12-05-12

De mama in mij

Gisteren kreeg ik de vraag hoe ik me voelde als mama rond dit hele gebeuren.

Aangezien deze blog niet alleen voor mezelf, maar vooral geschreven wordt om :

* Iedereen die het volgt de positieve kanten te helpen ontdekken, de negatieve beter te leren accepteren en verwerken.

* Degenen die het volgen omdat hun broer, zus, mama... er ook moet doorgaan en ze het beter zouden begrijpen.

* Wie ermee in contact komt via werk, collega's, vriendenkring een beter inzicht te proberen geven in de "kuren van een kankerpatiënt" ( geloof me vrij, die zijn er ook!!! )

* En om eerlijk te zijn, voor mijn zoontje later, mocht dit toevallig - al hoop ik zeker van niet - het laatste treinreisje van ons eigen boemeltreintje zijn.

Besloot ik jullie te vragen als je vragen, bedenkingen, om het even welke opmerking hebt, deze te laten weten.

Als deze hier kan worden in opgenomen, kunnen anderen er iets van opsteken, is voor anderen misschien iets beantwoord of hebben ze - wie weet - een extra hartje onder de riem?

Bij deze dus mijn zicht op "de mama in mij" onder onze omstandigheden. Je zou kunnen zeggen dat er dan een paar mama's bovenkomen : de een organiserend en voorbereidend, de andere emotioneel.

Het is namelijk het hardste feit, waar het het eerst bij stilstaat als mama : Je kind(eren) Al de rest lijkt initieel bijkomstig. Toen ik maandag het verdict hoorde, was het eerste wat ik deed een fotootje bovenhalen van Kyran. Mijn gedachten toen :

Gij arm klein schaapke, nog geen 2 jaar later, en je moet er weer door. Alweer vlak voor je verjaardag. Je was net goed op weg je evenwicht terug te vinden, emotioneel, op school, het goedlachse kleutertje was er stilletjes aan terug. Wat nu? Het is niet eerlijk om zo klein, op zo'n korte tijd, alweer in die strijd te worden gegooid. Hoe ga ik je dit vertellen, hoe ga je dit - alweer - verwerken. Mijn lief lief klein ventje, dit verdien je niet...

Voor mezelf is alles draagbaar, ik ben er nuchter in gebleven, de optimist in mij is er in geslaagd realist te blijven. Ik heb de ziekte laten meeleven, maar hem tegengehouden mijn leven te beheersen. Daar ben ik blij om. Wat niet tegenhoudt dat ik ook nu realist blijf. De kans zit er in het gaatje in de naald een 2e maal te vinden, en er weer door de kruipen. De kans zit er evengoed in dat dat gaatje verstopt zit, en het deze maal mislukt.

Nu dit nog vraagtekens zijn, hou ik toch met beide rekening, en daarin staat mijn zoontje centraal. Wat me nu te doen staat is zorgen dat Kyran het isolement van vorige keer niet moet doorstaan. Dat ik vooruit kijk in positieve, maar ook negatieve zin. Dat er een vangnet is voor een negatieve afloop.

De laatste tijd bleef ik wel gezond, maar heb ik de ogen niet gesloten voor het smerige beest, die al heel wat mensen rond me heeft meegesleurd buiten ons bereik. Ook mijn zoontje heeft vrienden en familie van ons "sterretjes aan de hemel" weten worden en weet wat de "stoute beestjes" kunnen aanrichten. Nu mag ik dus absoluut de ogen niet sluiten.  Vandaar de vroege blog, de vroege aanpak. Wie weet volgt er een chemo die mijn hersenen weer half verdooft zodat het denken moeilijk wordt.

Mijn doel is nu een nestje te creëren buiten het onze, met mensen die hem graag zien, en bereid zijn hem af en toe es naar de mooie wonderwereld van het leven te leiden. Hem een tussenstop te gunnen van ons boemeltreintje waar we straks opstappen. Hij moet kunnen zien dat niet alles ziek zijn is, dat niet alles pijn doet, dat er nog heel wat mooie dingen rondom hem bestaan buiten zijn zieke mama en haar kuren... :)

De "andere" mama in mij lijdt pijn, en denkt aan wat er nog kan komen om te genieten, te beleven, te doen maar ook aan wat er zou kunnen wegvallen, gemist worden, verloren gaan als alles tegenslaat. Optimist of niet, tegen de wil in besef je ook dat het zou kunnen dat je het nooit meemaakt wat je kind beslist te studeren, met welk(e) vriendinnetje(s) hij thuiskomt, of hij trouwt of niet, tot welke mens hij uitgroeit... Hoe je het ook draait of keert, die gedachten zijn er ook, en steken meestal de kop op als je iets opmerkt in de dagelijkse bezigheden met je oogappel. Daar kan je echt niet omheen.

Deze morgen b.v. Je wordt wakker door een klein warm lijfje die tegen je aansluipt, je haar begint te strelen en zoentjes op je neus begint te geven. In jezelf denk je dan : doe maar, hoe meer hoe liever, elke zoen is er eentje meer dat ik kan bijhouden, waaraan ik me kan vasthouden om niet op te geven. Het eindigt in een dikke knuffel, om dan samen uit bed te stappen met weer wat kracht bij, waar je helemaal niks hebt moeten voor doen, gratis en voor niks gekregen, van je oogappel...

Alweer een lichtje in een donkere dag, die je de dag weer doorhelpt...

Mama zijn kan pijn doen, maar het weegt niet op tegen alle dingen die zo zaaaaaaaaaaalig voelen!!!

Dus mijn besluit op de vraag : Plannen voor hem, nuchter, en dan genieten zoveel als't kan!

Het leven is niet van ons
Reden te meer om gelukkig te zijn
met elke dag die ons gegeven wordt.

12:30 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het was me even schrikken toen ik uw blog las. Het is toch niet waar zeker!!! dit heeft ze niet verdiend , was mijn eerste gedachte. Onmiddellijk daarna wist het het , hier komt Veerle opnieuw doorheen!! Je hebt zoveel wilskracht om dit te overwinnen voor Kyran. Ben er zeker van dat je zult slagen. veel knuffels en steun van ons.

Gepost door: evelne | 12-05-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.