "Ik kon ook es weer iets betekenen voor mijn vrienden, ipv van zij voor mij" als je begrijpt wat ik bedoel... 

Toch lukte het me niet goed meer mezelf goed in m'n vel te krijgen. Er gebeurde teveel, te kort op elkaar en te onverwacht. Ik was weer even de grond onder de voeten kwijt, en vond de energie even niet meer terug. De emmer was volgelopen en stond op kantelen...

Een paar emotionele gebeurtenissen deden de emmer uiteindelijk kantelen... Het deed mij wankelen, deed me huilen als een klein kind, en in die mate dat ik het deze keer niet op tijd kon verbergen voor mijn tiener in huis... Maar deze nacht kwam tijdens het piekeren een wijs gezegde boven van een vroegere therapeut van me, een mens die ik nooit zal vergeten, altijd en eeuwig de rust zelve, op zijn sandalen... " Als iemand een aapje bij jou op de schouder plaatst, lijkt dat een klein, gewihtloos, lief, leuk diertje... Je kan het strelen, het lijkt zacht en speels. Dan plaatst een ander nog zo'n aapje, twee aapjes wegen al net iets meer, kunnen al ruziën en flink venijnig uit de hoek komen... Dan komt er nog een derde bij, vierde, vijfde.... De truc is dus : je mag het aapje even strelen, er even mee bezig zijn, even strelen. Maar je zet het kleine ding dan netjes terug op de schouder van de eigenaar. Want een bende aapjes die de uwe niet zijn, wegen al heel snel door, kunnen een ware oorlog ontketenen en je bijtwonden bezorgen die sterk aan het verzweren kunnen raken.

Deze morgen ben ik dus aan deze blog geslagen... Alle aapjes ondertussen bij hun eigenaars terug aan het plaatsen, en het gewicht van mijn schouders af te halen. Het zijn namelijk niet mijn aapjes, dus niet mijn verantwoordelijkheid, niet mijn zorg... Van dat laatste heb ik er zo al meer dan genoeg. 

En nu wil ik eindigen met zonlicht op deze blog, de zon die tussen de wolken vecht om ons nog wat broodnodige warmte te geven tussen de regenbuien en donderslagen door... 

Een vriend van me had me goed te pakken met een serieuze en pakkende verrassing. Tijdens mijn ziekenbezoekje aan hem, was ik het die het "kadootje" kreeg ipv hijzelf. Hij was recent jarig geweest. Ik kreeg een mailtje te lezen waarin zijn uitnodiging stond. Hoe verder ik las, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Bleek dat hij als kado aan zijn hechte vrienden had gevraagd een centje in een envelopje te doneren... tvv van ons. Met bijhorende voorwaarde dat het werd gebruikt om te genieten en niet werd opgespaard... Ik was behoorlijk van mijn melk. Een vriend "van toen" die ik zo'n 20 jaar niet meer zag, en terugvond via FB, net op dit moment... Je zou voor minder even niet weten wat gezegd! 

Dit pakkend kado, wat een envelopje opleverde met een- voor mij (ons) - serieus bedrag in, heeft me even dooreengeschud, ik wist niet waar ik dit aan verdiende, wist het ook niet meteen een "plaats" te geven... Meteen bloggen lukte me dan dus ook niet.

Wel heeft dit mooie gebaar ervoor gezorgd dat toen er een serieuze paniekaanval startte na het ontvangen van het FOD nieuws, ik na het plaatsen van het slechte nieuws, mezelf kon dwingen onze vakantie niet te laten vergallen, en die verder te zetten zoals gepland. Ik was tijdens Kyrans afwezigheid namelijk volop een verrassingstrip aan het voorbereiden, en even wou ik mijn riem meteen terug dichtsnoeren... 

Bovenop kwam daarnaast nog het nieuws dat een gezin - die reeds doneerde - een heel degelijke 2e hands fiets gratis wilden schenken aan Kyran, die met z'n huidig Freecycle fietsje - ondanks het opknappen ervan - teveel problemen bleef hebben. Mieke en Stefan : jullie hebben hem heel gelukkig gemaakt, hij zou in de gietende regen z'n fiets bovenhalen!!! 

Dus bij deze : Rieno : Van harte dank om me zo "bij m'n lepels" te hebben gehad. En een dikke dank aan degenen die zonder ons te kennen, zo gul zijn geweest om onze vakantie een zon te bezorgen tussen de donderwolken!!! Dit gaf ons weer een boost om de moed niet te verliezen, de kop niet te laten hangen, en door te gaan... 

De verrassingsuitstap, onze lichtgewicht grasmachientje, een paar nieuwe schoenen voor Kyran en ja, voor mama ook ( zoals bevolen, lol ) hebben we dus te danken aan dit mooie gebaar van jou en je vriendenkring. 

Ook mijn lotgenootje kwam ondanks haar zware behandeling richting Ieper, en bezorgde me een heerlijke namiddag waarbij we elkaar de oren van het hoofd ( en mss ook van anderen p het terras ) hebben gepraat bij het verorberen van een heerlijke verse pannenkoek. 

De paar dagen doggysitting deden letterlijk de wallen van onder mijn ogen verdwijnen. En tijdens datzelfde verblijf kon ik op bezoek bij een FB vriendin en een ex-collegaatje, lekker bijkletsen in de zon op hun terras.

Ook tijdens een verjaardagsparty in de familie was het genieten van de kleinkindjes in onze familie, die ondanks het grote leeftijdsverschil zo goed kunnen opschieten met elkaar... Wat is die kinderlijke onschuld toch o zo zalig om te ervaren als volwassene! 

Ook het negatieve nieuws van FOD zorgde voor een positieve kant : ik haalde al mijn ontgoocheling en woede boven om die te gebruiken tgo mijn garage. Die nu nog niet helemaal op punt staat, maar al een pak leuker is om binnen te stappen na bijna een jaar verhuisd te zijn. Wat we niet meer konden gebruiken zette ik aan de voordeur, gratis mee te nemen, en ook op die manier kon dan weer iets positief uit het negatieve worden gewrongen : wat wij niet meer konden gebruiken, maakte anderen dan weer blij... ;) Donderwolken versus Vé : 0-2.

Nu staat augustus voor ons klaar... En heb ik al mijn moed samengeraapt om onze vakantie willens nillens toch weer een positieve draai te geven, kostte wat kost. Donderwolken versus Vé : 0-3... En kostte wat kost gaan ook de aapjes back to sender, vijf poezen met karakter is al meer dan voldoende! ;) 

Nu ga ik onze valiezen klaarzetten, letterlijk en figuurlijk : knop op nul, op naar ontspanning, zorgeloze me-time met de zoon, natuur in al zijn pracht en glorie... Kortom : We gaan alles inpakken wat kan dienen "anti-stress"!!!  Mijn verstand laat ik dan best thuis... lol ;) 

Carpe diem blijft mijn lijfspreuk, al is het soms es Carpe Noctem ook.... 

 

 

 

11:58 Gepost door Veerle De Muynck in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende