07-06-12

6 juni... De dag kon niet snel genoeg gaan...

Al van de dag ervoor liep ik wat op eieren... ze zouden me "bespreken" met een team van oncologen en mijn chirurg. Vandaag zou ik dan de uitslag weten. Ik probeerde me kalm te houden en me op andere zaken te focussen, wat nog tamelijk lukte. Maar eens Kyran afgezet op school, betrapte ik me erop dat ik zowat elke 5 minuten op mijn gsm ( = mijn uurwerk... ) naar het uur zat te kijken. Het geplande gesprek in het CAW hielp wel wat, maar eens school gedaan, en ons volgend RV pas om 16u30 bij Ann doorging, tikte die klok o zo traag... Eens half vijf, was Kyran al super enthousiast om ons hulpgezin te gaan bezoeken. Het bezoekje verliep heel vlot en aangenaam, en het deed me deugd dat het zo klikte tussen de kids, je bent meteen een stuk geruster. Ook het zien hoe vlot Ann omkan met kinderen, en hoe sociaal en lief haar kinderen zijn, gaf me een enorme geruststelling. Kyran zal zich hier zeker "thuis" voelen en welkom... Toch lag de gsm continue in mijn zicht, maar het telefoontje kwam niet. Naarmate de uren verstreken, begonnen de zenuwen lelijke spelletjes met mij te spelen, die Kyran oppikte en waardoor ie zelf ook lastig begin te worden. Ik probeerde me te focussen op het lekkere avondmaal klaar te maken, maar mijn maag zat gewoon dicht van de zenuwen, wat ervoor zorgde dat van het lekkere eten maar bitter weinig werd opgegeten, en de katten weer een feestmaal kregen...

Een jong koppeltje kwam nog kijken voor de aquaria, en hield me even bezig, maar eens ze buiten waren, wou ik absoluut de oncoloog horen. Toen ik de gsm nam, werd ik net opgebeld door een vriendin, een welcome afleiding, maar ik wou eigenlijk zo snel mogelijk nog Killroy bereiken. Toen ons telefoontje ten einde was, ben ik het nummer waarmee hij me op de gsm belde in m'n gesprekken gaan zoeken, en belde ik hem, ondanks het late uur nog op. ( Eens ik nerveus ben gaan mijn manieren namelijk lopen... ; ) ) Ik excuseerde me continue toen ik besefte dat het zijn privénummer was, en z'n vrouw opnam. Aan de andere kant wilde ik echt weten wat uit de doos was gekomen. Bleek dat hij mijn mail ter herinnering niet had kunnen lezen, en uiteindelijk vergeten was me op te bellen. Blijkbaar heb ik nu een afspraak vrijdag om 10u bij Dr. Allaert, "mijn chirurg" :) om te bespreken wat er zal gebeuren. Kortom, ik wist eigenlijk bijna niks meer dan voorheen. Erg gelukkig was ik dus niet, nog 2 dagen bij om af te tellen, die niet snel genoeg konden gaan. En zoals iedereen weet, meestal heb je geen tijd genoeg, tot je op iets zit te wachten, dan lijkt het plots of de klok nam een kalmeerpilletje. Aangezien het late uur was ook dat geen optie voor mij om me de slaap te garanderen, het risico zat er namelijk in dat ik op die manier de wekkers niet zou horen, en/of groggy zou lopen de rest van de komende donderdag.

Afwachten it is... dus. Met mezelf nie echt raad wetende, nam ik de telefoon en stoorde m'n zus in het kijken naar een filmke. Ik moest er met iemand, eender wie over praten, en wist dat meesten nu in bed lagen, of er vroeg uit moesten. van zus Nele wist ik dat ze meestal wat later gaat slapen, nu ze even niet moet werken. Ze kalmeerde me wat, en na een korte babbel, nog wat getokkel op de pc, kroop ik uiteindelijk rond middernacht m'n bed in, in de hoop toch nog een beetje te kunnen slapen...

FF : To Friday, please!!! :)


09:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.