21-10-12

Afscheid voorgoed...

Vrijdag 19 oktober, de dag voor de verjaardag van mijn moeder, en de 8e verjaardag van mijn tantes afscheid, spendeerde ik mijn dag van 9 tot 21u30 in palliatieve eenheid De Vlinder te Brugge. Van 17u tot 19u hield ik de hand vast van de vrouw die we zo goed als gans ons leven moesten missen, en die we moeder noemden...

Na een harde strijd tegen kanker, liet ze eindelijk haar ellende los om 19u, ging ze slapen voorgoed.

De band was nooit wat het moest zijn, maar toch... Een mens is en blijft een mens, met fouten en gebreken inbegrepen. Bijna de ganse dag zorgde ik ervoor dat haar gezicht proper bleef, depte ik haar hoofd met warm water, en hield haar hand vast, zodat ze wist dat ze niet alleen was. Niemand verdient een eenzame dood...

Toen ze eindelijk, na hard tegenvechten, rustig werd en de laatste adem uitblies, was ik blij voor haar. Blij dat ze haar zorgenleven achter zich kon laten, dat het verleden voor haar eindelijk stopte, dat ze haar pijn en verdriet kon loslaten.

Ondanks alles, ons verleden, de ruzies, harde woorden... was ik blij dat ik er was. Ik zou het zelf ook niet willen alleen te moeten gaan, dus bleef ik tot het laatste. Erna hielp ik de verpleegster met het wassen en verzorgen. Vraag me niet hoe of waarom. Het enige antwoord dat ik kan vinden is het menselijke aspect.

Ik schreef achteraf nog een tekstje, ik hoop het te kunnen voorlezen op haar begrafenis, indien de situatie het toelaat. Morgen krijg ik namelijk chemo nummer 5 en weet ik niet wat die van plan is aan te richten. Uitstel was niet mogelijk, want er werd al een week opgeschoven. Ik kan maar afwachten van dag tot dag, meer niet.

Je hebt een zwaar leven achter de rug,

voelde je onbegrepen, onbemind

en probeerde die leegte te vullen op een andere manier.

Je strijd is nu gestreden,

het leed geleden,

je verdriet en pijn voorgoed voorbij.

Velen hopen nu dat je de rust hebt gevonden die je zo lang hebt moeten missen.

Herenigd met de anderen die ons reeds achterlieten,

kan je nu vinden wat je bij ons nooit vond.

Slaap nu maar zacht,

piekeren hoeft nu niet meer!







15:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Nieman hoeft alleen te sterven. Dat je dit heb gedaan voor je moeder, vind ik een heel mooi gebaar.
Het moet niet gemakkellijk zijn, maar je hebt je hart laten spreken en het zit op de goeie plaats.
Sterte Véke.

Mvg,

Carine

Gepost door: Carine | 22-10-12

Reageren op dit commentaar

Veel sterkte meid !!

Gepost door: Steve | 24-10-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.