30-09-12

Chemo 4

Een geen al te milde chemo deze keer. Alweer een ferm allergische reactie waardoor de adem verdwijnt en het middageten terug bovenkomt. Hatelijk te beseffen dat je er niet onderuit kan. Chemo wordt stilgelegd, ik voel de armen van de verpleging en Killroy rond me om me te bedaren. De eerste uren rusten dus, geen chemo meer. Het duurt even eer ik weer besef waar ik ben en wat er is gebeurd. Ik zaag de verpleging de oren af. Al 18u en daar lig ik dan nog, nog steeds in "rust"... Mannen, euh, vrouwen, zijn jullie van plan me hier te houden of zo? Het word laat!!! Blijkbaar even vergeten... O ja, juist, even checken bij oncoloog wat hij ervan vind terug te starten. Gewoon vergeten : een uurtje pauze was voldoende geweest, nu ja, das te laat dus.

Terug opstarten chemo : met een klein hartje. Heel traag, maar op 100 en het wekkertje. Even kijken hoe't loopt, en dan naar 200. Nog es met wekkertje, als alles goed gaat naar 300. Erboven gaan we niet, geen risico's nemen. Ondertussen tikt de klok verder, even traag loopt de chemo. Ik wil hier weg, naar Kyran, naar huis... Zal niet voor vandaag worden. Kyran zal bij Ann moeten blijven, de beentjes willen niet mee, en ik ben maar een vodje.

Weer een ferme klap, nog 2 te gaan. Moeten die ook zo?

Ondertussen zijn we al een week later. Kyran nog steeds niet thuis. Ik was te ziek, te misselijk. Je wordt het gewoon dat het maar een paar dagen duurt, en begint het vanzelfsprekend te vinden. Deze keer geen "brave" chemo dus. Een ganse week strike. Van bed in zetel, af en toe wat pc, en weer zetel naar bed. Spaghettibeentjes om op te stappen, geen goed idee Kyran naar huis te halen dus. Pijnlijk hem telkens opnieuw te moeten wegsturen, je tranen in te houden dat hij ze niet te zien zou krijgen. Het gevoel van schuld dat je overvalt als je de traantjes in z'n ogen ziet blinken. Je wil hem bij je houden, en weet dat het niet kan. Ocharme, het stoere manneke houd zich zo sterk.

Eergisteren kreeg ie de klap, weekend en niet bij mama kunnen blijven. Doodmoe knakt ie op mijn schoot en gaat hij aan het huilen. De dag erna krijg ik de "krak" en ga ik eronderdoor.

Het is pijnlijk op te staan in een leeg huis, ziek en misselijk, jezelf beschuldigend dat je er niet kan zijn voor je eigen kind, zelfs niet eens voor jezelf. Deze week droomde ik heel veel van een echt gezin, iemand rond je, de geur van koffie en brood bij't opstaan... Een woord, een gesprek... Man, mis ik dat! Een ganse week lege dagen, pijnlijk leeg en stil. Bij bezoek hou je je sterk, uit automatisme. Nu geen tranen, straks... niet nu...

Ontbijt = 1 liter chocomelk  Lunch = ( zelfgemaakte ) Kippesoep  Diner = croque met kaas en mosterd  Dit dus gans de week.

Gisteren gelukkig bezoek gehad die wat boodschapkes kon doen : de voorraad kippesoep is op, eveneens de chocomelk : help!!! Thx, Sanneke!!!

Deze morgen lijkt het al ietsje beter te gaan, ik hoop dat als Kyran straks op bezoek komt, ik hem hier ga kunnen houden. Het is genoeg geweest deze week. Morgen naar Jan Yperman : zakje bloed en plasma, hopelijk boost genoeg om er weer te staan voor mijn held. Ik ga alvast proberen de voorraad kippesoep weer aan te vullen voor volgende sessie...

Alle hoop staat er nu op dat het bloed en plasma morgen een boost geeft om een betere week te overbruggen. Het was een wat minder optimistische week, mensen, maar zoals iemand me zei : iedereen heeft recht op een baaldagje... Ik had ze opgespaard! :p


11:41 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dag Véke,

Ik wou dat ik je kon helpen en eens goed in mijn armen nemen, maar ik woon zo ver. Maar toch ne dikke knuffel van mij, hopelijk kan Kyran bij jou blijven. Ik duim voor jou.

Veel sterkte en goeie moed.

Mvg

Carine

Gepost door: Carine | 30-09-12

Reageren op dit commentaar

Veerle, als je dat zou zien zitten mag je altijd hier met kyran komen logeren tot je terug op krachten bent. Kyran zou dan tijdelijk bij mij nr school kunnen gaan, is er dan niemand die voor jou kan zorgen als je zo ziek bent? Ik wil het doen, kyran speelkameraadjes en ik zorg vr je eten.x

Gepost door: caroline campe | 30-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.