10-12-12

10 december

Vandaag zou mijn omaatje zaliger, "Maatje" jarig zijn, en een paar dagen geleden, 6 december mijn "moemoe" die vorig jaar overleed... Ik denk nog alle dagen aan hen. Ze waren mijn grote steun en toeverlaat... Ma heeft Kyran nooit gekend, en dat vind ik o zo jammer... Ze zou zo trots zijn geweest op hem!!! Gelukkige verjaardag, maatje, ik zie je nog steeds even graag!

Katholiek ben ik niet echt meer, een beetje het resultaat van het verleden, maar ik geloof er wel in, mocht mijn tijd er zijn, dat ik terug bij hen terecht kom,en dat ze er ergens nog zijn om een oogje in het zeil te houden...

De kerstperiode was zoveel mooier toen ze nog leefden. Nu zie ik daar tegenop... Je "moet" vanalles, de dagen zijn voor zoveel mensen de eenzaamste en pijnlijkste van het jaar... Op die dagen mis je degenen die er ziet meer zijn het meeste, en erger je je meer dan anders aan hypocrieten en smoelentrekkers... Ik ben steeds blij op 2 januari, dan zit alles erop, is het gesleur van de dagen voorbij en kan je weer lekker genieten van nog een wekje schoolverlof, en dingen samen te doen met de zoon. Daar kijk ik naar uit! Mocht ik 3 wensen mogen doen van 1 of andere fee, zou de 2e een levensknopje zijn : FF, Rewind, play en pauze... :) Al zou ik met 3 wensen alweer niet toekomen!!!

De scan 17 december nadert... En dan 21 januari controle bij de eenheidsgeneesheer van het werk... Het dagen zullen weer meer en meer hun normale gang beginnen gaan en de belevenissen van het lange jaar 2012 lichtjes uitvegen. Tot alles is vervaagd en grotendeels "vergeten". Ik ondervond dat de eerste zaken dat je vergeet de pijnen zijn, de chemosymptomen blijven je meer voor een 3e bij, de ergste onthou je langer dan de wisselende of kleine pijntjes en ongemakken... Maar daar gaan we niet om klagen, hé!

Ik geniet ervan elke dag wat beter te worden, vooruitgang te voelen en te zien, en ook Kyran bloeit terug open. Elke dag laat hij me weten hoe lief ik wel ben, dat ik de liefste mama ben van de ganse wereldbol. Met tekeningen, knuffeltjes, zoenen... Da's pas genieten en gelukkig zijn, zenne! Dat kind terug zien openbloeien als een roosje, zijn opmerkingen "Mama, wij hebben toch een leuk leven, hé" omdat we terug samen kleine dingen kunnen doen... Wat meer zou een mens nog willen, niet??? Eum... 3 wensen van een kabouter of fee??? ;)

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

o meisje ik wens je zoveeeeel geluk toe xxxxx

Gepost door: katty | 10-12-12

Reageren op dit commentaar

Idem voor mij, ik ben ook zo blij als 2 januari zijn. Ik hou zoveel van een normaal leven.
Inderdaad in deze periode voel het ook zo je moet dit en je moet dat. Maar eigenlijk heb ik geleerd met ziek te zijn, niets moet. Doe wat je graag doen. Het zijn de kleine dingen die het zo leuk maken. Ik kijk er naaruit naar de geboorte van het eerste kleinkind van mijn broer. Normaal gezien moet het geboren worden met Kerst.
Véke en Kyran wees sterk en doe zo verder.

Gepost door: Carine | 10-12-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.