01-06-12

Net het leger, wachten, wachten en nog es wachten...

Je krijgt van overal de vraag : wanneer begin je, hoelang zal't duren, waar krijg je behandeling... Terwijl je elke dag wacht op het verlossende mailtje of telefoontje die je daarop antwoord zal geven. Raar, ik heb het gevoel dat ik minder info heb en weet waar ik sta dan de eerste keer 2 jaar geleden. Nu heb ik wel nog even tijd, dus wil ik zoveel mogelijk tijd spenderen met Kyran. Zeker als de zon er is, dan is het genieten pure klasse. Maar het niet weten wanneer ze effectief starten, maakt het plannen wel moeilijk. Ik heb het geluk gehad deze week een boeking, die normaal niet mag worden verplaatst, te kunnen herboeken naar een weekend voor de chemo moet starten. Nu heb ik nog zo'n waardebon, voor iets dichter tegen de deur, maar durf ik hem niet te boeken omdat ik, behalve het feit dat ik carbotaxol ga krijgen, verder helemaal niks weet.

De onwetendheid begint dus wat te knagen, nu nog meer omdat het mij tegenhoud een planning te maken, iets wat mij rust geeft en kalmte. Ik trok dus net de stoute schoenen aan, en zond opnieuw een mail naar de verantwoordelijke van de studie, en naar onze Killroy. Bijna een smeekbede om me uit het lijden van onwetendheid te verlossen. Mezelf kennende, weet ik namelijk dat de onwetendheid, die nu overloopt in ongerustheid, zal ontaarden in boosheid, omdat men om die manier mijn beetje "zomer" en vrije tijd met mijn zoontje dwarsboomt. Met als gevolg dat ik de neiging zal hebben afspraken te plannen, of iets te boeken, zonder nog rekening te houden met de rest, wat kan leiden tot het uitstellen van de chemo, uitvallen van de studie door verlies van interesse erin, en chaos in de broodnodige structuur in ons 2-persoonsgezinnetje.

Al dagen staat de pc - die normaal altijd even aangaat voor het checken van mails of boodschapjes op FB en weer uit - continue aan, om elke 10 minuten te gaan zien of er al nieuws is. De telefoon gaat mee naar bad en toilet, om zeker geen belangrijke telefoon te missen.  Daar hou ik dus nu niet van, want nu is de enige tijd waar ik nog zeker van ben dat ik goed te been ben, dat ik nog ten volle samen met Kyran dingen kan doen. Het enerveert me dus sterk dat het "systeem" dokters me laat wachten, omdat een mailtje of telefoontje nu net niet in hun schema of werkuren past. Ik begin er stilletjesaan spijt van te krijgen me opgegeven te hebben voor die studie, aangezien ik die de schuld geef dat alles op de lange draad wordt getrokken.

Het enige contact dat ik had deze week met de verantwoordelijke van de studie was een telefoontje toen ik in de winkel boodschappen deed. Ze wou een gesprek de 13e juni, we zijn pas de 1e, om alles uit te leggen. De 20e zou alles dan in gang gezet worden. Meer dan dat weet ik dus niet. Bij het thuiskomen bleken het dan ook 2 woensdagen te zijn, die ik niet bereid ben op te offeren. De woensdag is heilig. Kyran heeft dan maar school tot 11u40. Ze hebben 5 dagen op een week, die krijgen ze van mij nu net niet, I'm very sorry!!! Vandaag zou ze me terug opbellen, maar nog steeds niks... Het lijkt misschien veeleisend van mij, maar uiteindelijk moet ik plannen, dit is voor ons broodnodig, zowel voor mij, en nog meer voor Kyran. We moeten ons niet alleen praktisch voorbereiden, maar ook mentaal. Je krijgt een soort nest- instinct : Nog snel het huis op orde brengen, voor eventuele huishoudhulp. De tuin moet proper en netjes staan. Hier en daar nog wat onopgeloste zaakjes op orde brengen, wat loshangende eindje aan elkaar knopen. Back- up voor Kyran, zowel voor de schoolperiode als de aankomende vakantieperiode... Er komt heel wat bij kijken, en ik moet zorgen dat ik niks over het hoofd zie.

Alles moet gewoon klaar zijn voor de "start"...

Straks boodschappen doen : een beetje de gedachten verzetten op die manier... Zorgen dat gsm en agenda mee is mochten ze bellen als ik in de winkel sta... Pfffffffffffffff, 't begint te "broebelen" vanbinnen!!!!


12:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.