24-04-13

Lang geleden...

Er is nu een tijdje overgegaan dat ik nog weer heb geblogd... Het lukte me niet meer, het hoofd ( of brein ) wou niet mee.

Ook de reis waar we zo lang naar hebben verlangd, viel zowat grotendeels in het sop, waar ik nu niet echt veel ga over uitbreiden, aangezien de negatieve ervaringen nog steeds wat de bovenhand hebben en ik een - grotendeels - gegeven paard niet in de bek wil kijken. Na 5 uur vliegen - tussen wenende en tierende kids - hebben we wel de zon gehad, al hebben we die - in mijn opinie - duur betaald. Ook de ervaring niet elke dag te moeten koken is wel leuk, maar dan ben je ook getimed, iets waar ik in vakantie niet achter sta. Weekends en vakanties in ons gezin kennen geen klokken, "moeten" of dergelijke meer... :) Aangezien bij de terugreis dezelfde families ons vergezelden naar huis, was te heenvlucht even "gezellig en rustig " als bij het doorgaan, dus bij het thuiskomen waren de batterijen nog platter dan voorheen, al voelde ik de aangroei van de D- vitamientjes fysiek toch wel, zenne!!!

Voor de reis kroop alle tijd en energie in het aaneenrijgen van de losse knoopjes om het voogdijschap van Kyran in orde, op papier en gewettigd te krijgen. Intussen is ook dat weer een zorg minder. Tussendoor wat organisatie voor het vertrekken op reis en de cursussen calligrafie en aquarell die nog doorliepen. De blog moest het dus eventjes bekopen, mijn excuses hiervoor!

De voorbereidingen van de 1e Communie van Kyran vergen nu ook mijn " volle verstand " ( van nog een - verslapt - slablaadje groot ) en veel kan daar dus ook niet bij. En zoals iedereen wel weet draagt elk huisje zijn kruisje, en dat is bij ons niet anders en ook dat weegt wat door. De ene dag kan je daar veel beter mee om dan de andere. Voeg daar nog wat regelmaat aan slapeloze nachten bij, en dan snappen meesten ook wel meteen hoe het komt dat het hier eventjes stil is gebleven.

Ons leventje kabbelt nu dus weer verder,met hier en daar wat storm op zee, afgewisseld met vallen van de wind en nu en dan toch es weer wat golven, de ene dag wat grotere dan de andere...

Onze Kyran stelt het super en is een echte grote jongen aan het worden, zowel letterlijk als figuurlijk. Hij is gegroeid als kool, en soms komen er zinnen uit dat jongetje zijn mond om u tegen te zeggen!!! We praten nu ook veel, hij lijkt het stilletjesaan wat te verwerken binnenin. Ikzelf probeer het evenwicht telkens opnieuw terug te vinden op verschillende vlakken.

Sparen moet, maar met mate en dat moet ik nog onder de knie krijgen. Met het oog op wat nog kan komen ( medisch, financieel en andere vlakken ) zou ik elke euro opzij willen zetten en dan moet ik mezelf eraan herinneren dat er nog moet worden geleefd. Niet enkel voor Kyran, maar ook voor mezelf. Voor degenen die niet echt weten waar ik op doel even een voorbeeldje... Onlangs stond een ligzetel in reclame, en ging ik gaan kijken, aangezien ik er al 2 jaar zonder zit. Ik zag een goedkopere staan, en kocht uiteindelijk die met het idee dat het toch weer 25 euro minder uitgegeven was. Op weg naar huis begon ik alweer te "kauwen" : had ik niet beter nog wat gewacht... had ik niet beter nog ergens anders naar prijzen gaan zien, of op 2e hands gekeken... Dat bedoel ik dus!!!

Een ander voorbeeld : Onze buurvrouw zei dat het het moment was om even in de C&A binnen te wippen voor de midsales, dat het heel interessant was voor de kids. Het ene moment had ik zoiets "oja, maar we hebben alles wat we nodig hebben" Even Kyrans kast gecheckt en gezien waar hij nog iets kon van gebruiken en dat viel best wel mee ondanks het legen van 4/5 van zijn kast na de groeispurt. In een verloren moment wandelde ik toch es binnen - recht naar de kinderafdeling dus ( elke mama kent dat gevoel ) en nam ik toch zo'n paar dingen mee voor Kyran. Wat T-shirts, een lange lichte broek, en een "debardeurke" waar ie zo zot van is. Ik piepte even bij de zomerpyama's van de volwassenen, aangezien die van mij zo ongeveer old-timerkes zijn geworden. Initieel had ik de T-shirts met lange mouw teruggehangen omdat ik die niet dringend vond ( 2 voor 8 euro ) en ik nam een leuke streepjespyama mee voor de zomer. Tot ik op weg naar de kassa weer langs de kids passeerde, en besloot mijn pyama ( van 12,5 eurookes ) terug te hangen om toch de T-shirts voor Kyran mee te nemen...

