06-03-13

De grens....

Bloggen vraagt blijkbaar ballen...

Ballen om je open en bloot te geven aangezien iedereen die het wil, het kan lezen.

Ballen om met je eigen gevoelens confronteerd te worden en ze te delen.

Ballen om dan elke reactie, interactie of gevolg aan te kunnen, te slikken of te dragen.

Ballen om vreemden toe te laten in je leven, niet wetend hoe jou, je leven wel vinden, accepteren of eerlijk zijn...

De laatste weken schiet ik dus ballen tekort.

Heb ze trouwens eerst en vooral nodig in mijn leven, voor mijn gezinnetje : mijn zoontje, mezelf, onze diertjes, het huishouden, vrienden en hobby's... Deze vergen ook veel van mijn ballen, en nu schieten die - hopelijk tijdelijk - tekort.

Mijn lichaam laat me deels in de steek, daar moet ik leren mee omgaan, en wie in mijn leven wil blijven dus ook. Aangezien ik het er zelf zo moeilijk mee heb, hebben zij dat - begrijpelijk - nog meer. Weglopen kan ik niet... zij wel. En iets meer dan 3 maand na de laatste chemo ondervind ik dat het chemobrein meer aanricht dan vergetelheid en zaken verliezen of niet meer terugvinden.

Recente gebeurtenissen en inputs van anderen deden me beseffen dat ik niet meer mezelf ben op bepaalde vlakken. Terwijl de vrolijke, creatieve en zelfbewuste Vé van vroeger de kop opsteekt, is de optimistische kant, met zelfvertrouwen en mensenkennis precies meer af- dan aanwezig en lijkt die af te sterven.

Mijn hoofd ligt nooit meer stil, het kan niet meer zwijgen, en wordt overspoeld door vragen. Hoe kom't nu dat ik die ene dag, dat ene uur en ja, soms een luttele second een uitgesproken mening heb over iets of iemand en een uur, dag tot week ( zelfs weken ) later bij mezelf denk "Vé, waar haalde je dat in godsnaam?" of "Hoe kreeg je het in je hoofd zoiets te zeggen, schrijven of doen? "

Maar als ik daar dan verder wil op ingaan, stoot ik op een zwart gat, m.a.w. weet ik het simpelweg niet meer en hoe hard ik ook nadenk, een antwoord vind ik niet. Frustrerend, niet enkel voor mij, maar voor alles en iedereen op mijn levensweg... ( heb zelfs al de neiging lijdensweg te zetten, hallo! )

Sorry voor het woordgebruik, maar... What the fuck is goin'on here? What happend (s) to my head and brain?

En dan nog maar te zwijgen over die moodswings, die me echt tot over de oren zitten en simpelweg de pan uitswingen. Mijn huisdokter zegt "gewoon" laten gebeuren... Je kan er niks tegen doen en zou niks nemen. Goed, oké, ik haat pillen en co, dus geen voorstander van. MAAR : Wat met de gevolgen? Wat als je je leven zo drastisch ziet veranderen, en buiten de vrienden die gaan lopen voor het beest, nu gaan lopen voor mijn gedrag???

Wat met de brokken die je maakt op zo'n moment? Want zorgen dat je wegkomt is geen optie : De swings duiken op van de ene second op de andere, zonder enige waarschuwing, net zoals ze dan weer verdwijnen. Wat is hun trigger dan? De korte veroorzaken kleine brokken ( letterlijk en figuurlijk ) waarbij je dan effe vloekt voor wat je hebt aangericht, en je dan weer even je ballen moet gebruiken de brokken op te ruimen of je excuses aan te bieden voor iets wat je zelf niet snapt van waar het kwam...

Maar sinds de 2e chemoreeks hebben ook die swings ballen gekweekt en zit ik soms met hen opgescheept van een dag tot dagèn! Wat dan??? Je maakt brokken die gewoon niet meer te lijmen vallen, die onherstelbaar en onbetaalbaar zijn...

De kuur om het " beest" voor even te doen zwijgen, slapen, whatever, heeft er een ander gecreëerd. Hoe ga je daar dan mee om, en nog verder : hoe moeten anderen ermee om kunnen als je daar zelf niet in slaagt? Hier zet je de knop dus zomaar niet op nul, zoals je gewoon bent te doen bij pijn zoals die van een operatie of chemosymptomen!!!

Ik ben precies even de weg kwijt, en wat ik ook doe of probeer, naast een stukje "verloren mij" terug gevonden te hebben, lijk ik er plots een belangrijk stuk kwijt...

Soms is er zoveel dat we voelen,

maar o zo weinig dat we kunnen zeggen...



08:45 Gepost door Véke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hey


ik wilde je even zeggen dat jij niet de enige bent die dit had, chrissie had er ook last van, en zij was er ook zo gefrustreerd over, miss maakt het je nu iets minder gefrustreerd. heel veeel sterkte.

hug teddeke

Gepost door: teddeke | 06-03-13

Reageren op dit commentaar

Veerle, ik wens je kracht toe om deze harde tijden te weerstaan. Komaan, meid. X

Gepost door: David | 07-03-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.