09-05-12

Maandag 7 mei 2012 : De tumormerker, alias C 125.

Na alle besprekingen, het maken van de correcte afspraken en het "dag" zwaaien naarde verpleging ga ik richting huiswaartst. Stilletjesaan begint het me te dagen, en dringt alles een beetje door. Daar zijn de traantjes weer, ik slik ze weg en probeer de concentratie op de weg te houden. Al razen mijn hersenen op vol tempo. Wat nu? Hoe los ik het op voor Kyran? Blijf ik deze keer zo sterk als de eerste? Het brein werkt op volle toeren, een echte bainstorm barst los.

Eens thuisgekomen zie ik voor het parkeren van mij auto al dat mijn buurvrouw thuis is. In plaats van in huis te gaan, trek ik mijn stoute schoenen aan en bel ik aan bij haar. Nu is niet het moment om alleen te zijn. Deze keer ga ik die fout niet begaan, wie wil aan mijn zij staan, ga ik het toelaten. Het moet, voor mezelf en voor Kyran. Met krop in de keel en tranen in de ogen vertel ik haar mijn dag in haar tuin met de zon op ons gezicht. We praten wat en eten een troostijsje tot het tijd is mijn kleine rakker van school af te halen.

Bij het zien van het blije gezichtje die op me af komt gerend krijg ik het weer moeilijk, maar nu moet ik nog even sterk blijven, geen tranen nu, straks, als hij gaat slapen, niet nu! Het lukt me het gezicht te houden en ik stuur hem efkes spelen op de speelplaats, zodat ik z'n juf kan inlichten. Wachten heeft geen zin. Ik heb nu de tijd om te plannen en voorbereidingen te treffen, uitstellen dient tot niks, ik moet de koe bij de horens pakken dat alles niet opeen komt.

Eens thuis is het spannend afwachten op het uur dat je gratis kan bellen. De klok tikt 17u, maar ik probeer het nog wat uit te stellen, zodat de resultaten er zeker zijn. Ik bereid me voor op een verdubbeling, is het minder, zoveel te beter. Het nummer ligt klaar en rond 18u schraap ik alle moed bijeen en telefoneer ik de dagkliniek. Alweer verdwijnt de grond onder mijn voeten en voel ik het bloed uit m'n lijf trekken als ik hoor dat er een 3voud is ipv een dubbel. Dit zit fout, goed fout en nu dringt het helemaal door. We moeten de hel weer door, het staat vast, geen ontkomen meer aan. Hoe ze eruit ziet valt nog te bepalen, maar dat ze komt, is nu een feit. De enorme honger is plots verdwenen, en na een hap of 2 uit mijn boke zalm met bourinkaas hou ik het voor bekeken...

Damned, life is sutch a bitch!!! 

16:11 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.