02-12-12

30 november, 5u 's morgens : Het ergste zit erop, maar...

De laatste chemo is nu 11 dagen geleden, het ergste zit erop, wat dat betreft. De smaak komt stilletjes terug, elke dag een beetje meer, samen met het beter voelen en het verminderen van de pijn. Ik zou euforisch moeten zijn. Woensdag kwam Kyran terug thuis, en deden we een vreugdedansje : de chemo zit erop, geen chemo meer, de chemo is gedaan... Ik was ook net jarig die dag, 39, weer eentje bij zonder recht van klagen !!! We lachten, dansten en zongen. Wel minstens 5 keer zong ie "Happy Birthday" voor z'n mama. En ook van een liedje op school maakte hij zijn eigen versie. Ipv "Regen, regen ga nu weg, kom pas terug als ik het zeg" zong hij " beestjes, beestjes ga nu weg, kom pas terug als ik het zeg" Hij lachte en zei : " Maar ik ga't nie zeggen, hoor, mama, dat ze terug mogen komen, ze mogen niet meer van ons, hé??? " Ik mocht hem die dag alles vragen wat ik wilde, omdat ik jarig was ( al had ik me al enkele malen boos moeten maken ). Het regende verrassingen, de een na de ander, en niet alleen voor mama was het leuk, maar ook Kyran was niet vergeten : " de mevrouw speciaal voor jou", zijn kinderpsychologe, kwam ook langs en ook dat deed hem deugd. Naar huis komen om te blijven, speciaal bezoek voor hem en bezoek voor mama die een lekkere chocomoussetaart meebrachten : zich zorgen maken hoefde hij niet meer te doen, en zo kon hij ook wat genieten van de speciale dag.

We keken uit naar het weekend. Vrijdag naar meter Nous, zaterdag feestje en mijn metekindje zou blijven slapen, en zondag kwamen opa en oma... In de verleden tijd geschreven, kwam... Vandaag ( het is al 5u 's morgens ) gaan we namelijk niet naar meter Nous, aangezien mama niks heeft geslapen, lag te piekeren, en uiteindelijk maar terug is opgestaan. Zere keel, hoofdpijn en ogen die op springen staan omdat ik zou willen huilen... maar ook dat lukt niet, dus doet het maar pijn in de plaats. En mijn metekindje, die komt wel, maar blijft niet slapen, want oma en opa komen niet... Leg het nu maar uit aan eentje die op slag in een huilbui overgaat : "Je had gezegd", "je had beloofd", "waarom", ...

Antwoorden lukte me niet, want in mijn hoofd gaat alles trager, en het nieuws die me in de namiddag werd gebracht, begon ook pas helemaal door te dringen en snoerde me hoofd, keel en mond. Hij denkt dat het een straf is - ookal zeg ik hem van niet - omdat hij vandaag een ongelukje had met "de broek".

Het ergste is dat ik weet dat hij straks, als hij opstaat, weer zal vragen, smeken om me te overhalen en er dus weer traantjes zullen vloeien. En na school opnieuw... Want hij is ervan overtuigd dat het aan ons ligt, en dat hij me wel op andere gedachten zal kunnen brengen als hij flink en lief genoeg is.

Dus tot nu toe lukte het me niet om te gaan slapen, zou ik op het dak willen gaan staan en luid schreeuwen van onmacht, of huilen tot er geen traan meer uitkomt en uit kan komen. Het is alsof een bulldozer net over mijn hart reed, en nu heb ik o zo'n zin om dat hart eruit te snijden, het bezorgd me toch enkel pijn. Geplet door een bulldozer, vertrappelt door een wilde stier, vermorzeld door de poten van een olifant. Telkens opnieuw en opnieuw en... ik laat het gebeuren. Ik zie mijn zoon te graag, doodgraag, dus ik laat het gebeuren, ten koste van...

Laat me huilen vandaag, laat die pijn eruit lopen, laat me asjeblief huilen, het lukt me niet. Niet kunnen huilen doet zo'n pijn, daar kan geen chemo tegen op.

Laat me verdwijnen, geef me een droomwereld, ik heb genoeg van de realiteit, ze is te hard, te zwaar om dragen, te pijnlijk. Een verraderlijk moeras met te weinig houvast om niet onder te gaan. Een ellendige draaikolk waar geen eind aan komt.

Toen ik zwanger was en panikeerde zei m'n moemoetje zaliger "Alles wat moet komen komt, en alles wat komt heeft zijn redenen, dus da kindje moet er zijn, het heeft z'n reden. Ons blaadje hierboven is al lang beschreven, en wij hebben daar nikske in de pap meer te brokken" Wat een gelijk had ze, ik mis - allebei m'n oma's - nog elke dag. En GODVERDOMME heb ik geluk dat Kyran er is !!!

Dat manneke is m'n reden om op te staan, mijn reden om verder te gaan, mijn hart, mijn ziel, mijn alles... Ik hoop met gans m'n hart ( als het dan toch te groot moet zijn ) dat er ergens nog een mirakeltje over is, zodat ik hem kan geven wat ie verdient... z'n mama bij hem en voor hem. Ik wil hem alles geven wat ik niet had, zodat hij de kans krijgt op te groeien met warmte, liefde, genegenheid... Een nestje dat ervoor zorgt dat het beste in hem kan uitgroeien zodat hij later een mens word voor wie de eeuwenoude waarden nog van tel zijn. Houden van, beleefdheid, eerlijkheid, respect...

Laat het asjeblieft snel morgen zijn, een nieuwe dag, een andere dag, met hopelijk mooie belevenissen om deze van gisteren weg te vegen en de zon terug door te laten komen, de wolken die er nu zitten zijn echt iets tè zwart!!!


05:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Onmacht een doodlopende weg.
Het verzacht de pijn niet, je zit klem. Je raakt er zo moe van.
Je breekt en vindt geen rust.
Véke, vecht terug om er weer bovenop te komen, ik weet, gemakkelijk is het niet, om voorlopig door te blijven stromen,
hoe je de bossen tussen de bomen wilt blijven zien.

Gepost door: Carine | 02-12-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.