24-06-12

Een paar dagen later... Still allive, not so mutch kicking...

Zoveel gebeurd in zo weinig tijd, te veel emoties, te veel woorden.

Terug wakker, deze keer niet direct naar de kamer, en het wachten duurde eeuwen! Vorige keer lag ik na een dag al op mijn kamer terug, nu was ik zelfs al van verdiep veranderd. Den Dok was er nie gerust in. Verpleging werkte met meer ervaring zei ie. Dus de vrijdag naar het 2e verdiep ipv mijn vorige kamertje. Welcome too the jungle : alle gerief door elkaar, en op mekaar geploft... leuke welkom moet ik zeggen...

Veel ga ik niet schrijven, want ik doe nie anders dan fouten typen.

Ondertussen ben ik toch al wat draden kwijt, en wat kilo's want eten mag nog steeds niet.

Wel serieus wat pijn geleden vandaag, en uiteindelijk extra pijnmedicatie gaat het wat beter. De ergste pestjes zijn de drains, die bezorgen me de meeste pijn. Maar 't moet straf spul zijn die ze hebben gegeven, wnat nu zit ik recht en kan ik typen. Morgen kan de pijnpomp weg,dan kan ik es buiten met de rolstoel, als de zon het toelaat tenminste....

 

Hier zie je wat uiteindelijk telt : waarvoor je het doet..... Veel woorden zijn hier niet meer nodig....

291501_3733250123028_1102226207_o.jpg

 

22:09 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-06-12

D- Day : Debulking operatie

Het gesprekje op het werk is super verlopen, maar de inhoud kan ik jullie natuurlijk niet vertellen, hé! Staatsgeheim 1e klas, als ik het hier neerpen, moet ik de lezers elimineren... hehehe Het was een tripje "down memory- lane, en het deed deugd al die bekende gezichten van jaren geleden terug te zien ( Lombardsijde is niet mijn werkplaats, onze hulppost in Poelkapelle hangt er wel van af, dus ik kom er niet zo veel )

Na een heerlijk weekendje Verviers met de zoon is het zover.Straks gaat de valies dicht, net zoals de deur, en vertrek ik naar het Jan- Yperman "hotel"... Ookal is het vandaag gewoon opname, en morgen pas de effectieve operatie, zag ik het uurwerk nog om 4u30 deze morgen en raakten de oogjes maar moeilijk open bij het wekkergeluid om 7u... Raar, de routine van elke dag : Actimelletje gedronken? Boekentas mee? Knuffel en zoen aan school en dan afscheid met een dikke keel. Ookal komt hij deze avond nog op bezoek, het is niet zo simpel te weten dat je het kleine ventje niet zal horen als je wakker word, geen klein warm lijfje die tegen je kruipt na 't horen van de wekker en met je krullen begint te spelen... Meer dan 10 dagen lang!

Het is een grote troost te weten dat hij goed zal zitten, en enhousiast is om bij de kindjes te gaan logeren, zelfs dikwijls es vraagt of het al dinsdag is... :) Maar het valt toch zwaar...

De valies is ook nog maar half klaar, geen zin eigenlijk om ze te pakken! :) Gisteren nog lekker een ijsje gegeten, en dat zal ik deze middag voor het vertrek waarschijnlijk nog es doen. Nog efkes profiteren, voor ze me weer op "dieet" zetten met m'n 38 kilootjes!

Nog een lekker badje straks, dat we er proper en fris tegen aan kunnen gaan, en ik niet meet een vet koppeke zit tegen dat ik besef waar ik ben. ;) In het ziekenhuis wordt je haar niet meer gewassen als je het zelf niet kan, je bestelt dan maar een kapster, en betaalt dan nog es extra, zoals het hoort in deze maatschappij tegenwoordig. ook de economie van de zieken moet draaien. ( Schandalig soms als je van ziekenhuizen ziet hoeveel ze vragen voor hun parking, net alsof de familie- en vriendenkring het nog niet zwaar genoeg hebben )

Bij deze zal het dus nog even duren eer ik dit blogje kan aanvullen, maar onze vrienden van Facebook kunnen de update van meter Nous volgen, tot ik de pc weer kan aanvallen!

Geniet van het zonnetje, wie wil : welkom voor een bezoekje : maar graag een seintje vooraf indien mogelijk. Het is niet zo leuk als je bezoek krijgt en je amper tegen je bezoek kan praten omdat de kamer plots vol zit,niet? Ook heel eenzaam erna als ie dan 3 dagen leeg blijft...

En lieve mensjes, als je boos bent : vergeet niet dat het verloren energie is die je zelf goed kan gebruiken, en dat het leven veel te kort is om deze te verspillen aan ruzie en roddelen... :p

CARPE DIEM !!!!

08:57 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-06-12

Snel een update, heel kort... Rest volgt na het weekend!

Korte update wegens tijdsgebrek :

De kogel is door de kerk : 19 juni opname, 20 juni debulking nummer 2... Na genezing van de operatie chemo. Effe kort, maar even teveel aan't hoofd nu...

We zijn er even terug. Tussen het plannen en het regelen door, wou ik jullie toch niet op de honger laten zitten. Even terugspoelen in het brein, dus. Terug naar de afspraak bij de chirurg op 8 juni. Het was een zeer zenuwachtig dagje, en had ik een stappenteller gehad, had die tilt geslagen die dag denk ik. Om 10u had ik een afspraak bij de chirurg in het Jan Yperman, een man met een wat radde tong, weinig kennis in omgang met mensen, maar 2 gouden handen en eerlijk, een must voor de patiënt, die het uiteindelijk niet moet hebben van gedrag, maar van de prestatie op de operatietafel... Zoals gewoonlijk was hij "in retard" Neen, dat kon ik nu echt niet gebruiken... Hup hup hup gingen de beentjes, ik wipte bijna van de wachtstoel af! Een klein 20 minuten later kon ik binnen, met het hart in de keel, ondanks het feit dat ik eigenlijk al wist wat ging komen. Uiteindelijk dringt het pas goed door na het luidop horen " Er komt een debulking" Velen vragen zich af waarom nu plots toch een operatie. Soms kom je door bepaalde criteria nog in aanmerking voor operatie, bij deze soort wel een zeldzaamheid. Blijkbaar kwam ik dus ook nog in aanmerking, en het positieve eraan is dat de mini-uitzaaiingen met het blote oog kunnen gespot worden. Een scan kan dit niet altijd boven water brengen, dus ergens ben ik wel blij de uitzondering te mogen zijn op de regel. Wat niet wegneemt dat ik het bijna "in mijn broek doe" van de angst, want ik weet grotendeels wat komt nu... En een pretje is het zeker niet! Alleen al het idee van zo lang niks te mogen eten en honger te moeten lijden is voor mij een ramp!!! :)

Het voorstel was initieel een kijkoperatie, maar wegens een vorige debulking - waarbij ze je eigenlijk bijna binnenste buiten keren - wou onze chirurg het risico niet nemen te moeten snijden en daarbij te weinig te zien. Hij vond het ook niet fair tgo mij - hoorde ik hem telefonisch melden tegen Killroy - me half open te snijden zonder resultaat, of te weinig en achteraf een 2e operatie te moeten doen of me een jaar later terug een RV te moeten geven bij de oncoloog, wegens half werk. Ik knikte, want begreep wat ie bedoelde en kon hem daar compleet in volgen. Tijdens de ganse uitleg en het kijken voor een afspraak, blijft een mens nogal realistisch en nuchter, allee, ik toch. Het grappen kon ik ook alweer niet laten toen hij een datum wou afspreken : Ik riep hem een halt toe en zei dat ik ook een agenda had... :) O nee, was het antwoord, daar gaat ze weer, gevolgd door : waar wil je nu naartoe? Refererend naar 2 jaar geleden, toen ik kostte wat kost op het huwelijk van mijn jongste zusje wou zijn, uitgerekend 10 dagen na de operatie. Ludiek antwoordde ik dat ie deze keer meer tijd had om me los te laten, want ik wou de 7e naar Paradisio met "Tegoare" van Ieper. Al jaren wou ik daar eens naar toe, maar afstand, prijs, en het alleen gaan hield me tegen. Nu wou ik die kans niet aan de neus laten voorbij gaan dit eens in groep te doen, met Kyran mee. Ergens had ik geluk dat hij en wat collegae dit sponsorden, en er verscheen een fiere glimlach op zijn gezicht, waaruit ik opmaakte dat hij wel zijn best zou doen. Om hem tegen te gaan "neen" te zeggen, vertelde ik hem vlug dat meegaan in een rolstoel kon, zolang ik zelf op en van de bus on stappen. Hij vroeg waar ik al mijn vijzen had laten liggen... :) :) :) De uiteindelijke wederzijdse afspraak werd dus wat je hierboven kon lezen. 19 juni opname om 14u, 20 juni onder "het mes"... Optimist ja, maar vrij van angst? Wees er maar zeker van dat dit niet zo is. Sindsdien slaap ik amper, wil ik nog vanalles gedaan krijgen, en slaat m'n hoofd met regelmaat op hol...

De helft van de tijd loop ik gelijk een kiekske zonder kop rond, te veel in het hoofd, en verspil ik zelfs kostbare tijd door het niet kunnen ordenen van mijn hersenen ( of wat ervan overblijft... hehehe )

Voor vadertjesdag even een overnachtinkje Sijsele, ziekenbezoekje ingecalculeerd en er zelfs nog in geslaagd Kyran nieuwe SCAPA schoenen te bezorgen aan een spotprijs door toevallige braderie daar. Ik happy, hij nog happy-er... ;)

Sindsdien wel vermoeid en superverstrooid, onder stress zaken regelen en op orde krijgen, als je afhangt van anderen, je ziekenfonds, werkgever hun agenda's en die moet gecombineerd krijgen met je eigen agenda en verplichtingen. Pffffffffff, je zou er zo een beetje gaga van worden...

De week is bijna om, en er ligt nog wat werk te wachten, tussen alle afspraken door. Vlak voor het afhalen van Kyran eerst het ziekenfonds in, want de eerste rekeningen zijn al geland... Deze middag nog eens op huisbezoek bij Kyrans gastgezin, zorgen dat er al wat gerief mee kan, aangezien het kort dag wordt nu. Deze avond met een vriend de tuin bekijken voor een mooier kapsel en zetelvervangend bed naar boven brengen. Morgenvoormiddag levert Enbé nl onze slaapzetel, erna de auto in naar werkgever in Lombardsijde, terwijl een vriend de tuin komt helpen... Om vrijdag richting Verviers te trekken tem zondag. Tussendoor nog wat was en plas... Ze zullen geen anesthesie nodig hebben!!! :)

Bij deze ga ik het even erbij laten, zodat er nog iets hier gebeurd, hé!


Wat is het heerlijk te ervaren,
dat ergens iemand aan je denkt,
en ongevraagd je laat genieten,
van iets waaraan men aandacht schenkt,
een briefje slechts met weinig woorden,
maar met een inhoud die het doet,
een gedicht, met gevoelens uit het hart geschreven,
waarbij je even slikken moet,
een handdruk of een schouderklopje,
een warme kus of een knuffel over de pc,
een spontane lach een vriendelijk gebaar,
het zijn zo van die kleine dingen,
maar "groot" aan waarde voor elkaar !!!

Bedankt aan al degenen die er zijn, aan me denken en me steunen op eender welk vlak... Mag ook es gezegd worden!!! Mercikes!!!!


17:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |