02-09-12

Optimisme, realisme en de buitenwereld...

Deze week bij iemand op bezoek geweest, palliatief... Nee, eerder terminaal stadium, het afwachtende, het "wanneer rinkelt de telefoon" stadium. Waar ze geen tijd noch uur kunnen op plaatsen. Achteraf gaat er zo'n besef door je heen : je bent dat moment het "liefst" gezien... Ironisch, de tijd dat mensen niet hebben terwijl je nog leeft, hebben ze dan plots "even" wel. Het is niet de eerste keer dat dit me raakt, en opvalt. De laatste jaren kon ik afscheid nemen van heel wat mensen, verwacht, onverwacht... En ook bij het terugblikken ernaar, merk je hetzelfde fenomeen op. Ik kon het dus niet laten erover te schrijven, hoe cru het voor sommigen zal aankomen,het valt gewoon op. Hoe zieker je wordt, hoe korter de tijd "je nog krijgt", hoe meer volk er plots over de vloer komt. Tegen dan wil je degenen die je eigenlijk al jaren in de steek lieten, zelfs geen tijd voor een belletje hadden, eigenlijk al niet meer zien. Maar de medicatie legt je zo lam dat je alles wel oké vind...

Net zoals het cliché op een begrafenis : Je bent ineens de beste : Over de doden niks dan goed!!! Ironisch als je dan mensen ziet zitten die je nooit eerder zag, of waar je meer ruzie mee had dan iets anders. En tranen, met liters... Ik stelde me onlangs mijn eigen begrafenis es voor en kon het niet laten te lachen. Ze gaan me namelijk goed moeten opsluiten om te voorkomen dat ik bepaalde "smoelentrekkers" zoals ik die dan noem, niet van hunne stoel doe vallen of zo! Of als er eentje vooraan komt vertellen hoe goed en braaf ik wel was ( nie zo, niemand is perfect... ) dat ik nie probeer m'n kist af te breken om m'n mening te zeggen. :)

Ja, voor jullie klinkt het grof, bruut zelfs... Of het zal helpen dat mensen erbij stil zullen staan tijd in hun vrienden en familie te steken terwijl ze nog leven, en zelfs nog niet ziek zijn... Ik denk het niet. Het shoppen in Antwerpen waarvoor je 2u rijdt, zal je nog steeds doen, terwijl zus of broer maar een half uur rijden is. De solden zijn "tijdelijk", tante zal er straks ook nog wel zijn, al woont ze eind 't straat... Even bellen naar zieke vriendin? Nee, de film is te spannend en daarna is't te laat... We doen't allemaal, hoor, sta er maar es bij stil... Iedereen wacht tot het te laat is, of toch bijna te laat, er is nog tijd... Uitstellen... Tot de klap komt : Te laat, voorgoed, gedaan... De tijd was toch op, had ik maar...

Men zal dit tekstje lezen, schrikken, op de tenen getrapt zijn als ze zich aangesproken voelen ( wil zeggen dat ze zichzelf erop betrappen... :p ) sommige anderen zullen er wel even bij stilstaan, maar dan staat de soep over te koken, of gaat de telefoon, staat tegelijkertijd een aan de deurbel en is het algauw vergeten...

De - eventuele - nabestaanden krijgen soms zelf te weinig tijd nog met hun eigen familie, en eens alle voorbij, eens het grodijn valt, valt bij hen ook het gordijn... Een stilte : niet alleen het gemis van hun geliefde, meer ook de stilte van het vergeten worden door vriend en familie. Het is over : next most interesting story, please???

This is not a judgement!!!  Just a wake-up call... Or a try-to-wake up???

We live today, it's a gift, take it...

We work to live, we don't live to work....


 

480521_3627581448801_646457205_n.jpg


11:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Eej,

Niet zo schokkend ze, eigenlijk de waarheid. Nu ... er zijn wel nog mensen met een goed hart, die je/ons ten gepaste tijde (en zelf ten ongepaste tijde) steunen.
Sterkte met je palliatief ...

Kus en nog een dikke knuffel erbovenop si !

Ps: en ja ik weet het verschil tussen tax en verzekering hoor, haha :-)

Gepost door: Els Dec | 02-09-12

Reageren op dit commentaar

Ja Véke... Dit is hard maar pure waarheid die U schrijft.
Ik moet wel zeggen dat ik iedere dag aan U en zeker ook aan Kyran denk. Ik heb het zo erg gevonden dat jullie verhuizden.
Onlangs heb ik nog een foto bekeken van Kyran en mij op het springkasteel tijdens een zomervakantie in het Buitenbeentje. De tranen stonden in mijn ogen, wetende wat jullie te wachten staat.
Het is al lang dat ik en Patricia zeggen dat wij jullie graag een bezoekje zouden brengen, maar wij durfden gewoon niet.
Ik vind het zo jammer dat jullie uit Langemark vertrokken zijn ik ging zeker altijd langskomen en inderdaad Ieper is niet ver maar ja je kent dat...wat zal Véke zeggen dachten wij als wij plots voor de deur staan. Maar één ding weet ik zeker meid, ik zal je nooit vergeten. Ik vind U een madam met ballen aan haar lijf, één iemand waarvan je weet hoe de steel in de vork zit. Toch hoop ik vanharte om U en Kyran eens te mogen komen opzoeken.
Je mag me ook altijd opbellen op het nr 0479/681817

Vele groetjes en veeeeeele knuffels aan Kyran.

Gepost door: ingeborg | 03-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.