18-02-13

En maar doorbijten, met ups en downs...

Met ups en downs, zo kabbelt het nu wat verder... Blijkbaar komt er na de chemo nog veel omp de hoek kijken waar ne mens zich niet aan verwacht!

Niet enkel het vergeten door het chemobrein speelt me ferm parten, maar ook de eeuwige vermoeidheid en nog erger de oncontroleerbare moodswings verpesten dikwijls de dag! Onlangs besefte ik wat het beest allemaal stukmaakt, en dat is dus niet enkel je lichaam, maar ook heel wat vriendschappen en eigenlijk zowat je leven... Mijn humeur kan immers van de ene second op de andere 180 graden omslaan, en daar heb ik het niet alleen lastig mee, het zorgt voor heel veel onbegrip bij vrienden en familie en zelfs ruzie... In het begin van je ziekte heel veel vrienden verliezen is blijkbaar niet voldoende, zelfs na de behandeling raak je nog te veel kwijt. Je werk, je vrienden, sociaal contact is pakken minder ondanks de cursussen die ik volg. Tja, als je tijdens de dag iets wil doen, zit je tussen heel andere mensen dan op je werk of in je dagelijks leven... Ofwel leeftjdsverschil, ofwel niveauverschil, het is een andere wereld lijkt me. Dik wennen!

Niet enkel het jobverlies, maar ook de vermoeidheid en vergeetachtigheid zorgen voor misverstanden, eenzame dagen en traantjes af en toe.

Gelukkig zijn er nog de betere dagen tussendoor en de onvoorwaardelijke liefde van mijn grootse liefde en oogappeltje, Kyran. het ventje toont zoveel moed en elke dag wordt ik bestookt met knuffeltjes en zoentjes. Dat alleen al krikt je even op!!!

We hebben net een heel leuke week achter de rug in Landal Green Parks, ons Elfje bezorgde Kyran en mezelf een superweekje ontspanning, gezelligheid en plezier!!! Dank je wel, Elfje, dit is voor ons een onvergeetbaar kado!!! Nu sparen maar om er nog es samen op uit te trekken, en hopen dat dat rotte beest dit ook niet verknald, hé!!!

Een dipje deze week, nochtans zo ontspannen thuisgekomen, maar onze vermoeidheid laat me de rekening betalen, vrees ik... Gelukkig is het zonnetje er vandaag, en dat doet alweer wat, straks weer wat opgeladen.

Tegen 14u naar de notaris, gaan informeren wat allemaal moet gebeuren voor onze Kyran, z'n meter die hem zal opvangen, etcetera... ben benieuwd, al deed ik vannacht amper een oog dicht... Nu, daar zitten nog andere haartjes in de boter die voor slapeloze nachten zorgen. Wordt tijd dat ik het deurtje naar mijn hart weer dichtspijker, aangezien degenen die er na lange tijd in geraken, daar enkel een ravage aanrichten, en dat hartje, da's 't mijne, en Kyrans, voor de rest heeft daar niemand geen zaken meer, laat staan de boel te verbouwen daarbinnen!!! Mijn lijf is al een ravage genoeg, daar blijven ze vanaf nu af!!!

Carpé Diem, en daar blijven we aan werken!!!!



10:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-02-13

Een tijdje geleden...

Ik weet het, ik liet jullie even op de honger zitten... Een beetje "overwelmd" van vanalles en nog wat. Het zorgde voor een dipje, waardoor ik geen zin noch inspiratie had om te schrijven.

Aanslepende vermoeidheid, verschillende gebeurtenissen en niet te vergeten het "zalige" weertje de laatste tijd namen me alle energie weg. Ik sleepte me een tijdje door de dagen heen, en had voor niks energie of zin. Zelfs het koken, een van mijn nieuwe bezigheidtherapieën, landde op een heel laag pitje.

Eergisteren besloot ik mezelf een schop onder de kont te geven, en 2 kamers aan te pakken die me al een tijdje ferm enerveren en hierbij ook heel wat frustratie aan te pakken en af te werken. Geslaagd dus! Eerst moest onze creakamer eraan geloven, waarbij ik me direct bewust ben geworden dat er nog wat spieren overbleven na de chemo : ik voelde die achteraf heel goed! ;)

Gisteren vloog ik Kyrans kamer in, die al enkele weken op het stort begon te lijken. In plaats van de kamer te veranderen naar een jeugdkamer, besloot ik uiteindelijk zijn kleuterfase nog even te laten uitlopen naar het 2e leerjaar toe. Een gans weekend had ik zitten nadenken en schetsen van de mogelijkheden. Maar uiteindelijk hebben we gewoon alles dat er stond de kamer uitgesleept, of verzet, en achteraf een nieuw plaatsje gegeven.

Met natuurlijk hulp van mijn kleine "grote" helper!!! Beide kamers en de bovenhall hebben nu weer een nieuwe look, en nu kan het sorteren verdergaan : wat gaat eruit, wat gaat naar de rommelmarkt en wat blijft en krijgt een mooi opbergplaatsje... Leuk is anders, maar het resultaat laat zich al wat doorschemeren en geeft wat moed.

Ondertussen zit er weer een nieuwe controle op, waar ik eigenlijk niet echt veel wijzer ben uit geworden, behalve dat het bloed oké is, en de leverwaarden ook... Ik wist niet dat deze gecheckt werden, maar denk dat't te maken heeft met eventueel herval. Onze Killroy drukte erop dat, wanneer het terug komt, het niet op het bot zou zijn ( ik was wat ongerust over de hevige gewrichtspijnen de laatste weken ) maar in de buikstreek... Het resultaat van de merker weet ik nog niet, dat neemt een paar dagen in beslag. Killroy zou die niet meer laten weten, omdat ik wat in het hoofd zat met de periode die hij erop had geplakt van herval binnen de 6 maand. Toen ik dat wat uittelde, kwam ik op de maand mei terecht als 6e maand. Kyran wordt dan 7, en doet dan ook zijn eerste Communie. Ergens was dat blijven hangen, en door een recente gebeurtenis weer bovengehaald. Dat is dus het laatste wat ik wil, aangezien de eerste keer hij net 4 zou worden, vorig jaar kwam het slechte nieuws vlak voor zijn 6e verjaardag, en ik mag er niet aan denken dat het dit jaar weer van datte zou zijn. Het manneke zal nooit meer jarig willen zijn!

Achteraf besefte ik dat het geven van de data niet zou verdwijnen daarmee, en ik wel de merker wil weten. Ik zond dan ook een mailtje om dit te melden. Na een gesprekje drong het tot me door dat het weten enkel goede kanten heeft : indien hij gelijk blijft, heb je rust. Indien hij stijgt, weet je "hoe laat het is" en kan je je er mentaal op voorbereiden. Indien er plots een telefoontje zou komen dat hij van 10 naar 500 is gegaan, is dat een klap in het gezicht, terwijl het wat langzamer gaat als je het gestaag ziet stijgen, je koppeke kan zich er al mee verzoenen dan, zonder dat er "klappen" worden uitgedeeld...

Eén ding heb ik de laatste weken toch dik ondervonden : de maatschappij is echt om zeep aan het gaan. Als je je slecht in je vel voelt, valt het op hoe onbeleefd en egoïstisch mensen zijn geworden. Ze vergeten te "leven" en zouden over lijken gaan om te krijgen wat ze willen, terwijl ze niet beseffen wat ze hebben : een gezondheid en een leven om van te genieten....Ik vraag me dan steeds af hoe't voelt, geen vriendelijkheid te kennen, geen dank je wel te krijgen voor het laten oversteken van een voetganger ( ze zouden nog een kind van de baan rijden ) of een vriendelijk knikje als je het ritssluitingsysteem toepast... Moet erg saai zijn, doods, volgens mij. En dan kom je thuis in een villa waar je alles hebt wat je hartje beheert, maar het kous is, niet meer wordt gesproken en choco op het brood wordt gesmeerd bij gebrek aan beter???? ;)

De dag van de controle gingen we voor't naar huis gaan in de cafetaria iets drinken. Kyran had geen school en was mee, en die kleine rakkers moeten altijd es in de cafetaria binnen zijn geweest om hun dag goed te hebben, dus... Het viel me enorm op toen hoeveel mensen alleen aan een tafeltje zaten, zonder één woord... Eenzaam rond te kijken met een zure blik in de ogen, maar het vertikkend tegen een dito buur te praten, die ook alleen aan het tafeltje zit...

Mensen toch, hebben jullie echt slecht nieuws nodig om te beseffen wat het leven heeft te bieden? Wat kleine leuke dingen met je dag en je humeur kunnen doen??? Zoals de reclame die Goedele momenteel maakt : Schrikken om een bekende die sterft... Niet om een gewone mens. ja, mss wel, 5 minuten en 't is over en vergeten... Zoals het besef bij velen op een begrafenis van iemand die veel te vroeg vertrok, en na wat tranen en een ferme apero weer dezelfde fouten begaan als de dag ervoor.

Sta er even bij stil, zo'n kort leventje, en er is geen tijd meer, niet voor vrienden, niet voor familie... Tot je ze verliest voorgoed... Leef nu!!! Maak tijd!!! Een schuldgevoel schudt je nooit meer van je af... Terugspoelen lukt nog steeds niet! Leef, geniet, lach en maak plezier voor het niet meer kan...

Een lotgenootje van mij heeft het de laatste weken heel moeilijk, heeft heel veelpijn en start nu chemo om de Plechtige Communie van een kleinkind toch nog mee te maken : Dat is leven, dat is genieten. Mag ik vragen aan mijn lezertjes om ook voor haar een kaarsje te branden, zodat ze haar wens krijgt, en meer? Dat ze de pijn aankan, het draaglijk blijft voor haar en haar gezinnetje??? Dank je wel!!!!



08:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |