25-01-13

Offday

Deze morgen slecht nieuws vernomen. Ook al voel ik me redelijk, mentaal knaagt het sterk aan mij. Een lotgenootje die mij en Kyran een dik jaar geleden met open armen in haar huis heeft ontvangen en ons een zalig weekendje heeft bezorgd, vecht nu harder dan ooit tegen het beest. En ik, ik kan er niet zijn voor haar, ze woont te ver om er zelf te geraken...

De band, onzichtbaar, is heel heel groot tussen mensen met "dezelfde soort" en ondanks alle kilometers hielden we contact, via FB, soms een ellenlange telefoon... Het doet dan zo'n pijn als je weet dat j'er niet kan zijn, dat je niks kan doen om te helpen.

Ze is elke dag in mijn gedachten, we trokken ons aan elkaar op, ook toen we een ander lotgenootje verloren...

Er is zo weinig dat ik kan doen, een kaarsje aansteken voor haar, als ik het lef heb straks es bellen... en wat te zeggen weet ik eigenlijk niet. De signalen die er nu zijn, zijn helemaal geen goede, dat ondervond ik nog recent oktober vorig jaar... Wat zeg je dan? Hoe gaat het met je? Hoe voel je je??? Hou vol???

Het enige waar ik kan aan denken is de hoop dat ze niet zo moet afzien, niet zoals ik toen zag in oktober.

Daar heb ik voor mezelf toen direct een keuze gemaakt : mijn document euthanasie staat op papier, toen mijn moeder na urenlang afzien eindelijk " losliet" van haar pijn en ellende, op zo'n vreselijke manier dat ik ze hier zeker niet zal omschrijven, was het eerste wat ik plande in het ziekenhuis een afspraak om dit niet te hoeven doorstaan, niet enkel voor mezelf, maar voor iedereen in dichte nabijheid, die er staan voor ons, en voornamelijk voor mijn kleine oogappel.

Lieve lieve Mich, ik hoop dat het zacht mag worden voor jou, ik weet dat jou gezinnetje er staat voor jou, dat je je warme nestje rond je heen hebt. Ik steek bij deze weer een kaarsje aan, voor jou, niet met mijn wensen voor jou, maar voor jou wensen voor jezelf, die je niet kan uitspreken... Weet dat je in ons hartje zit, en dat we in gedachten er wel zijn voor jou en je koesteren!!!

09:02 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dat doet pijn, Veké, die zou niet mogen gebeuren.
Veel sterk Veké, ik kan Mich niet, maar een kaarsje zal ik zeker vor haar laten branden.

Gepost door: Carine | 25-01-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.