28-05-12

Kyrans feestje voor familie 27 mei

Een prachtige dag, ookal is ie druk en loopt Kyran hyper omdat hij weet wat komt. Ik heb de handen vol, maar de zon is er en dat maakt alles goed. Zon en muziek begeleiden alle voorbereidingen.

18u en de eerste bezoeker doet z'n landing, dus het feestje kan beginnen!

Alles is goed voorbereid, dat ik zo weinig mogelijk in de keuken moet hangen, en genoeg bij de gasten kan zitten, anders hebben we er niet veel aan, hé! :) Kyran loopt half zot, en is supercontent. Omdat er nog geen speelvriendjes in onze familie zijn, vroeg ik aan een vriendin om mee te komen met haar zoontje. Kyran en Kyan zitten op dezelfde school, en het klikt fantastisch tussen die 2, dus je kan je z'n gezichtje voorstellen als Kyan plots aan onze deur staat! 

Onze apero doet wat stof opwaaien : Is dit pot- pouri? Vraagt er eentje die de groentenchips bekijkt... Hahaha, wel goed gevonden! Ik lach en zeg dat ik aan mijn broertjes conditie heb gedacht : ze trainen volle bak voor koerswedstrijden, dus... Eentje spuwt ze uit : niet iedereen zijn meugje dus, kan gebeuren... Verder 3 soortjes lekkere kaas : eentje met zongedroogde tomaten, eentje met Brugse Zot, en een mosterdkaasje. Nog wat olijfjes in de look maken de apero af, met een cava-bubbeltje, natuurlijk!

Iedereen lijkt het naar z'n zin te hebben : meer moet dat niet zijn! Daar gaan we voor...De zon is van de partij, we kunnen lekker buiten zitten en opa installeerde nog vlug de buitenlamp die lag jarig te worden in het tuinhuis. Weer een klein karweitje opgelost, whiiiiiiiiieeeeeeeeeee!!!! Ikke heel happy!!!!

Opa doet een poging de vissen te vangen die van vijver moeten veranderen, en buiten z'n bril lenen aan de vissen - dan zien die het net natuurlijk nog beter - slaagt hij niet in zijn doel. Tot oma es gaat piepen : binnen de kortste keren vist die de een na de andere eruit. Wij dus happy!!!Na haar grote visvangst doet ze opa nog een plezier zijn leesbrilletje terug boven te halen : Voila, een mooie afronding van de vangst!

Ondertussen is de pasta klaar, en kan iedereen aan tafel. Zowel de zalm met groentjes als de tomaat-groentjes hebben succes. Oef!!! :) Ik zag het helemaal niet zitten de rest van de week pasta en restsaus te moeten serveren... hehe

Blijkbaar zitten er toch wat zenuwkes in de buik, want veel eten kan ik niet. Aan de andere kant staan er nog heel wat heerlijke desserts te wachten, en tja, da's natuurlijk lekkerder dan pasta.

Meter Nous stak er namelijk heel wat tijd, energie en liefde in om 4 heerlijke taarten op tafel te toveren : geen enkele bakker doet haar dat na!!! Een tiramisu met koffiesmaak en bodem van speculoos, een chocoladebonbon, een heerlijke vlan en een supperlekkere brownietaart... Mmmmmmmmmmmmmm

De dessert werd dus echt wel gesmaakt, en even leggen we het boekje "eten tegen kanker" lekker opzij! Je kan niet constant dieten, hé! ;)

Over het ziek zijn praten we niet : het is Kyrans feest vandaag, dan denken we enkel aan feest en plezier maken en ons buikje vullen!!! ;)

Als het mag een bedankje in Kyrans naam : Aan Peter Dries en Opa voor mijn nieuwe fiets en aanTante Lotje, Meter Nous, Nonkel Lode en voor de centjes voor mijn gocart!!! Ook nog een speciaal bedankje voor Meter Nous voor het bakken van de heerlijke taarten en de hulp met het feestje!!! xxx Kyran

Een heerlijke dag die we afsluiten na het vertrek van het bezoek met nog even bekomen, nababbelen en knuffelen in de zetel voor het slapengaan.