Het financieel evenwicht vinden van wat kan en mag, en wat niet, ligt voor mij moeilijk...maar we raken er uiteindelijk wel aan uit, of dan maar niet! ;)

Een opmerking van een of andere instantie en van anderen - welke en wie zal ik wijselijk achterwege laten, al zou ik het in koeien van letters willen zetten - blijft namelijk in het hoofd hangen :

- Op het goede nieuws van het Wonderfonds hebben mensen - die het veel breder hebben dan Kyran en mezelf - gereageerd "Leuk zeg, op reis gaan op andermans kosten, zou dat ook wel willen!!!! "

- Bij een aanvraag voor tussenkomst bij een instantie werd door de "grote baas", die net een toekenning had gedaan aan een - waals - dossier 1000 euro te schenken om zijn slangen te kunnen behouden volgende opmerkingen gegeven : " Die is toch al ziek sinds 2010 en zou toch doodgaan, hoe lang gaat dat nog duren??? " Maar daar bleef het niet bij.  " Waarom gaat ze dan op reis als ze geen centen heeft??? " EN " Tja, die kleine moet dan maar zijn 1e Communie niet doen en ze moet maar geen feest geven, hé!!!"   

Lieve lezerkes, dit zijn woorden van een baas van een SOCIALE dienst!!!! Aub, de nieuwe mentaliteit van onze wereld. En ik heb aan de lijve ondervonden dat hij niet de enige is met zo'n reacties!!! Zolang je als patient in het ziekenhuis ligt en chemo krijgt, ben je in veel ogen patient. Eens de chemo stopt, is alle belangstelling verdwenen... want je leeft nog, hé!!! ;) Heel veel mensen denken dus zoals hij. En soms kan je het gewoon van de gezichten aflezen...

Ik durfde dus zelfs niet te bloggen over mijn ligzetelke van een kleine 60 euro, noch het op FB te zetten door deze opmerkingen. Tot ik ergens een spreuk las. Ben ze vergeten, maar het kwam erop neer dat JIJ moest leven, en NIET geleefd WORDEN. Het deed me dan ook beseffen dat het bloggen juist hielp om alles te verwerken, en het andere mensen ook helpt naar ik heb gelezen, dus dat ik de koe bij de horens moets vatten en niet geleefd worden, ook niet door mensen die - ocharme - niet verder kunnen kijken dan hunne neus lang is en het verkeerde beroep hebben gekozen volgens hun karakter.

Ook het werkbezoekje gisteren deed een duit in het zakje :

Dat bezoekje had ik erg lang uitgesteld, uit schrik voor het besef en de klap dat ik mijn functie daar echt voorgoed kwijt ben en omwille van nog andere redenen.  Toch trok ik na veel wijfelen toch maar de stoute schoenen aan gisteren en reed richting mijn vroegere postje bij DOVO. Bleek goed mee te vallen, tja, na alle slapeloze nachten blijkbaar al genoeg tijd gehad om innerlijk - grotendeels - het afscheid te verwerken. Hier en daar hoorde ik vallen dat ik ook stille lezertjes heb van mijn blog, en ook dat deed me deugd en bracht me weer tot besef van andere zaken die nodig waren om mezelf met de voetjes op de grond en objectief genoeg te houden. In verdwaalde momenten durf ik me vergeten voelen, en het was leuk te ervaren dat dit helemaal niet zo was. Jammer dat een mens zoiets niet kan ruiken, natuurlijk, en dat je later dan hoort en merkt hoe of wat, en niet tijdens de moeilijkste en eenzaamste momenten... ;) Maar toch, het gaf me een opkikkertje en mijn schrik om tot daar te gaan was dus - tamelijk, niet totaal - ongegrond... Je weet ook meteen voor wie je nog iets betekende en wie niet... ;) Dus al bij al geen slechte keuze geweest es mijn koppeke daar te tonen, en weer een stap die gezet is...

Bij deze dus een lange ( heb iets goed te maken, hé! ) blog, beste lezertjes. Weer iets dat me van het hart is, en niet kan blijven verder kankeren in mijn lijf!!! :)  :)  :)

CARPE DIEM!!!!!!!!!!!!!!   ( al is het de laatste tijd eigenlijk meer Crape Noctem bij mij, haha )

08:53 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |