29-08-12

Maandag 27 augustus : Een chemo om niet te vergeten...

Zoals altijd met volle moed, en tegen de goesting, op weg naar Jan Yperman, de rugzak mee tegen de verveling : Netbookje mee, leesboek, schrijfschriftje... Lijstje met huiswerk voor Killroy!!! :)

Een hele leuke meid bij mij op de kamer, Vanessa, lekker gekletst over pruiken en sjaaltjes, open en bloot zoals ze zeggen, heel aangenaam.

Bloedafname ging heel vlot, ook het steken van de naald in m'n portacath ging zonder problemen, ondanks ik het zalfje had vergeten opdoen 's morgens. Klaar voor chemo 3 : we zitten dan al in het midden, hé!!! :)

Het middageten was heel wat minder : ondanks dat sinds 2010 in koeien van letters geschreven staat GEEN AJUIN, GEEN PREI of PAPRIKA, krijg ik nu es elk bezoek in de dagkliniek een middagmaal, heel lekker, maar bedolven onder de ajuin... Als ik pas kan eten tegen 13u, en dus tegen dan scheel zit van de honger, zit mijn humeur op niveau BITCH, en dit met de grote B!!!! Als ik honger heb, blijf je beter uit de buurt als ik niet kan eten... Dat ondervond de - heel lieve verpleging - dus ook... Bleek na heel wat gezoek en heen en weer geloop, dat er een plateautje op naam mee was, maar ze erover hadden gekeken. Nu ja, ze zijn ook heel sterk onderbemand.

Na het eten mocht ik bellen voor het aanleggen van de chemo. Ik melde de verpleger dat er wel een premedictaie minder was gegeven dan normaal : een tegen allergische reacties, die ik elke keer moest hebben. Deze wimpelde dat weg dat het maar 2 maal werd gegeven en dan stopgezet. Tot 3 maal toe zei ik hem dat dit niet zo was in mijn geval, maar noch geloven, noch gaan uitpluizen, startte hij de chemo. Met gevolg dat ik ferm geluk had dat ik niet alleen was op de kamer, want binnen de 2 minuten ging ik in shock. Bloedrood, geen adem meer, en met het water uit de poriën lopend, zei ik de anderen op de kamer heel snel iemand te halen. ik herkende de reactie van 2010. Toen kon ik zelf mijn catheter toedoen, maar met het druppelsysteem kan dit niet, dus hing ik nu af van de snelheid van de verpleging deze keer. Doordat iemand elke kamer binnen "vloog" omdat ze geen verpleging in de gang vond, was er snel reactie. Ik had ondertussen al mijn kleren uitgegooid, en snakte naar adem. Ook een deel van het middagmaal kwam terug. Het duurde even eer alles weer stabiel kwam, met hulp van het medicament dat ze voordien hadden moeten geven. Gevolg was wel dat ik helemaal groggy was, en amper besefte waar ik was.

De chemo werd even stop gezet, Ann werd verwittigd dat het later zou worden dan voorzien, en na een tijdje werd de chemo opnieuw gestart, op trager tempo. Elke 5 minuten kwam wel iemand piepen of ik oké was. En de bewuste verpleger zag ik niet meer terug... Al moet die niet denken dat ik volgende chemo hem z'n vet niet zal geven, want zoiets vind ik ongehoord. Ik ben geen klaagpatiente, noch bel ik voor onnodige zaken, dus als ik iets zeg, kunnen ze minstens nagaan hoe of wat bij de hoofdverpleging, en dat zal ik hem de 17e effe goed in de hersenpan knopen!!! Al moet ik hem gaan zoeken. Het is ne lieve kerel, maar fout is fout, en deze is te grof om voorbij te laten gaan zonder een woord...

Uiteindelijk kon ik tegen 17u naar huis, maar moesten ze me met een rolstoel naar beneden brengen, woezie als ik was, met spaghettibeentjes... Gelukkig was alles goed afgelopen, want dat had wel es niet het geval kunnen zijn. Zo zie je maar als je mensen niet aux serieux neemt...

Een chemo om niet te vergeten, die me volgende keer met een grotere schrik naar Jan Yperman zal doen vertrekken, en de vraag me continue in het oog te houden, en dichter tegen de controlebureau te leggen... Want gerust zal ik nie meer zijn, en ik heb er nog 3 te gaan...




12:20 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ja, erg als ze je niet willen geloven op dat moment maar zal nu wel in koeien van letters in je dossier staan zeker zodat je dit niet meer hoeft mee te maken en zoals je zegt goed dat er vlugge reactie was. Kan er van mee spreken. Toen ik op intensieve lag, ging mijn belletje niet en kreeg ik een bloedklonter in de luchtpijp zodat ik aan het stikken was. Ben beginnen smijten met alles wat op mijn nachtkastje stond, kwam de verpleger met zijn arm in zijn zij vragen wat dat er scheelde, tot hij zag dat ik aan het stikken was,... kan nu nog niet in 't zwembad met mijn hoofd onder water gaan uit schrik van te stikken. Maar heb het ook overleefd en jij bent ook een doorbijterke dus ook de volgende keer zal het wel goed gaan. Nu weet je dat ze het maar zelf weer eerst goed moeten nakijken en zeggen dat ze niet moeten beginnen met de chemo vooraleer je alles gehad hebt. Komt wel goed. Kan je zo niks meenemen om je eerste honger wat te stillen? Ik heb altijd van de Aldi een pakje of twee petit beurre mee. Die zijn handig verpakt in 3 koekjes per pakje. Is niet echt eten maar met mijn klein maagje is dat wel genoeg. Misschien dat dit jou ook helpt op je Bitchaanval :).

Gepost door: linda | 29-08-12

Reageren op dit commentaar

Ja, heb ik tegen de verpleging nu ook gezegd, ondanks hun belofte elke keer opnieuw het in het oog te houden, dat ik een lunch ga meenemen. Ook het eten krijg ik nog steeds dat magere gedoe, terwijl dat ondertussen niet meer nodig is... Dus zelf zorgen voor eten, lijkt me ook de beste oplossing! ;)

Gepost door: Véke | 29-08-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.