28-03-13

Afscheid...Alweer...

Het vertrek op reis wordt overschaduwt door een afscheid van een lieve, maar ferme madam...

21 maart overleed ons Michke, een lotgenootje die 4 jaar hard tegen hard heeft gevochten tegen de smerige kankerduivel. Sinds ik het nieuws vernam, loop ik een beetje te dolen, ik kan er niet bij... Dat zo'n mooie mensen, waarbij de zon in hun ogen scheen, zomaar weggeplukt worden. Weggeplukt van bij hun geliefde, van tussen hun warme nestje, van tussen hun vriendenkring,...  Dit terwijl de gevangenissen overvol zitten met veel karakters die het gewoon zouden verdienen op deze manier te gaan. Ik kan er niet bij, alweer een lieve lotgenote, met zo'n warm en groot hart, voorgoed vertrokken.

Zaterdag wordt ze door haar ventje, haar kinderen en vele vrienden begeleid naar haar laatste rustplaats. Dit terwijl Kyran en ik reeds zijn vertrokken naar onze reis die we samen kunnen doen dankzij het Wonderfonds. Het gevoel is dus heel dubbel. Ik had er zo graag bij willen zijn, na haar - meer dan eens - warm onthaal bij haar thuis... Diep vanbinnen wist ik dat het bezoekje in het ziekenhuis het laatste zou zijn, dat het een afscheid was, zij wist dat ook, al deden we beiden alsof we elkaar snel terug zouden zien. Mijn hoop nog eens tot bij haar te kunnen gaan was vals blijkt nu. Michke, ik ga je missen. Ookal konden we elkaars deur niet plat lopen, vanwege de vele wegen die ertussen lagen, we waren verbonden aan elkaar, door wat we samen doormaakten, door de eeuwige zon in onze harten, het begrijpen zonder woorden... We leefden in dezelfde wereld : die van hoop, verlangen, genieten en doorgaan!

We grapten nog in het ziekenhuis, we zouden nog samen zwemmen bij je thuis, naar de diertjes komen kijken, het was al even geleden... Maar de dag dat Kyran en ik fier pronkten in de Libelle, liet jij de strijd los, je kon niet meer vechten, je mocht niet meer vechten, je had alles gegeven wat je kon en meer... Een zware klap die middag te lezen dat je was gegaan, voorgoed... Maar je krijgt nu je rust, je welverdiende verlossing van alle pijn en zorgen. het ga je goed, Michke! En hou een plaatsje vrij dicht in je buurt, zodat we later kunnen bijkletsen tot we erbij omvallen, hé!!!!

We vertrekken morgen, richting Gran Canaria, richting de zon, maar we nemen je mee, in ons hart, lieve Mich!!!! Bij het zien van de zon, zullen we weten dat jij daar veel hebt mee te maken, een deel van haar stralen zijn zeker en vast die van jou!!!!

Ik draag je in mijn hart, voor altijd, zonder enige twijfel!

Lieve Mich,

Ik zal leven alsof het mijn laatste dag is, Michke, alsof niemand me kan zien, Ter ere van jou, zingen alsof niemand me kan horen, en proberen liefhebben al ben ik gekwetst. Ik zal leven, Michke, alsof ik in de zevende hemel ben, en daarbij de gedachte aan jou in leven houden, samen met de rest die zo van je houden!!!! Respect, lieve, ferme madam!!!! Rust zacht... ♥


09:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-03-13

Hij is er!!!

Straks ga ik de Libelle halen, hij is er!!! Onze shoot samen, eindelijk samen op papier op een deftige manier!!! Het fantastisch Libelle - Team zorgde ervoor dat Kyran een prachtige herinnering heeft voor later, waarbij ze maar half beseffen hoe gelukkig ze me hiermee maken. DANK JE WEL, Libelle-team!!! Een dikke merci voor de ontvangst, de begeleiding, make-up, hairdo, styling... En vooral het prachtige resultaat!!! Een memoire voor eeuwig waar Kyran naar kan terugblikken elke dag van zijn leven! Ik kan het niet onder woorden brengen wat me dit doet, zo blij als een kind die ne grote lolly krijgt... Nog een dikke pluim om mij - die liever zelf foto's neemt en gaat lopen vanaf ze een fototoestel ziet - op een deftige manier op papier te krijgen. Dikke merci!!!

Het zorgde niet alleen voor een leuke herinnering, maar voor een boost waarbij ik mezelf weer kan zien als "mooi", iets wat ik sinds 2010 eigenlijk een beetje was verloren... Niet alleen ik, maar ok mijn kledingstijl kreeg een boost dankzij de styliste. Sindsdien probeer ik ook af en toe es wat make-up te gebruiken, dankzij de magnifieke kunstenaar die me "schilderde" en me zei "kijk nu es hoe'n mooie dame daar nu zit, niet schrikken, hé!!! " Ook aan hem een dikke dank je wel!!!

Nu het artikel uit is, vond ik ook een prachtig mens terug uit mijn jonge jeugd, waar ik zoveel heb van geleerd, door het zorgen voor haar kindjes en daarvoor in te wonen. Door haar besefte ik dat een gezin kan samenhangen, gelukkig zijn, dat slaan, roepen en tieren geen doorsnee is in het gezinsleven, waardoor ik het aandurfde een kind op te voeden. Had ik hen niet gekend, had dat besef misschien nooit gekomen. Toen ik gisteren het artikel postte, kwam 's avonds een mailtje binnen. ik kon mijn geluk niet op!!! Door omstandigheden lukte het ons niet mekaar terug te vinden, en het artikel zorgde ervoor dat dit nu wel gebeurde! Dank je wel, Libelle, om me dit terug te geven, dank je wel, Detje, om me terug te vinden!!!!

Het slechte weer en de aanslepende vermoeidheid steken zo tegen, dat dit voor mij - alweer - een - heel nodige - boost gaf, er is nog zoveel te doen, en ik was weer even de weg kwijt : de grijze wolken en regen doen je soms verdwalen, niet??? Nu kwam er weer wat licht door, en kunnen we er weer even tegenaan! Na het ontvangen van het artikel ging ik es voor de spiegel staan, die me al even niet meer had gezien, en zag ik niet meer wie ik tot nu toe had gezien, maar blinkende oogjes, een happy face, die 't verdiend om ook af en toe es mooi te zijn!!! ;)

Ik gaf mezelf een preek dat ik de mooie woorden van de "schminkman" ( zoals Kyran hem noemde ) moest onthouden, en herhalen tot ze in m'n luttele brein staan gebrand. Binnenkort, nog zo'n 8 nachtjes overbruggen, vertrekken we naar Gran Canaria, naar de ZON!!! Ik kan niet wachten, ik snak ernaar, zoals zovelen momenteel. Maar wat voor mij eerst zo'n "berg" leek - alleen vertrekken met Kyran - lijkt nu broodnodig om mijn batterijen op te laden, en er weer tegenaan te gaan als we terug zijn. De foto's die ons de zomer doen voelen, zullen in Gran Canaria een vervolg krijgen. Ik beloofde mezelf wat meer moeite te doen om ook es op zo'n plaatje te plakken ipv te gaan lopen. Voor Kyran, voor later... voor zijn herinneringen, dat hij ze niet verliest, nooit verliest. Dat hij altijd zal weten hoe graag zijn mama hem zag, en hoeveel leuke momenten we deelden, hoeveel we samen deden en genoten. Gene paniek, ik ben van plan dat nog heel lang te doen, al ligt dit niet meer in mijn handen, toch niet helemaal, hé, maar wat ik in handen heb, ga ik niet zomaar loslaten, zenne!!! Gene schrik! :)

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we de statistieken omver gaan blazen, en dat Kyran zijn mirakeltje verdiend en nog wat jaartjes zijn mama mag houden!!! We blijven genieten - allee, proberen dat toch in de mate van het mogelijke - van elke seconde die ons is gegund, en gaan dat binnen zo'n 9 dagen dubbel en dik doen in de zon en de zwembaden, se!!! ;)

Carpe Diem!!!

 

Mama-moment Veerle.jpg




09:22 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-03-13

Ook Kyran betaalt de rekening...

Na alle recente gebeurtenissen deed het bezoekje van Kyrans kinderpsychologe me beseffen dat mijn schatje, nog net geen 7 jaar, al 2 jaar mee de rekening betaalt.

Dat besef had ik wel al, maar de laatste maanden valt het meer en meer op. Mensen komen in ons leven, en stelen z'n hartje, en wandelen dan weer weg. Degenen die er al in zaten, liepen weg door de ziekte. Vind hem wat jong om al barstjes in zo'n klein hartje te hebben. Ik weet, ik ben de mama, de leeuwin, de tijgerin die hem wil beschermen. Blijkbaar lukt dit niet in alles. ( WORDT AANGEPAST )

Mens, in wat een wereld leven we nu, verdorie, zeg??? Een ventje dat niet alleen sinds zijn 4 jaar zijn mama 2 keer heeft door een behandeling tegen de "stoute beestjes " heeft zien gaan, vrienden die in ons leven waren zien gaan lopen voor de ziekte, 3 familieleden heeft weten sterven en zo'n 4 huisdiertjes heeft begraven in nog geen 2 jaar tijd... Wanneer houdt het op voor hem? Of zal ie ook doen zoals de mama : ooit wordt het beter, op een dag komt alles goed. Om de 4e voordeur te zien aankomen en te merken dat het nog steeds niet is veranderd... I hope not!!!

 Het ventje had ook pas superflink zijn pijnlijke spuitje ondergaan tegen polio en co, toen we 's avonds merkten dat z'n voorste tandje boven, die maar niet wou uitvallen, vergezeld werd van het nieuwe die al doorkwam... Voor de 2e maal dat het ventje met 2 tandjes op elkaar zit. Deze keer ging het niet zo vlot bij de tandarts. Hij moest een paar pijnlijke spuiten krijgen om het tandje te laten uittrekken, want er zat een wortel aan die weigerde af te sterven van zo'n cm...

Het leven is zowieso geven en nemen, afscheid nemen hoort erbij, zei me iemand onlangs toen we weer es in de steek werden gelaten en een vriendschap verloren op een pijnlijke manier. Ja, inderdaad, da's waar. Maar genoeg is genoeg! Een volwassene kan het een en het ander dragen en verdragen. Maar bij een kind van 6 zijn er grenzen die wat minder ver reiken dan die van een volwassene. Hij heeft momenteel genoeg doorstaan, het mag nu even ophouden voor hem...

En ookal ontzie ik het vertrek voor de reis die we mogen meemaken dankzij het Wonderfonds, ik kan niet wachten tot we een week weg zijn van alle stress, oneerlijkheid en al hun vriendjes om te gaan ontspannen in de zon en het zwembad, puur genietend van elkaar en dankbaar dat we'r nog zijn. Simpelweg dat!

De confrontatie met de verzuring van de maatschappij weegt soms ferm door als je niet meer kan en mag gaan werken, er alleen voor staat met een kind en dan nog ziek bent wetend dat je nooit meer geneest...

Maar ik WEIGER aan die verzuring mee te doen, ik WEIGER achterbaks te worden om meer te "fitten" in onze citroenmaatschappij, ik WEIGER me anders voor te doen dan ik ben en WEIGER een pessimistische zuurpuim te worden om erbij te horen.

Ik EIS mezelf op, ik EIS mijn recht op gelukkig zijn en genieten met mijn hartdief, ik EIS mijn optimisme op en ondanks de dipjes, de mindere dagen, de moodswings en gebrek aan energie sommige dagen, EIS ik mijn LEVEN op zolang ik dat heb!!!! Like it or not!

KOM AAN MIJN FAMILIE EN JE KOMT AAN MIJ,

KOM AAN MIJN KINDEREN EN JE ZIET ZE NOOIT MEER TERUG!!!!!!

Onlangs gelezen, en niks is minder waar!!!!


09:23 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |