12-10-12

Frustraties

Gisteren was een echte off-day. Niet te geloven hoe gefrustreerd ik raakte, ik schrok ervan... Niks tegen mensen die borstkanker hebben, het is erg voor iedereen die met dat rotbeest in aanraking komt, er mee moet leven, tegen vechten. maar dat is het hem net : Je hoor, ziet en leest niks anders meer in de media dan Think Pink. Alle respect voor de goeie doelen. Maar waarom enkel borsten? Tellen de andere soorten niet mee? De mannen, de kinderen? Wordt er gesorteerd : Te redden, misschien te redden en niet meer te redden???

De ochtend begon al goed : beide banden van de fiets plat, terwijl Kyran het al zo gerokken had dat we eigenlijk al wat aan de late kant waren. Dicht bij school dan maar een koffietje gaan drinken, waar ik af en toe es binnenspring om het alleenzitten wat tegen te gaan en es een ander liedje te horen dan dat over ziek zijn... :) Ik keek al uit naar de les kalligrafie in de namiddag. Eens thuis, ging het in een reclamefoldertje alweer over Think Pink en je haar schenken voor degenen met borstkanker die hun haar verloren... Eum.... Ik ken er zo een ganse pak die hun haar verloren, van een ander soort??? Ik begon me al wat op te jagen en las het artikel. Laten om te reageren kon ik dus niet toen ik merkte dat er een FB- pagina was aan verbonden! Ik snap dus echt helemaal niet waarom er zo'n tamtam daarrond wordt gemaakt, terwijl de rest wordt doodgezwegen! De klok wees de tijd aan om door te gaan naar de les, dus ik neem al mijn gerief samen, en al mijn energie om toch maar weer met de fiets tot daar te raken. Eens - buiten adem - aan de Cersekorf toegekomen, wordt net door mannen van de gemeente een spandoek opgehangen. En ja : In grote letters staat erop te lezen : Zorg voor je borsten. Ik had dus heel veel zin om te draaien en weg te rijden.

Ook de stad doet al mee aan het sorteren... Bergijp me niet verkeerd : deze acties moeten ook, en zijn super. Maar als je niks anders meer leest... kan het nogal es zwaar doorwegen en heb je echt de indruk aan de kant gezet te worden wegens het niet hebben van " de juiste soort kanker" om steun te krijgen, snap je???

Nu, uiteindelijk waren de lessen dan nog gecancelled, dus zakte mijn humeur nog dieper in mijn tenen, voor zover dat nog kon. Waarschijnlijk niet opgelet 's morgens, en met het verkeerde been uit mijn bed gestapt... Het humeur was echt om u tegen te zeggen. Spelen de hormonen dat uiteindelijk toch nog wat met mijn emoties en humeur? Ergens denk ik dat de cortisone er iets heeft mee te maken, ofwel de "epo" spuit die ik maandag kreeg?

Maandag stonden de bloedplaatjes namelijk onnoemelijk laag, 50000, terwijl ze de week ervoor op 250000 stonden. Dus na het krijgen van 2 zakken "appelmoes" ( bloedplaatjes ) gaven ze me nog een ferm epospuit in de buik. Door een vrije dag op school, was Kyran mee, en kon hij dan wel met eigen oogjes zien dat het niks inhoudt, en geen pijn doet. Hij bleek heel wat geruster achteraf toen we nog wat praatten tijdens het gezelschapspelletje door ( Familie Poen : een aanrader voor elk gezin!!! ) Verkleed in piraat stal hij natuurlijk de harten van zowel Killroy, de verpleging als andere patiënten op de gang. De vrijdag ervoor kreeg hij thuis ook voor de eerste keer zijn psychologe over de vloer : " De mevrouw speciaal voor jou" noem ik haar. Het ging er heel gezellig en leuk aan toe boven mijn hoofd, dus de broodnodige klik tussen de twee was er wel degelijk. Ze bevestigde ook mijn vermoeden : dat hij wel praat, maar als het te zwaar wordt, klapt hij toe en start hij een ander onderwerp. Voor wie hem kent een heel herkenbaar fenomeen, aangezien hij dat al doet van kleinsaf - en nog steeds - als ie op de vingers wordt getikt en het wat te warm onder zijn voetjes wordt... :)

Mijn kleine aapje, mijn knuffeltje, mijn spookie... Soms krijg ik het echt lastig als er sprake is van de toekomst in sociale gesprekken, al laat ik daar meestal niks van merken. Of je leest ergens iets over oudere kinderen : hun belevenissen, punten, dingen die ze heel goed hebben gedaan... Even sta je er dan bij stil dat je daar heel veel van zult missen. dan doe ik vlug de ogen toe om een wens te doen. Ook al besef ik dat ik geen 10 jaar meer rondloop, toch blijf ik hopen op een mirakel, hou ik vol de meeste tijd positief door te brengen, en vooral te genieten van de tijd die ik nu heb. Maar de realist in mij moet ook wakker blijven : alles moet in orde zijn voor Kyran, en ik mag niet te veel gaan dromen, het zou wel es pijnlijk kunnen worden als ik het realisme verlies. Dus probeer ik de gulden middenweg te blijven vinden en volgen : optimistisch positief realisme!

There's a crack in everything,

That's how the light gets in.... :)

Leonard Cohen


08:54 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

En dan blijken die dingen van think pink nog oplichters te zijn ook!

Gepost door: Maggi | 12-10-12

Reageren op dit commentaar

Daar heb ik geen idee van, al vraag ik me heel dikwijls af sinds VLK alle inloophuizen afnam van de patiënten wat er met de schenkingen gebeurd... Ik kreeg alvast nikske tussenkomst : ik kwam niet in aanmerking??? Alleenstaand met een zoontje van 4 toen! Ik was niet lui genoeg : ik had vast werk... Tja, het is met alle goeie doelen zo, zeker?

Gepost door: Véke | 12-10-12

Reageren op dit commentaar

Is dat een quote van Leonard Cohen? Zijne naam kan ik precies lezen maar kan jij de rest vertalen zus?

Gepost door: Hannelore | 16-10-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.