28-10-12

Hectische week

Een hectische week loopt op z'n einde, en ik ben er eigenlijk blij om... Het was emotioneel heel zwaar de laatste weken en dagen. Chemo met alweer de shock, waken bij een stervende, afscheid van een leven nemen,... Een emotionele roller-coaster was het deze week. Met heel wat hard aankomende ervaringen en ondervindingen. Harde klappen nog bovenop de gebeurtenissen. Mijn hoofd ligt overhoop, en weet van sommige zaken niet meer wat denken. Het ene moment zoek je excuus voor een ander, het andere moment vraag je je af waarom een ander dat niet doet voor jou. Je wil vergeten en vergeven, maar telkens opnieuw word je voor voldongen feiten gezet. Het minimaliseren van familie, van gebeurtenissen. Wat met jou gebeurt is niet erg, tot een ander het voorkrijgt, en dan is het voor hen erg, maar niet voor jou??? Een grote fabricatiefout in de weegschalenfabriek van ons gezin : ze werken in verschillende maten, in verschillende gewichten. Maar waarom... Daar kan ik mezelf soms gek op denken. Beter niet, idd, klopt, maar toch... Het blijft aan je vreten, het waarom. En aan de andere kant : de slagen die je krijgt, worden soms verzorgd door handen uit onverwachte hoek. Een aanwinst in m'n leven, nieuwe vriendschappen... Mensen die ik anders nooit zou leren kennen... Even zoeken nu, het evenwicht tussen de twee vinden. Geen excuses meer, gewoon loslaten, laten zijn, en zelf zijn? Leven en... laten... "leven"...

Het deed deugd te merken dat - bijna - gans ons gezin er uiteindelijk stond, die dag, samen, in lief en leed, wetend wat we nu achterlieten, afsloten... Samen. Toch even, samen. Het deed deugd. Ondanks de reden van de samenkomst, zaten we later samen, om een hapje te eten, een babbel, wat grieven, wat lachen, en orde op zaken zetten. Moet gebeuren, is soms nodig. Doet soms deugd.

We zijn broers, zussen, met ups en downs, een lach, een traan, een babbel of ruzie... Maar uiteindelijk staan we er meestal samen als het moet. Voor herhaling vatbaar, zo'n onbewaakt ogenblik van ontspanning en loslaten... Begrip zonder woorden, in stilte, onbesproken, onbegrepen door elke andere buitenstaander. We sloten een hoofdstuk af, samen...

Hou het zo, lieve zussen en broers, hou het zo. Nooit hoeven denken : had ik maar... Moesten we nu es... Nu genieten, nu leven, nu nemen en geven. Geen spijt, eerlijk duurt het langst en zorgt voor de mooiste herinneringen... Genieten, beseffen dat het leven o zo kort kan zijn, zo onvoorspelbaar. Elke dag is een geschenk, wij zijn een geschenk voor elkaar, dat we dat mogen vasthouden en koesteren, elke dag opnieuw, en later, later geen spijt, geen "had ik maar" Gewoon rust...

Dank je wel voor dat moment, die dag, van samenhorigheid en begrip, weer eentje om bij te houden...

 

183939_526982703995789_15180913_n.jpg


18:16 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Lijn vrouw was 15 jaar fgeleden kankerpatient en gelukkig is het nu voorbij, maar beiden zijn we betrokken bij een vereniging voor kankerpayiënten "vriencenvanAKIO.be" Ik ben hiuer de webmaster van... Ik begrijp deze prachtige tekst ten volle ... maar ben niet zo goed in woorden...

Gepost door: etienne de laeyer | 28-10-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.