11-07-12

De chemo is gestart

9 juni was het plaatsen van de port-a cat voorzien, voor zover ik wist, het enige die datum, en een simpele dagkliniek... Vrijdagmiddag krijg ik plots telefoon : Of ik op de hoogte was van de opname maandag voor 10 dagen? Hallo? Say again? We waren net lekker aan het puzzelen, m'n kleine man en ik, amper een paar dagen thuis van het zieknhuis, en nu dit? Hoor ik wel goed? Geen spraken van! De hemofilie wisten ze toen ook al van, waarom werd het steken van de portacat dan niet in combo gezet met de eerdere opname, waarbij ik zowieso al factor 8 kreeg toegediend?

Het antwoord blijft, en bleef uit, tot ook op vandaag... Een chirurg beslist zo, die beslist anders, een oncoloog ziet het nog anders, en patient wordt plots ping-pong balletje van discussierende artsen... Die vergeten de patient dan ook op de hoogte te brengen van de veranderingen... Leuk zo'n nieuws de vrijdag te krijgen, om de maandag te moeten starten, en het ganse weekend geen info meer te kunnen verkrijgen : 't is weekend : geen dagkliniek, geen artsen bereikbaar.

Wat een test op het stoppen met roken!!! Zenuwen eerste klas, niet te doen. Eerlijk zelfs zin om achter alles een punt te zetten. Ik ben nl. iemand waarmee je eerlijk moet blijven, hoe hard ook, liever eerlijk, dan vragen onbeantwoord, of leugens achter de rug om. Het zitten met een ganse pak vragen, zonder antwoorden, laat me niet toe me mentaal voor te bereiden op wat komt, iets wat ikzelf, en m'n zoontje nodig hebben....

Uiteindelijk heb ik mezelf een duw gegeven, en met wat leuke onverwachte telefoontjes die wat het hart onder de riem staken, ben ik er toch mee doorgegaan. Enkel al uit respect voor de dagkliniek, waar de verpleging zoveel moeite moet doen alles geregeld te krijgen, dat je dan ook maar beter je kat niet stuurt...

Wel ben ik blij dat ook dat achter de rug is. Want het nachtje blijven, wat ik deed uit angst, leek een slecht idee. Geen slechter moment dan gehospitaliseerd te worden tijdens "het verlof". Een flesje fris water bleek al te veel voor een overstresste verpleegster, een hoofdverpleegster kreeg ik niet te zien, en alweer lag ik op een ander verdiep, waarbij ik nu mijn diploma "afleggen van elke verdiep aanwezig in het ziekenhuis" heb verkregen! De kamer alleen "kon niet" terwijl er meerdere vrij waren naar horen van de verpleging, maar ze leggen iemand die net en een operatie, en chemo heeft gekregen, liever niet op een rustige kamer allen, maar bij een ouw menske dat elke 5 minuten wel iets voor heeft, niet wil slapen in het "donker", de deur niet dicht mag, gordijnen moete open blijven...

Mijn beslissing was al snel gemaakt toen een collega van Killroy - die in verlof was - langskwam en vroeg wanneer ik naar huis zou gaan. Asap, was mijn antwoord, na het krijgen van een dieetvoeding eerder die morgen ( is dat nu echt nodig voor 45 kg??? ) en het nog steeds belabberd lauw water als enig drinken te krijgen. De spuit, waar ik speciaal voor was gebleven, omdat die om 8u moest worden gegeven, kreeg ik pas tegen 10u30. Voor mij dus direct een reden om alle andere dagen waarvoor ik speciaal naar de dagkliniek moet komen, dit ook pas tegen 10u te doen. En voor de vriendelijkheid van de verpleging hoefde je ookal niet te blijven, hopelijk hoef ik - buiten de dagkliniek - de rest van de zomer het ziekenhuis niet meer in, het verschil is echt te groot. En een 2persoonkamer, hoe leuk het ook is met het juiste gezelschap, zeg ik ook dank u tegen... Niet echt chance gehad dees week, maar 2 jaar geleden ook al de "leukste" op de kamer gehad... vanaf nu : mijn forfait is zowieso betaalt, en idd, mevr verpleegster : ik heb er recht op...

Blij terug thuis te zijn, en fruit te kunnen eten, lekker fris water te kunnen drinken en te slapen in mijn eigen beddeken!!!


17:35 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Véke,

Jammer om te lezen dat ze zo met jou spelen. En dan nog dat ze jou zo behandelen. Ik kan het mij zelf niet inbeelden om mensen zo te behandelen, verlof of niet...

Toch vind ik u een moedige vrouw en chapeau dat je het toch gedaan hebt. Veel succes nog é meid.

Dikke kus

Sanneke

Gepost door: Sandra Vandenbosch | 11-07-12

Reageren op dit commentaar

ik vind het knap dat je dit hebt doorstaan,kan je de volgende keeert niet naar een ander ziekenhuis?


ik vind dit echt niet kunnen, je bent geen pop waarmee ze kunnen spelen, en vooral iemandin jouw toestand zeg,ik vind dat je wel wat meer respect hebt verdiend, omdat je het al moeilijk genoeg hebt. en als die mensen hun werk niet aan kunnen dan moeten ze dit beroep niet kiezen

ik wens je heel veel sterkte, knuffel teddeke

Gepost door: teddeke | 11-07-12

Reageren op dit commentaar

Dit was niet leuk, patiënten hebben rechten en dat wordt soms vergeten. Je bent geen pping-pong bal, maar een mens.
Jammer dat je dit hebben moeten meemaken.

Ne dikke knuffel en tot straks, ik kijk er alvast naar uit.

Gepost door: Carine | 12-07-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.