07-08-12

6 augustus : chemo 2 : Carbomono

Om 06u45 laat mijn gsm me weten dat binnen een 15 minuten de wekker zal aflopen... Even lekker draaien nog onder de dekentjes.

Radiomuziek van de wekker maakt me duidelijk dat het nu echt tijd is om op te staan voor de was en plas, een snel hapje en hop met de geit naar Jan Yperman.

Tegen 07u45 staat meter Nous al aan de deur om me naar de dagkliniek te brengen en Kyran mee te nemen naar huis. Tegen 08u zijn we al in het ziekenhuis en volgt een vlotte en snelle check-in. Op 't vijfde krijgen we heel snel de kamer, en kan Kyran - me bijna doodknuffelend en overladend met zoentjes - afscheid nemen.

Ondanks het vlotte verloop, zit ik om 09u nog steeds te wachten op enig sein voor bloedafname, en het geduld begint me zo stillekes in de schoenen te zakken natuurlijk, want van dat soort heb ik er weinig... Tijdverspilling na het moeten zetten van een wekker... Grrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!! Elke voetstap... passeert m'n kamer, tot ik op de bel duw van ongeduld. Best vragen om een latere afspraak volgende keer. Uiteindelijk maakt het niet uit hoe laat ik 's avonds naar huis kan, als Kyran goed opgevangen is.

Eindelijk, tegen 09u20komt iemand piepen en komen ze bloed afnemen. En Yes, een latere afspraak volgende keer. Goed voor Kyran, die er deze morgen maar zielig uitzag en wat slaapwandelend rondliep in huis. Bloeddruk 10/6 zoals usual. Gewicht : 45,80 hihi, wat moet dat geweest zijn vorige week tijdens de opname??? Best dat ik dat niet weet!Na de bloedafname vlug nog een koffietje, 2 yohgurtjes met suiker, een trosje druiven, wat pruimen en reine claudekes. Je weet nooit dat de smaak weer gaat lopen, hé! Wat we gehad hebben, hebben we binnen! ;)

Ik lig samen met een 32- jarige leuke Filipijnse meid, mama van een dochtertje van 3 en darmkankerpatiente. Het klikt meteen, en er wordt heel wat getetterd en afgelachen. Jensi is heel gelovig legt ze uit, ze leest gebedjes en heeft haar pater-noster bij. Ze verteld zo overtuigend dat ze me ergens doet twijfelen aan " gelovig zijn" Bij mij is dat toch even gaan wandelen, al intrigeert het me als anderen me over hun geloof vertellen... Voor Jensi geeft het rust verteld ze.

Rond een uur of 10 komt Nancy, de psychologe van het ziekenhuis langs voor een praatje. Eigenlijk wel leuk op zo'n dagen, zo gaat de tijd wat sneller, en je hebt es een praatje na de stille soms eenzame dagen thuis. En tegen het vertek van Nancy, wandeld Annelies - van de soc dst van het ziekenhuis - de kamer in om wat vragen te stellen, wat papieren op orde te brengen en een babbeltje te doen over mijn "chemoverlofweek" :) Lachen alweer dus! En ondertussen is de premedicatie al aan het lopen.

12u15 krijgen we ons middagmaal : ik piep snel hoe't eruit ziet - laatste keer lag er meer ajuin in dan groente - maar deze keer lijkt het echt lekker. Broccoli, my favorite, met een soort hespevlees met kaas tussen en een lekker sausje die wat lijkt op saffraansaus. Tja, de aardappelen zwijgen we wel beter over. Maar ben wel blij dat er nog een goeie maaltijd in gaat voor de chemo start, want de gevolgen ( smaakverlies ) kunnen snel optreden.

12u50 loopt de anti-allergiemedicatie : daar wordt je ferm groggy van, en je ogen willen dicht, al lukt slapen op zo'n dag niet, je ogen open houden lukt evenmin! Eens die leeg is, gaat de chemo van start. Carbomono deze keer, voor mij de eerste keer dat ik hem zonder bijkomde chemo krijg, dus symptomen en gevolgen vallen af te wachten.

Tegen 14u valt onze Killroy binnen, kijkt hoe't zit met de buik en met de huid, kort praatje over wat kan volgen, en even de tumormarker nakijken. Hij staat vandaag op 50, wat ik nogal hoog vind, maar volgens hem echt wel goed is, daar zo kort na de operatie en infectie van vorige week heel normaal. Dus we geloven dat dan maar... Het is al langer geweten dat de CA 125 ook reageert op infecties in de buik, dus het klinkt logisch.

Ook Stefanie, verpleegster op de dagkliniek en tevens iemand van de schoolraad van Kyrans schooltje vereert me ook met een praatje en komt checken hoe't met Kyran gaat. Ondertussen loopt de Zofran, en volgt nog een spoeling. Stefanie gaat kijken voor wat extra voeding die ik tussen mijn normale maaltijden door kan drinken om extra bij te kunnen komen of toch tenminste extra vitamines, mineralen en eiwitten binnen te krijgen. Veel drinken is ook de boodschap... We zullen ons best doen!

Onze Wim, chauffeur van dienst vandaag, komt tegen 15u20 ook toe op de kamer, maar de speoling had geblokkeerd, dus even wachten eer we buiten mogen. Tegen 16u raken we eindelijk weg, met wat extra medicatie voor de eerstkomende dagen.

Thuis nog wat nakletsen met Wim, tot de honger toeslaat. Ik beef dat mijn smaak er nog is, en Wim en ik gaan op zoek naar een lekkere Pitta, vergetend dat heel veel zaken in Ieper de maandag hun deuren sluiten. Uiteindelijk zijn we genoodzaakt te landen in een frietkotje, en ons daarmee tevreden te stellen. Een goeie noodoplossing, maar niet voor herhaling vatbaar, 't frietkotje krijgt van mijn alvast maar een 5/10... De euforie van gisteren kwam er dus niet aan te pas.

Als ik later Kyran de dag vertel aan de telefoon, pakt hij me op mijn eigen woorden : Mama, da's toch super ongezond 2 dagen na elkaar frietjes eten!!! Gelukkig aanvaard hij de uitleg dat mama met 45 kg wat dikker moet worden, en dat 2 maal frietjes na elkaar op zo'n moment geen kwaad kunnen. Hijzelf heeft ook een leuke dag achter de rug, en ik kan gerust gaan slapen... :)

Carpe Diem... Sweet dreams... :)

11:54 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.