Nu lekker slapen gaan, zonder wekker, op naar een dag "Schone Schaapjes" met het kunstenaarsdorp, wat we zeker niet willen missen!!!!

Bedankt iedereen voor een heerlijke dag vol leuke herinneringen!!!






11:17 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-05-12

23 mei : Een happy day voor Kyran en mama!!!!

Happy Birthday to you, Happy Birthday to you... Happy Birthday to Kyran, Happy Birthday to you!!!! Zo wekte ik ons kleine stoere ventje deze morgen, gevolgd door een resem dikke zoenen en knuffels. Met de oogjes nog toe verscheen een zalig mooie lach op dat slaperig gezichtje van hem, die voor de rest van mijn leven in mijn geheugen is geplant.

Mijn kleine jongen wordt 6 vandaag... Wat gaat het snel!

Niet alleen Kyran, maar ook mama kan niet wachten tot de schoolbel gaat 11u40. Er is 't een en 't ander gepland, natuurlijk! Het afhalen van zijn kado, die we gaan betalen met de centjes van zijn verjaardag, is hij van op de hoogte. De rest is nog een verrassing voor hem.

Gisteren maakten we samen ( lees Kyran 5 minuten, mama de rest... :) ) de schooltractatie klaar. Bekertjes met Cars voor de jongens, voor de meisjes natuurlijk met prinsessen gevuld met snoepjes. Het zwaarste en lastigste karweitje was die inpakken in huishoudfolie, die overal aan blijft kleven behalve waar het moet en nodig is. Mama dus heel content als het laatste bekertje eindelijk was verpakt.

De woensdagnamiddag werd uiteindelijk zalig. 's Middags mocht hij kiezen : Frietkotje of pizza. Dat verwachtte hij dus niet, en sprong een gat in de lucht dat hij naar het frietkotje kon. Erna vertrokken we naar Marke om zijn gocart op te halen. Daarna reed ik verder, en wist hij niet waarheen. De oogjes vielen dicht, en toen ze open gingen stonden we op zijn favoriete boerderij in Houthulst, het Fazantenhof van Boerin Hilde. We konden een kalfje fotograferen van amper 1 uurtje oud, en gingen natuurlijk niet naar huis zonder de versgebakken wafeltjes, huisgemaakte chocomousse en heerlijke kaas die verkocht wordt op de boerderij.

We sloten de dag af met een heerlijk badje met ons 2, tegenwoordig enkel nog voor speciale gelegenheden en croque-monsieur à la Kyran : met kaas en mosterd en zonder hesp.

Ondanks dat mama naar de les moest 's avonds van "Opvoeden voor ouders" bleef het feest voor Kyran, aangezien zijn favoriete babysit Emma voor hem kwam zorgen, ze elk een chocomoesje hadden, en hij nog een leuke kado bijkreeg...

Alweer een zalige dag, waar we met volle teugen van genoten en om nooit meer te vergeten.... :)

12:35 Gepost door Véke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

RV 22 mei met Killroy en het verdict

Samen met de papa deze keer, naar onze Killroy, met trillende knietjes gaan wachten op het verdict en de planning van mijn toekomst... Afspraak om 11u in de wachtzaal werd uiteindelijk een zenuwslopend wachten tot 12u15, mijn zenuwen sprongen nog net niet stuk. Al is de band tussen mijn vader en mij soms heel broos, discussieren we soms de pannen van het dak en zijn er momenten dat het vertrouwen moet plaats maken voor helse en hevige ruzies, is het door hem dat de zenuwen niet knapten.

We namen wat boekjes door, praatten over het ziek zijn en de gevolgen, tot we binnenkonden bij de befaamde Killroy. Net voor hij ons kwam halen, hoorde ik hem tegen 2 wachtende mensen in kostuum zeggen dat hij nog een afspraak moest afhandelen die nogal kon duren. SLIK Dit kan niet echt goed zijn, de knik in mijn knieën werd nog even erger. En ik kroop bijna binnen in zijn bureau. Uiteindelijk bleek het nieuws nog niet "al te erg" in deze omstandigheden, natuurlijk... De effectieve scan was nog niet binnen, maar via de telefoon wist men hem te vertellen dat in de darmen niets meer was te vinden, maar wel in het kleine bekken, op de klieren.

Chemo dus, want operationeel kon dit wel verwijderd worden, doch als er 1 klier actief is, kunnen slapende cellen aan het broeden zijn onzichtbaar voor het oog van de scan. Dat risico kan en wil ik niet lopen. Al weet ik nu dat het carbotaxol wordt, en wat dat vergif aanricht, aan de andere kant kan ik zo ook beter plannen voor wat kan komen. Op z'n West- Vlaams : De blutse tegen de bule! ;)

Heel lang heeft het gesprek niet echt geduurd, en een planning om effectief te starten wou hij nog niet opstellen. Hij wou de scan eerst met eigen ogen bekijken, en verder informeren over de studie waarin hij me wou voordragen om te zien of ik in aanmerking kwam en wat de gevolgen ervan waren.

Eigenlijk wat opgelucht vertrokken we uit het ziekenhuis. Mijn pa al met grote honger, mijn maag nog een beetje gevuld met zenuwen. We gingen samen iets eten, waaronder we weer praatten, en natuurlijk weer gingen discussiëren, we moesten onze gewoonte dus alweer verder zetten. Onze meningen en emoties zijn nu eenmaal al altijd te verschillend van elkaar, en het feit dat ook hij als buitenstaander niet wat wat ziek zijn - in dit formaat - betekent en aanricht, moet je ergens - hoe moeilijk soms - een marge laten voor onbegrip, karakterverschil en generatiekloof, niet??? ;) Ik ben ook niet perfect, en ook ik kan onder zenuwen razen als een TGV en achteraf spijt hebben ervan. ;) Ondanks alles stond ik die dag niet alleen, had hij zijn afspraak verplaatst en wist hij zelfs hoe graag ik niertjes at, om me mee te nemen naar een restaurant waar ze dat serveerden, dus moet ik tevreden zijn. 't Leven is nu eenmaal zo.

Al bij al dus eind goed, al goed. Komende dagen ga ik - mezelf kennende - nog wat herkauwen op wat is gezegd en snappen wat ik verkeerd zei, wat ik moet relativeren en wat me wel kwetst maar beter beschouw als menselijke fout door onwetendheid en generatieverschil. Hierover ga ik dus op de blog niet meer uitweiden, want dat zal er niks aan veranderen, integendeel. De ene mens is zo, de andere dan weer niet. That's the ugly face of life, 't heeft soms wat maquillage ter camouflage nodig... :)

's Avonds kon ik rustig vertellen aan Kyran wat er zou gebeuren. Mama's krullen zouden weer verdwijnen, en mama zou weer kunnen pijn hebben en ziek zijn, maar ze kunnen de beestjes nog "dood doen" zodat mama net als vorige keer weer beter zou worden. Aangezien hij weet wat er vorige keer na het ziek zijn is gevolgd, is hij dus rustig en content. We hebben afgesproken dat we als we ons zorgen maken, of vragen hebben, we er gaan over praten. Toen ik hem nog eens vroeg of hij schrik had antwoordde hij resoluut : Nu nog altijd niet, hoor, mama! Maar hij eist wel dat ik een pruik draag, omdat ik had geopperd dat niet te doen. Hij vind een pruik mooier, en ik moet er weer een dragen zegt ie. Ik heb hem verteld dat ik erover zou nadenken, en we er nog zouden over praten, want dat we nog wat tijd hadden daarvoor.

Zien wat volgt... :)

"Wees realistisch, verwacht een wonder"

OSHO



12:08 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |