14-07-12

Een week na de 1e chemo

Ookal is't pas de 1e chemo, hij gaat er direct hard tegenaan... De smaak verdwijnt zo goed als direct, en de vermoeidheid slaat hard toe. Het feit dat het steken van de portacat en het geven van de chemo op een en dezelfde dag vielen kan er mee te maken hebben, maar 2 jaar geleden waren de symptomen toch heel anders... Nu, niks aan te doen. We moeten erdoor, geen andere keus. De misselijkheid is nu nie bepaald mijn vriendje, aangezien hij me geen 2 seconden alleen laat. Hij staat er op me gezelschap te houden vanaf mijn ogen open gaan. Heel wat minder zo'n vriendje! Uiteindelijk neem ik dan toch maar de Litican die ze me meegaven tegen de misselijkheid. Het helpt misschien. Ik ben er niet echt gerust in dat de symptomen zo snel komen, aangezien er nog zo'n 5 sessies chemo volgen, en in een raar schema van dag 1 naar dag 8... Blijkbaar dag 1 een langere, dag 8 een kortere. Welke bijverschijnselen kan ik dan verwachten vanaf maandag? Ik hoopte op tussendoor wat betere dagen, nu lijkt het alsof deze niet echt van plan zijn te komen. Vertel me niet dat ik tot het eind van deze chemotrein me continue ziek ga voelen. Kyran is er ook nog, we willen nog samen dingetjes doen, al zijn't maar kleine uitstapjes. We zullen zien, we zetten er alleszins hoop op dat er tussen de chemo's door wat goede dagen komen!!! Er zit toch bijna een weekje op, dat hebben we dan alweer gehad, en kunnen we aftrekken van de tijdslijn... Al ben ik wat geschrokken van het direct toeslaan van alle bijverschijnselen, kalmaan staat ook niet in hun woordenboek. Gelukkig kan Kyran met regelmaat es gaan spelen en zelfs nog slapen bij Ann, Johan en hun kinderen. Het doet hem deugd. Gisteren vroeg ie wanneer wij naar zee es gaan wandelen. Even moest ik slikken, en kreeg ik't lastig. Toen heb ik hem beloofd dat er wel dagen zouden zijn dat mama minder ziek zou zijn, en we dan met vrienden en de rolstoel naar zee of zo zouden kunnen. Gelukkig zijn er ook nog leuke gezelschapsspelletjes, als ik me wat goed voel, die we in de zetel kunnen spelen tussen het rusten en soezen door. Ook een koptelefoon is voor Kyran leuk, zodat hij naast mama naar TV kan kijken, en ik op die manier wel kan rusten. Toch ben ik boos, zo'n klein manneke verdient da nie, heeft z'n mama nodig, moet kunnen genieten, spelen, dingen samen doen met mama. Waarom kregen we niet 1 zomertje samen voor alles moest herbeginnen? Mijn ventje heeft daar recht op... Tja, het is nu eenmaal zo, en we moeten erdoor, willen of niet, ziek of niet, errond lukt niet. Rechtdoor is de boodschap...

Volgende zomer krijgen we mss samen... Daar moet ik me aan optrekken, daar moet ik naar uitkijken. Het lijkt deze keer wat moeilijker dragen. De tijdspanne tekort? Bijverschijnselen minder leuk?

Maar wat klagen we... 10 juli overleed een lotgenootje, amper 24, een zonnetje voor iedereen die haar kende... Eerlijk is anders... Ik mag niet klagen, ik ben op weg naar 39... Ssssssssssssst, zwijg stil, er is altijd nog erger dan je eigen verhaal.... Slaap zacht, Noortje lief, reis je reisje waar je van droomde, zonder pijn, zonder zorgen... Puur genieten nu, je volste recht!!!



09:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

goh Véke, als ik dat zo allemaal lees... je bent verdorie een moedig vrouwke, je zoontje is er alleszins om voor te vechten, maar ja wie ben ik om dat te zeggen, ik heb da nog allemaal ni mee gemaakt. Ik bewonder je enorm, en verdorie ik hoop dat je miserie van de chemo ni te lang zal duren en je snel weer met je zoontje van alles kan doen. grts christiane

Gepost door: christiane | 15-07-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.