09-05-12

Maandag 7 mei 2012 : De controlescan

Na de laatste chemo waren de scans al elke keer zuiver, dus werd dit ondertussen een routine, en de voorafgaande stress was elke keer minder. Vandaag stond ik er zelfs niet eens meer bij stil. Afspraak in de vertouwde dagkliniek in het Jan Yperman te Ieper. Bloedafname zoals voorzien, bekijken van het gewicht en onder de scan. Dat waren we al wat gewoon. Na afloop een gesprekje met mijn - fantastische - oncoloog, door mij Killroy genaamd, en klaar is kees.

Niet deze keer dus. Het normale gezwans tussen mij en Killroy bij het binnekomen in de kamer bleef uit, de lach op zijn gezicht was er niet, al drong dit niet direct door. Hij vertelde me dat de scan ditmaal niet zuiver was en vroeg of ik klachten had. Ik leerde ook dat de tumormerker de voorlaatste scan van 22 naar 44 was gegaan, en bij deze dus de grens van 35 had overschreden.

Op de merker van vandaag was het nog wachten, ik kon tegen de late namiddag de dagkliniek opbellen voor de resultaten. Blijkbaar toonde de scan wat gestresste darmen, gezwollen en kampend met vocht. Het was even slikken, maar nog geen grote paniek. Al toonde het bloedresultaat geen andere problemen, wat er eigenlijk op wees dat er dus geen sprake van infectie of onsteking kon zijn. Geen goed teken, want dat wou zeggen dat het aantekenen van de CA 125 op problemen van herval wees. In mijn ogen wel minder nieuws, maar nog geen reden tot grote paniek. 44 was trouwens geen 1490 zoals 2 jaar geleden, al is herval wel iets erger dan een eerste "reis"...

We praatten nog wat over wat het kon zijn, en Killroy deed nog een fysieke controle. Hij vroeg me of ik een PET-scan zou zien zitten. Aangezien ik een nuchter mens ben - op dit vlak toch - ging ik daar meteen op in. Als dat beest inderdaad terug is gekomen, wil ik hem asap in de kiem smoren. Hij kreeg - opnieuw - geen uitnodiging, en ik sta niet open voor onuitgenodigde gasten in mijn lijf. Wat mij bertrof, kon dat ding meteen weer z'n valies pakken en aanzetten! Killroy ging de kamer uit voor de regeling ervan, en toen moest ik toch wel een traan wegpinken en serieus slikken. Ik besloot direct enkele mensen te verwittigen. Zo'n klein half uur later wist ik de planning : 21 mei PET -scan in Kortrijk, 22 mei de resultaten en bespreking ervan bij Killroy in Ieper... En dan 23 mei het verjaardagsfeestje voor mijn zoontje die net 6 wordt...

Slik, daar komt dat traantje weer. Mijn zoontje, mijn oogappeltje, mijn alles. dat ventje gaat voor de 2e keer mee door de hel moeten van z'n mama. wat doe ik dat kind toch aan... Eerlijk in het leven, daar kunnen wij dus niet van meespreken. Maar vertellen doe ik hem nog niks, hem nu al laten piekeren brengt niks op, aangezien het nog wachten is geblazen wat de toekomst brengt. Het traantje stoort me niet deze keer, ik ben gelukkig dat het er is, want het lucht op en geeft een troostend en kalmerend effect. De eerste keer lukte het me niet af en toe es uit te huilen. Ik hoop dat dit deze rit anders is, tranen helpen, ze verzachten en brengen rust.

15:17 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.