22-05-12

21 mei : De befaamde PET- scan

Voor mij is dit de eerste keer, een PET- scan. Wat ik ervan moet verwachten weet ik eigenlijk niet. Maar na een lange rusteloze nacht, waarin k de klok nog zag om 3u, is het eindelijk zover. Gelukkig moet ik niet alleen, de plaatsvervanger van onze sociale dienst van het Arm Belgisch Leger is goud waard. Tegen een uur of 9u30 staat ze bij mij al aan de deur. Na wat kletsen over de diertjes en co, komen we op het idee de tijd te slijten in Kuurne shopping, zo passeert de tijd sneller. Evident is het wel niet als je enkel water mag drinken en alle heerlijke geuren op je af komen, maar een verzetje is het des te meer.

Uiteindelijk komt het nog goed uit, want ik had nog geen klasgeschenkjes voor Kyrans 6e verjaardag. Zeeman en Hema lostten dat probleem in een mum van tijd op, ism Lydia, die het betaalde. Sommige mensen kan je eigenlijk dus niet genoeg bedanken... Ze zijn er, en beseffen maar half wat het voor je betekend dat ze er gewoon zijn, zonder meer. Bij deze : Dank je, Lydia, om er te zijn!!!

We neuzen wat rond, ik koop me een fles rode bietensap, dat ik heel waarschijnlijk niet zal lusten, maar ik ga toch alle moeite doen om mijn voeding te baseren om "Eten tegen Kanker" van Béliveau. Alle beetjes helpen, het optimisme, de behandelingen, maar ook de voeding vind ik belangrijk. Al kan ik tot nu toe mijn koffie - die eigenlijk geen kwaad kan moest ik er niet zoveel suiker in doen - niet laten. :) Een mens mag toch nog iets, hé!!! ;)

Uiteindelijk is het zo ver : 13u 30, we moeten door naar het ziekenhuis dat we mooi op tijd zijn.

Inschrijven blijkt niet nodig en uiteindelijk staan we een half uur te vroeg klaar in de wachtzaal van de scan. We worden omringd door mensen die de weg mee bewandelen : Een eerste keer, een 2e keer... Er wordt "open en bloot" gepraat en gelachen, ervaringen uitgedeeld. Lydia schrikt hoe we relativeren en zonder schroom over de ziekte praten. Achteraf vertelt ze me dat wij er uiteindelijk heel anders mee omgaan, zonder enige schrik, met volle moed ivm de "buitenwereld". Eigenlijk was het voor ons zelfs leuk te weten hoe iemand anders er mee omgaat, te ondervinden dat de ene behandeling de andere niet is, en de ene soort kanker ook de andere niet. Voor ons was het "koffieklets" :) al was het zonder de koffie... ;)

Rond 14u30 gaan de heldeuren open. Een verpleger neemt me mee zonder veel woorden, en stelt wat vragen : allergieën, medicatie, en de rest van de algemene zever die we al 100 keer herhaalden. Stiekem vraag ik me af waar dossiers eigenlijk voor dienen, maar soit. Maar het moment van voorbereiding jaagt me angst op het lijf. Zonder enige uitleg ploft hij keihard een infuus in m'n arm, ( Auw, man! Doet pijn! ) wringt er nog wat mee heen en weer, tot ik het uitroep van de pijn en zeg dat mijn aders overgevoelig zijn door de taxol van 2 jaar ervoor, die ik kreeg zonder port-a-cat. Niet echt zijn probleem blijkbaar, want hij wrikkelt er nog wat meer aan en duwt keihard op de pijnlijke plek. Dat moment, moet ik eerlijk zijn, heb ik echt zin om hem een goeie rechtse te verkopen. Hij ziet mijn gezicht vertrekken en zegt dan lompweg : " 't Is toch iets, hé, die chemo" alsof ie bij de bakker staat. Pffffffffffff, geef mij maar "mijn " Jan Yperman"! Al zijn 't daar niet allemaal zonnestraaltjes, ze zijn alvast veel vriendelijker dan hier! Hij schotelt me een glas van mijn "lievelingsdrank" voor, waarbij ik al begin te walgen van de geur alleen. Jakkes! De herinnering aan de 6 liter voor de debulking ligt me nog vers in het geheugen blijkbaar, chemobrain werkt jammergenoeg enkel op het korte termijngeheugen. :(

Na de marteling word ik gedumpt in een zetel, en hij verdwijnt. Hij komt terug, wringt nog es extra aan het infuus - waarbij de neiging hem een draai te geven weer bovenkomt - spuit iets in het infuuszakje en verdwijnt weer. We liggen met z'n 3 in de kleine ruimte en er wordt geen woord gezegd. Even later steekt een hoofd om de deur en weet ik hoe dat komt : "Juist, je mag nu een half uur niet meer bewegen of praten" Ach, dat was het dus! Na het doorlopen van het infuus, meld hij dat ik me weer mag bewegen en verdwijnt opnieuw. man, wat is dat hier, zeg? Net koeien klaar voor slachting!

Nog even, troost ik mezelf, efkes op de tanden bijten, nu niet flauw beginnen doen. Maar mijn arm doet zo'n immens pijn dat de tranen me in de ogen springen. En hoe meer ik die probeer te verdringen, hoe harder ze duwen. Ik mag naar een andere wachtzaal, waar het ijskoud is. M'n arm met't infuus heeft al ijskoud, en ik draai hem wat in m'n jas in een - tevergeefse - poging hem wat op te warmen. Het gevoel in m'n hand en vingers is nu bijna weg. Jammergenoeg de pijn van het infuus niet. Een vriendelijk meisje zegt me dat ik de kleren moet uitdoen en gaat weg. Haha, hoe moet ik daar nu aan beginnen met ene arm? En maar sukkelen, bij elke poging doe ik mezelf meer pijn. Tot het uitroepen van de pijn toe. Damned, kan ik dat al niet eens zonder janken, zeg! Na een paar verwoede pogingen geef ik het op, de tranen rollen nu over mijn wangen en het meisje schrikt als ze terugkeert : Hou je bovenstukken maar aan als je geen BH aanhebt, zegt ze me vriendelijk. Je zou opnieuw gaan janken omdat ze na bijna 3u es vriendelijk zijn...

Daar is em dan : de eerste ontmoeting met de PET-scan, se! Nog efkes en ik mag vertrekken, kleertjes aan, drinken, eten... Whhhhhhiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee!!!! Kop op, meid, we zijn er bijna.

Het machine doet z'n -trage - werk en heeft er zo'n -lange - 15 minuten voor nodig.

Eindelijk klinkt het belletje en ben ik vrij, enorm opgelucht dat het pijnlijkste infuus dat ik ooit kreeg, uit mijn arm wordt gehaald! Lydia zit me al op te wachten en biedt me nog een heerlijke koffie aan, al neem ik me een deca. De nacht zal zowiese al lang genoeg worden, dat ik geen extra cafeïne nodig heb! ;)

En nu snel naar huis, naar onze kleine man, die bij een vriendje maag blijven tot ik terug ben... Happy dat ik naar huis kan, se!



09:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.