05-08-12

Living en de Ieperse Thuyndagfoor

Vrijdag was voor ons weer een leuke dag. Lekker samen thuis, met in de namiddag een fotoschoot van een koppel fotografen : Ze kwamen door een oproep via FB een fotoschoot doen van Kyran en mij samen. Iets wat ik nu met regelmaat zou willen doen, maar financieel zo goed als niet te doen is voor ons. Hoeveel tijd ik nog rondloop is een vraagteken, vandaar dat ik wil dat Kyran niet enkel foto's heeft van zichzelf, maar ook van samen met z'n mama... Voor later, voor de herinnering. Na de shoot was z'n geduld meer dan op, maar mocht hij even bij de buren gaan spelen. 's Avonds een lekkere focaccia in de oven gestopt, mozzarella, verse tomaten en komkommer uit de tuin van onze buren, een lekkere groentesla erbij en smullen maar!!!

Het idee voor de living bleef maar door het hoofd spoken sinds het bezoek van m'n pa, en uiteindelijk kon ik het niet laten gisteren toch te beginnen verzetten en veranderen. Wel met het mooie resultaat dat hij nu bijna staat zoals het hoort.Hier en daar nog een klein mankementje, maar we zijn er bijna... :)

Mijn chirurg zou het niet mogen weten wat ik deed, maar het is gelukt, en ik ben content. Maandag weer chemo, en als ik nu in de zetel plat lig, ga ik me de helft minder ergeren. Nu nog andere gordijnen, een andere plaats voor koek en snoep, en een platte TV ( eerst wat sparen weer ) zodat de TV- kast dicht kan, en we zijn rond! :) We weten waarvoor gespaard, dus de motivatie het stoppen met roken, nu 1,5 maand al, is er alvast : ons wensenlijstje... Hehehe.

Het is niet elke dag even evident, maar ik heb de indruk dat ik niet echt kan klagen van te veel snakken naar een sigaret, of zin erin. Bezoek thuis vraag ik om buiten te roken, en meesten moet ik het zelfs niet vragen en doen het zowieso. Als je dan onder de mensen komt, terrasjes en co, denk je er mss ergens even aan, maar niet op die manier dat ik er zin in krijg. De zin is dus wel degelijk weg, het is blijkbaar nog steeds het hoofd of zoiets dat het "roken" nog niet heeft uitgewist... Maar ik maakte de belofte aan Kyran, en die maakt het sterker dan toen ik het mezelf beloofde!!!

En zaterdag was 't weer Kyran -dag. Alweer een verrassing, eigenlijk een dubbele, want we gingen naar de Ieperse Thuyndagfoor, en meter Nous ging mee als "rolstoelchauffeur" :) Hij had het maar half door toen we parkeerden niet ver van de markt. Pas toen we om de hoek kwamen en hij de kraampjes zag : Waaaaaaaaw!!! Kermis!!! En er vloog er eentje rond m'n nek, hoe zalig, een dikke knuffel en een pak zoenen... Starten deden we zoals altijd met een heerlijk ijsje van de Italiaan op de hoek van de markt. Van mama kreeg ie 6 ticketjes en werd verwend van nog een ander koppel met extra ticketjes voor de kindermolen. Meter Nous en mama konden op die manier een terrasje doen, terwijl we Kyran zagen rondtoeren op de molen, met ticketjes bij de vleet, en een keertje de "flosh" getrokken!!! Ook de eendjes is een vaste stop, hij mocht er 17 vissen, en kreeg er van iemand anders nog 29 bij... Met z'n 1050 punten kon ie kiezen : een armzielig boerderijtje, geen 10 euro waard... Ocharme de dieverij, een geluk dat het een eenmalig gebeuren is, en ik me nog herinner hoe we uitkeken naar de Kermis! En daarna de leuke afsluiter : oliebollen!!! Een groot pak, 13 en 4 gratis ,  de auto in naar huis, en smullen maar!!! Mama ook content, want Kyran kijkt uit naar de Kermis, maar mama naar de oliebollen!!! ; )

't Leven kan toch zo zalig zijn,als we't willen beseffen...




10:15 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad, alles kan zo leuk zijn, maar we moeten 't wilen beseffen...

Gepost door: Carine | 05-08-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.