08-06-12

Snel een update, heel kort... Rest volgt na het weekend!

Korte update wegens tijdsgebrek :

De kogel is door de kerk : 19 juni opname, 20 juni debulking nummer 2... Na genezing van de operatie chemo. Effe kort, maar even teveel aan't hoofd nu...

We zijn er even terug. Tussen het plannen en het regelen door, wou ik jullie toch niet op de honger laten zitten. Even terugspoelen in het brein, dus. Terug naar de afspraak bij de chirurg op 8 juni. Het was een zeer zenuwachtig dagje, en had ik een stappenteller gehad, had die tilt geslagen die dag denk ik. Om 10u had ik een afspraak bij de chirurg in het Jan Yperman, een man met een wat radde tong, weinig kennis in omgang met mensen, maar 2 gouden handen en eerlijk, een must voor de patiënt, die het uiteindelijk niet moet hebben van gedrag, maar van de prestatie op de operatietafel... Zoals gewoonlijk was hij "in retard" Neen, dat kon ik nu echt niet gebruiken... Hup hup hup gingen de beentjes, ik wipte bijna van de wachtstoel af! Een klein 20 minuten later kon ik binnen, met het hart in de keel, ondanks het feit dat ik eigenlijk al wist wat ging komen. Uiteindelijk dringt het pas goed door na het luidop horen " Er komt een debulking" Velen vragen zich af waarom nu plots toch een operatie. Soms kom je door bepaalde criteria nog in aanmerking voor operatie, bij deze soort wel een zeldzaamheid. Blijkbaar kwam ik dus ook nog in aanmerking, en het positieve eraan is dat de mini-uitzaaiingen met het blote oog kunnen gespot worden. Een scan kan dit niet altijd boven water brengen, dus ergens ben ik wel blij de uitzondering te mogen zijn op de regel. Wat niet wegneemt dat ik het bijna "in mijn broek doe" van de angst, want ik weet grotendeels wat komt nu... En een pretje is het zeker niet! Alleen al het idee van zo lang niks te mogen eten en honger te moeten lijden is voor mij een ramp!!! :)

Het voorstel was initieel een kijkoperatie, maar wegens een vorige debulking - waarbij ze je eigenlijk bijna binnenste buiten keren - wou onze chirurg het risico niet nemen te moeten snijden en daarbij te weinig te zien. Hij vond het ook niet fair tgo mij - hoorde ik hem telefonisch melden tegen Killroy - me half open te snijden zonder resultaat, of te weinig en achteraf een 2e operatie te moeten doen of me een jaar later terug een RV te moeten geven bij de oncoloog, wegens half werk. Ik knikte, want begreep wat ie bedoelde en kon hem daar compleet in volgen. Tijdens de ganse uitleg en het kijken voor een afspraak, blijft een mens nogal realistisch en nuchter, allee, ik toch. Het grappen kon ik ook alweer niet laten toen hij een datum wou afspreken : Ik riep hem een halt toe en zei dat ik ook een agenda had... :) O nee, was het antwoord, daar gaat ze weer, gevolgd door : waar wil je nu naartoe? Refererend naar 2 jaar geleden, toen ik kostte wat kost op het huwelijk van mijn jongste zusje wou zijn, uitgerekend 10 dagen na de operatie. Ludiek antwoordde ik dat ie deze keer meer tijd had om me los te laten, want ik wou de 7e naar Paradisio met "Tegoare" van Ieper. Al jaren wou ik daar eens naar toe, maar afstand, prijs, en het alleen gaan hield me tegen. Nu wou ik die kans niet aan de neus laten voorbij gaan dit eens in groep te doen, met Kyran mee. Ergens had ik geluk dat hij en wat collegae dit sponsorden, en er verscheen een fiere glimlach op zijn gezicht, waaruit ik opmaakte dat hij wel zijn best zou doen. Om hem tegen te gaan "neen" te zeggen, vertelde ik hem vlug dat meegaan in een rolstoel kon, zolang ik zelf op en van de bus on stappen. Hij vroeg waar ik al mijn vijzen had laten liggen... :) :) :) De uiteindelijke wederzijdse afspraak werd dus wat je hierboven kon lezen. 19 juni opname om 14u, 20 juni onder "het mes"... Optimist ja, maar vrij van angst? Wees er maar zeker van dat dit niet zo is. Sindsdien slaap ik amper, wil ik nog vanalles gedaan krijgen, en slaat m'n hoofd met regelmaat op hol...

De helft van de tijd loop ik gelijk een kiekske zonder kop rond, te veel in het hoofd, en verspil ik zelfs kostbare tijd door het niet kunnen ordenen van mijn hersenen ( of wat ervan overblijft... hehehe )

Voor vadertjesdag even een overnachtinkje Sijsele, ziekenbezoekje ingecalculeerd en er zelfs nog in geslaagd Kyran nieuwe SCAPA schoenen te bezorgen aan een spotprijs door toevallige braderie daar. Ik happy, hij nog happy-er... ;)

Sindsdien wel vermoeid en superverstrooid, onder stress zaken regelen en op orde krijgen, als je afhangt van anderen, je ziekenfonds, werkgever hun agenda's en die moet gecombineerd krijgen met je eigen agenda en verplichtingen. Pffffffffff, je zou er zo een beetje gaga van worden...

De week is bijna om, en er ligt nog wat werk te wachten, tussen alle afspraken door. Vlak voor het afhalen van Kyran eerst het ziekenfonds in, want de eerste rekeningen zijn al geland... Deze middag nog eens op huisbezoek bij Kyrans gastgezin, zorgen dat er al wat gerief mee kan, aangezien het kort dag wordt nu. Deze avond met een vriend de tuin bekijken voor een mooier kapsel en zetelvervangend bed naar boven brengen. Morgenvoormiddag levert Enbé nl onze slaapzetel, erna de auto in naar werkgever in Lombardsijde, terwijl een vriend de tuin komt helpen... Om vrijdag richting Verviers te trekken tem zondag. Tussendoor nog wat was en plas... Ze zullen geen anesthesie nodig hebben!!! :)

Bij deze ga ik het even erbij laten, zodat er nog iets hier gebeurd, hé!


Wat is het heerlijk te ervaren,
dat ergens iemand aan je denkt,
en ongevraagd je laat genieten,
van iets waaraan men aandacht schenkt,
een briefje slechts met weinig woorden,
maar met een inhoud die het doet,
een gedicht, met gevoelens uit het hart geschreven,
waarbij je even slikken moet,
een handdruk of een schouderklopje,
een warme kus of een knuffel over de pc,
een spontane lach een vriendelijk gebaar,
het zijn zo van die kleine dingen,
maar "groot" aan waarde voor elkaar !!!

Bedankt aan al degenen die er zijn, aan me denken en me steunen op eender welk vlak... Mag ook es gezegd worden!!! Mercikes!!!!


17:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hey Veerle

Ik kan me voorstellen dat je nu erg nerveus bent met wat gaat komen.Weer een operatie..weer chemo..weer ziek zijn...

Maar je bent een sterke hé en je gaat er wel weer geraken!
Geniet nog maar goed van je zoontje,een kinderlach is zoveel waard,het doet ons alle angsten vergeten
Heel veel sterkte Veerle!! Kga hier dikwijls komen zien
tot later

Gepost door: caro | 17-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.