23-02-17

Even tussendoor : menslievendheid in de 21e eeuw...

Staaltje van menslievendheid vandaag dat me even van m'n kousen heeft geblazen...

De voorkant van mijn huis ligt in een straat, de achterkant - en dus ook de garage - in een andere. Mijn garage maakt deel uit van een garageblok van zo'n 10 ( denk ik ) garages in totaal, de ene naast de andere.

Om de 14 dagen wordt onze vuilniscontainer geleegd. De laatste maanden vergat ik hem zowel soms buiten te zetten ( opgelost met alarm ) en binnen te halen ( ook alweer opgelost met alarm ) Tijdens de chemokuren is dit nog erger... en soms krijg ik hem zelfs niet buiten of niet terug naar binnen als ik te ziek ben. Vroeger zette Kyran die buiten, en haalde hij hem binnen als ie thuiskwam. De tijd daarvoor zette ik hem zelf buiten, en haalde hem binnen bij het terugkeren van school. 

Deze week heeft iemand dus gewoon hem weggestopt, en ben ik op ronde moeten gaan om hem terug te vinden. Ik besloot bij de mensen waar ie telkens wordt gezet de maandagavond aan te bellen, en te vragen of ze hem hadden gezien. Ook met de bedoeling hulp te vragen als hij de dinsdag bleef staan, ze hem ( leeg wel te verstaan ) in het straatje van de garages te zetten. 

Nummer 1 : Half nederlands, half frans, zelfs wat woorden duits. probeer uit te leggen hoe of wat, maar buiten een resem reclamaties dat die daar niet moet staan, en bovenop nog : "ziek zijn van kanker is niet alle dagen, da's een dag en stop" kreeg ik het deksel op de neus. Zelfs toen ik wegstapte was ie me nog aan het uitschelden... ( Bleek dus ook degene te zijn die hem dan had verstopt ) 

Nummer 2 : Ik zie dat de verantwoordelijke van de garage buiten staat, en dacht : die heeft er 3 garages, dus mss is dat wel de oplossing. Mis poes!

Ik vertel haar het probleem. ( dat Kyran tijdens de week niet meer thuis leeft en dus ook de vuilnisbak niet meer binnen kan zetten ) Ze kent de situatie want we komen ze in de zomer continue tegen aan de garageboxen aangezien ze die gebruiken als werkplaats, kuiskot, noem maar op en ze ons als dikwijls de les hebben gespeld van wat mag en niet mag. 

Een ijskoude reactie, met kin in de lucht : "Waarom zet je hem niet aan jouw voordeur? "Euh, omdat ik dan met de container de trappen op moet,  in de veranda weer trappen af, de ganse keuken en living door, en aan de voordeur weer trappen af..."  

"Wij hebben niks te maken met uw vuilnisbak, koop zakken!" "Mevrouw, ik kan die dan niet dragen, de container heeft wielen... Hem in het straatje zetten als ie leeg is ( ze komen daar meerdere keren per dag ) is toch geen ramp? "

Wat ik daarna allemaal naar het hoofd geslingerd heb gekregen kan ik niet echt meer herhalen... Maar o.a. "Dat jij kanker hebt is niet ons probleem" herinner ik me nog, de rest is blanco. Terwijl de verwijten nog verder naar m'n hoofd vlogen ben ik gewoon vertrokken... ( Deze hun garagecontainer staat op nog geen 10 stappen van de onze) 

Met krop in de keel en tranen in de ogen heb ik toch nog de bel van nummer 3 aangedurfd... Waar een jonge mama me meteen binnenliet, en toen ik het verhaal wat uit de doeken deed, het geen probleem vond hem zelfs tot aan mijn garage te gaan zetten indien nodig. ( Dit koppeltje heeft wel zelf GEEN garage tussen die garageboxen staan!!! ) 

N.B. Niet dat die mensen daartoe verplicht waren, een neen was ook optie, enkel de manier waarop de neen werd uitgedrukt... Djees, dat had ik dus niet zien komen!!! 

Zo zie je maar... 

Een van de perikelen tussen de soep en de patatten door hoeveel mensen ondertussen zelfs kanker en chemokuren "niet hun zaak" vinden. Je moet duidelijk niet in Afrika wonen om toe te horen aan de "ver van mijn bed show"... 

 

18:02 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-02-17

Dertien februari...

Daar ga je dan weer, vertekken voor een 4e chemo van reeks 6... Bloed wordt afgenomen, pastor komt langs, psycholoog komt langs... Geen tijd om te vervelen.

Killroy komt ook langs : twee weken... Heu??? Twee weken uitstel... Hand-voetsyndroom minstens graad 2 : we kunnen geen chemo geven. Mijn hart maakt een sprongetje eigenlijk. Ik ben het toch beu. Maar meteen denk ik aan de Krokusvakantie... "Niks van, dan is het vakantie..." Dus volgende week it is.

Tot 13u30, de deur gaat opnieuw open, en niet de verpleging, maar de hoofdverpleger brengt de merker... Dan weet je hoe laat het is. De merker is gestegen, en niet zomaar een beetje, hij zit bijna even hoog als de voorlaatste... Paniek, de grond zakt even van onder mijn voeten. Ik was er zo van overtuigd dat hij zou verder zakken, niks wees erop dat hij zou stijgen. Zelfs mijn bloedwaarden zitten perfect!!! Geen nierproblemen, geen leverproblemen, geen andere complicaties buiten de chemokwaaltjes eigen aan zijn soort...

Een bom leek ontploft... De grond ging van onder mijn voeten, mijn woorden bleven hangen in mijn keel... Dit kan gewoonweg niet, dit is te vroeg, ik heb nog teveel te doen... Kyran is er nog niet klaar voor, ik ben er nog niet klaar voor!!! 

Wat verdere opties zijn??? Stilte... Ik zie en merk aan alle woorden en handelingen van Killroy dat hij block zit. Eigenlijk zijn de opties dus op....???

Immunotherapie kan nog, maar wordt niet terugbetaald ( want mijn kanker valt buiten de normen ) en duurt 12 weken eer het werkt ( als het werkt ) en kost zo'n 800 euro per ampule. Studies zijn er, maar alweer niet voor mijn soort,want ik zit vol ondetecteerbare minuscule uitzaaiingen en voor een studie moeten tumors kunnen worden aangetoond om in de "voorwaarden" te vallen... ( Dus ik voldoe ook weer niet aan de normen ) Eigenlijk komt het erop neer dat je voor in een studie te raken ofwel borstkanker moet hebben, ofwel al met je ene been in het graf moet zitten en dit ook moet kunnen "bewijzen".... Enkel een piekende tumormerker geldt niet... Alweer de harde confrontatie dat niet elke kankerpatiënt gelijk is... Een behandeling krijgen hangt niet alleen af van de aard van het beestje, maar ook van de inhoud van je portefeuille, de "goodwill" van firma's en "hoe dood" je al bent... Wat bij mij dan ook weer vragen doet rijzen naar het nut van studies, want als je maar kan deelnemen als je lichaam bijna te zwak is om te vechten, in hoe ver levert dat dan eerlijke en duidelijke resultaten op...??? 

Het doet me meteen weer denken aan 2010. Toen ik op zoek ging naar praatgroepen voor lotgenoten in het ziekenhuis of in onze regio. Ik kreeg als antwoord "ja, maar enkel voor borstkankerpatiënten... Toen mijn mond dat moment openviel van verbazing, kreeg ik als tweede reactie ( heel verwonderd )  "Ja, mevrouw, je moet dat toch begrijpen? Hun overlevingskansen zijn zoveel hoger dan de jouwe..." Ik was net 36, Kyran pas 4 geworden... 

Dan sta je even stil bij wat meeste mensen zeggen, en ik altijd wegwaai : Het is niet eerlijk... Neen, het is niet eerlijk, vooral niet dat er een discriminatie heerst naar het "soort kanker" waar de jouwe onder valt.... Want dààr komt het uiteindelijk op neer... En het is niet eerlijk dat het afhangt van de dikte van je portefeuille... Want ook dàt bepaalt mee je kansen... 

En nu daar ga ik dan wel mee akkoord : dàt, dàt is idd niet eerlijk!!! 

Voor de gezonde lezers : Carpe Diem!!! 

Als de zon schijnt, laat uwe was liggen en ga buiten met wie je lief is.

Als je zin hebt in een lekker maal, maar te moe om te koken, dan ga je maar es uit eten! 

Laat de pc even toe, de TV even voor wat hij is : een storend en tijdrovend object!

Ben je ziek? Dan ga je niet werken, maar ziek je uit thuis, want gezondheid is belangrijker... Onvervangbaar ben je enkel als je ziek bent, of verlof vraagt... Eens je een verdikt krijgt dat je nooit meer mag werken : een dag later ben je al vergeten, maar voor je geliefden geldt dat niet!!! 

Dus CARPE DIEM!!! 

Wees lief voor elkaar, en dat begint met lief te zijn voor JEZELF!!! 

CARPE DIEM!!! 

 

 

12:33 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-17

2017...

Het nieuwe jaar is vertrokken... Wij ook maar nog es. 9 januari ging de derde chemo door, en de 13e februari staat volgende gepland;

Het is niet de Kerstvakantie geworden waar we aan gewoon waren, of op hadden gehoopt. Maar we hebben - zoals altijd - het beste proberen van maken. Veel zijn we niet buiten kunnen komen, de winterwandelingen van vorige jaren lijken nu precies wel volledig verleden tijd.

Ik hou niet - meer - van de Kerstperiode. Sinds mijn beide grootmoeders zijn gestorven stierven de familietradities en en warme gezellige dagen mee. Vandaar dat mijn blog hier even stil is gevallen. Mijn hoofd had het te zwaar met de oorlog die het aan het voeren was : mooie maar te pijnlijke herinneringen, 16 dagen je hartje thuis maar hem niet de mama kunnen geven die je hem zou willen geven, de afhankelijkheid van anderen die in zo'n periode nog veel meer opvalt, want iedereen heeft het te druk met kadootjes gaan kopen, feestjes bij te wonen en eens de solden starten te gaan jagen... Iedereen moet overal zijn, en voor jezelf was dat vroeger ook zo, maar nu niet meer. Indien niemand je uit de nood helpt je mee naar buiten te nemen, blijf je binnen, simpel. Dus even niet geblogd neen, want ik was niet zo lief, niet zo begrijpend, en eigenlijk helemaal mezelf niet.

Ondertussen is het ergste voorbij. En ook de temperaturen gaan stilletjesaan de lucht in, de zon komt ons wat meer vergezellen, dus er is weer hoop naar betere dagen.

Wat absoluut niet went daarentegen is het afscheid nemen elke zondagavond van mijn hartje, de blue monday's die erop volgen elke week, de eeuwige stilte in huis op weekdagen en er leren mee omgaan dat je nooit nog iets kan plannen want je nu gevangen zit in een lijf waar je geen baas meer over bent en erop uit lijkt je in alles wat maar mogelijk is te dwarsbomen. 

But that's life... It is what it is... 

Vorige week zat ik even zo diep dat ik de innerlijke oorlog even van me af heb geschreven in een paar gedichten.  Of ik ze nog zal bloggen weet ik nog niet, want ze zijn zwart, en zwart is niet mijn ding. Het zijn ook momentopnames, van de zwaarste momentjes die ik kan hebben, en even later weer overwaaien. Wel hebben ze geholpen, weekten ze de tranen los die ik elke keer opnieuw weiger te laten lopen. Nu mochten ze drie dagen buiten... Een echte goeie huilbui ken ik al een paar jaar niet meer, maar was met de tijdelijke plaatselijke buitjes achterna ookal tevreden. Het luchtte toch iets op, en iets blijft nog steeds beter dan niets... 

Sinds een paar dagen kreeg ik bovenop ook nog het hand - voetsyndroom kado. Dus winter of niet, naast het badverbod, warmemaaltijdverbod, warmedrankverbod, nu ook nog warmesloffenverbod en schoenenverbod. Maw : buitenkomen kan en mag, maar dan enkel op mijn zomersletskes of zoiets! Hahaha, ik zie het alweer zo voor me!!! Dikke muts, dikke jas, en dan zo'n espandrillekes of teensletskes gelijk ze zeggen. 

Tjah, ik denk dat verder alle thuis-bezig-blijf-mogelijkheden uit de kast zullen moeten worden gehaald tot er weer even een chemopauze komt... als er nog ene komt...  Nog zo'n gedachte dat me af en toe probeert te komen pesten, en ik de ene keer makkelijker uit mijn warhoofd kan stampen dan de andere. 

Crea lukt nog, in slow motion, maar dat gaat. Eten kan ik ook nog, dus we leven nog... En zolang er leven is, is er hoop, en hoop, hoop doet leven... 

CARPE DIEM!!! never forget!!! 

 

 

15:11 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende