28-05-13

Weer wat tijd om te bloggen

Na alle verwikkelingen de laatste weken weer een beetje tijd om jullie honger te stillen.

Zoals meesten weten, deed Kyran zijn Eerste Communie 19 mei, en vergde het organiseren en in orde zetten van het feest en alles wat ermee te maken had, al mijn energie. Het saaie donkere weer werkte daarin ook niet echt mee, ne mens is dan veel sneller moe en gedemotiveerd!!! Door de vermoeidheid kon ik niet veel meer in mijn hoofd verdragen dan het geregel voor zijn feest... vandaar de lange stilte.

Ondertussen is er ook heel wat gebeurd. Ik moest afscheid nemen van een lotgenootje waarmee ik vroeger in het lager onderwijs de klas heb gedeeld. Alweer een confrontatie met de oneerlijkheid van het smerig beest. 

De week net voor de Eerste Communie mocht ik de dinsdag terug naar mijn ouwe vertrouwde dagkliniek, tegenwoordig overspoeld door patienten, om de 3-maandelijkse merker te laten bepalen. Het overtal aan patienten en het tekort en personeel eist blijkbaar wel zijn tol op deze supergoede afdeling... Ondanks het rennen van de verpleegsters, wordt veel vergeten of niet aux serieux genomen. Ook die dag had ik het vlaggen... Onze killroy had geen aanvraag merker gedaan, dus ons Vé op haar paard, en voet bij stuk gehouden : ik ging niet naar huis zonder merker, waarvoor ik tenslotte kwam!!! Aangezien Killroy had gedacht aan 6 maand wat herval betreft, zou ik zeker nu - aan die grens - niet vertrekken zonder merkerbepaling. 

Na wat geloop en gewacht kwam dat wel in orde. Maar standaard word gevraagd naar je klachten. Ik had toen al effe last van steken in de nieren, en "brand" in de onderbuik en meldde dat. Waarschijnlijk dachten ze van "die kan wel wat verdragen, zal zo erg nog niet zijn..." want er werd niet naar omgekeken. Ook onze Killroy niet gezien, een beetje ontgoocheld daarin ook, al snap ik wel dat ze het daar superdruk hebben,ik heb ook mijn rechten, en krijg ook de rekening!!!

De dag erna, de woensdag dan, kon ik de dokter bellen. Ik kon geen weg meer van de pijn in de onderbuik, spieren en rug. Paniek dus, aangezien de merker nog niet gekend was, en het beest zou terugkeren "ergens" in de buik... Ons Sanne was net op bezoek, om te helpen met de laatste loodjes voor de Communie de zondag. Die dwong me de dokter te bellen, want ik wou weeral wachten. toen bleek dat ik begon te rillen van de koorts, tja, had ik niet echt nog een keus. Huisdokter kwam langs (heel ) wat later, en bleek ik een nierontsteking te hebben, dank je wel dus aan de onoplettendheid in de dagkliniek, en aan de directie : geef die mensen verdorie meer personeel ipv van het zeikenhuis tot een showroom te maken op onze kosten!!! Antibiotica ( bach, haat ik!!! ) en pijnstilling ( haat ik nog meer ) waren dus de boodschap... We deden uit voorzorg Kyran naar zijn opvanggezin, mocht er 's nachts een spoedopname van komen. Ook om zijn ongerustheid niet aan te wakkeren, want die symptomen leken te sterk op die van de chemo's.

Donderdagmorgen geen verbetering, integendeel!!! De koorts wou maar niet zakken, en ondertussen kon ik niks meer eten noch drinken, zonder de emmer in de aanslag te houden. Sanne bleef gelukkig slapen, en zonder pardon belde ze opnieuw de dokter. Die wist ondertussen de merker al, maar de koorts was zo hoog dat ik het niet helemaal doorkreeg... Als de koorts tegen vrijdagmorgen niet was gebroken, werd het hospitaal. Neeeeeeeeeeeeeeeee!!!!! Geen tijd voor, Communie zondag!!! Heel braafjes dus wel moeten de orders van de dokter opvolgen en de hatelijke meds nemen die werden voorgeschreven... :( :( :(

De vrijdagmorgen nog steeds koorts, maar wijselijk gezwegen en geen dokter meer laten komen. 3 rekeningen op 3 dagen waren voor mij ook al welletjes! Gelukkig bleef de koorts dalen in de loop van de dag. 

De voorbereidingen voor het feest is natuurlijk een andere zaak : Sanne ingeschakeld, die op haar beurt dan ook ivo inschakelde, meter Nous ook, en ook zij nam hare Hans onder de arm, en zo lukte het toch om alles wat op orde te krijgen. Daarna was het rusten en maar hopen dat ik erbij zou zijn de zondag!!! 

Ook de zaterdag lag ik nog steeds plat, en misselijk dat ik nog was!!! Resultaat : antibiotica aan de kant!!! Zo on ik er de zondag nog bij zijn, al was het na een paar dagen lege maag met heel weinig eten en zoveel mogelijk drinken. Het belangrijkste was dat ik er was op zo'n mooie dag, met alle vrienden die ik erbij wou en de familie voor Kyran's grote dag. Het ventje wist niet waar hij het had : al die cadeau's, kaartjes, centjes... Zelfs blogvolgertjes en Fb vrienden zonden kaartjes, pakjes en centjes!!! Niet te geloven!!!

Bij deze een WELGEMEENDE EN FERME DANK aan iedereen van mijn vrienden die zoveel hielp bij de voorbereiding, tijdens en na het feest!!!! Ook aan iedereen dank om Kyrans dag zo supermooi te maken, kaartjes en pakjes te sturen, het was een dag om nooit te vergeten!!!! DANK JEWEL van KYRAN en mama!!!!


10:15 Gepost door Véke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.