13-11-12

Ontgoocheling : loze beloftes van collegae en vrienden...

Na een werkbezoekje onlangs lijkt het erop dat wat beloofd werd, om zeep is... Het hoe of wat kan ik niet kwijt in de blog, maar dit kan er voor zorgen dat ik nooit meer ga mogen werken. Bepaalde beloftes werden niet gehouden, de een dacht dat de ander het zou doen, om uiteindelijk te eindigen dat niemand iets deed.

Gerust ben ik er dus niet in, ik ben amper 39, eind deze maand pas , en zie't helemaal niet zitten thuis te zitten op "medisch" pensioen en vroegtijdig "oud" te worden... Het te weten komen dat je uiteindelijk heel snel vergeten wordt, zelfs aan de kant wordt gezet door sommigen, komt hard aan en is shokking painfull!!!!

Het bezorgd me weer stress, en extra slapeloze nachten... Er is - voor mij, door anderen - een afspraak gemaakt op 6 december, dus nu wordt het afwachten wat dit zal geven. Toen ik zat uit te tellen of ik op de "pootjes" zou staan bij uitgestelde chemo, werd mij prompt gezegd dat niet opdagen op de afspraak als weigering zou worden beschouwd. Alweer even slikken. Dank u om rekening te houden met het krijgen van een 6e chemo, zou ik zo zeggen.

Er werd mij eerder eens gezegd niet in de hand te bijten van de persoon die u voedt... Maar wat als die persoon wat slagen verkoopt tijdens het voeden en dreigt het voedsel af te nemen? Zeker als je met een jong zit... dan word je wel es agressief, toch?

Nu lig ik 's nachts wakker van deze dreiging die me boven het hoofd hangt, en zoek ik nu al naar oplossingen : What if... ???

En iedereen - die naliet iets te melden of te zeggen - geeft dan maar een klopje op de schouder : niet van wakker liggen, komt wel in orde, geen zorgen maken : Heb ik dit alvorens te starten met de chemo toen niet gehoord??? Ja, toch? En nu moet ik vertrouwen hebben of zo???

Alweer een lesje bij : je staat voor alles alleen, zelfs tussen 100 man, voel je je hopeloos, want je kan tegen bepaalde systemen niet op als kleine mens, met een nummer. Je krijgt het bij het binnentreden in het systeem, dat moment besef je niet dat die nummer dat moment het woordje mens uit je beroepsleven schrapt...

Alweer komt de wroeging boven : systemen, wetten, BV's... Mogen allemaal meer dan de kleine man, en dit aan een veel lager te betalen tarief! Mijn rekeningen zijn betaald, dus daar houdt het op...

Nu blijft alleen weer de hoop over... Hoop op een eerlijk "proces" op een menselijke "uitspraak" op een leefbaar "verdikt"... Hoe lang nog weet ik niet, maar ik zal ze met beide handen vasthouden zo lang het kan.

Momenteel ben ik zo zo moe, het vechten tegen die systemen : zou ik 't opgeven en hun zin geven, of blijf ik doorbijten??? Misschien es de balans opmaken wat ik al gaf, wat er in de plaats kwam, hoeveel energie het vraagt en fo het nog de moeite is...


16:06 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dit is echt om van te balen ...

Gepost door: Carine | 13-11-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.