28-05-13

De merker

In het vorig stukje ging het vooral over het ziek zijn, en het feest...

Bij deze bij velen onder jullie de honger stillen en met veel trots melden dat de merker maar op 14 stond... Neutraal dus nog steeds, zelfs 6 maand na de laatste chemo!!! daar gaan de statistieken van onze Killroy dus, zoals beloofd!!! 

Mijn nieuwe belofte : op naar een jaar!!! ( Een beetje hebzucht in dit geval is wel toegestaan, niet??? ) Al zou ik ook al tevreden zijn met een paar maand extra recuperatietijd, hoor!!! Maar Kyran is volhardend  " nu slapen de beestjes nog, mama, maar ze moeten gewoon allemaal dood!!! " :) En gelijk heeft ie, wie weet, mirakels gebeuren nog!!! Mocht ik er nu echt geentje verdienen, Kyran misschien wel??? lol

Het besef kwam pas later dan de melding, deels door het ziek zijn, het feest, maar ook door de schrik dat er altijd en eeuwig blijft inzitten, optimist of niet, als je pijnscheuten krijgt. En die krijg ik nog dagelijks... De ene keer in de buik, soms de gewrichten, zelfs aan de longen voel je met regelmaat dat je lichaam niet meer is wat het was. Maar toch blijven we erin geloven, en genieten van al wat kan. 

Het had wat tijd nodig te snappen wat het betekende dat de merker, op 14, neutraal stond. En zelfs met een nierontsteking, wat de merker toch een luttele 5% beinvloedt, dus hij eigenlijk wat lager staat... Het besef drppelt wat traag naar binnen, tot je plots snapt dat het een tijdje "zonder dokter" en vooral zonder behandeling zal gaan! Geen behandeling = vrij = schoolvakantie samen MET Kyran = dubbel genot = uitstapjes doen samen, BBQ kunnen doen bij mooi weer = VRIJ zijn!!! Whoeeeehoeeeeee!!!!!!!

Ik ben dus een heel dankbare, tevreden madam momenteel!!! ( al zaag ik ook op het weer, zenne, is verdorie het eerste jaar van 3 dat ik es niet platlig of maar ne halve ben... )

Het is ook een hele geruststelling dat we onze zomervakantie niet zullen kwijtspelen deze keer... In een gekke bui hadden we alweer biedingen gewonnen via vakantieveilingen, en ergens zat er zo wat schrik dat ik de - korte - reisjes weer zou moeten weggeven zoals in 2010. Maar niet dus!!! We starten alvast de grote vakantie met een 3-daags tripje naar Verviers. We waren al eens daar, maar door voorzien chemo moesten we dat weekendje vervroegen, en kon Kyran niet in het buitenzwembad. nu maar hopen dat dit deze keer wel lukt!!! Ons eerste uitstapje samen dus om naar uit te kijken!!! mama kijkt alvast al uit naar haar eerste uitstapje met de vriendinnen van "de Limburg", om een vakantiepark, nog ongeopend, uit te gaan testen voor goedkeuring, dit zonder kids of mannen, gaat gewoon volle bak genieten worden!!! Een midweek kletsen, lachen, geen gezaag aan de oren... Sinds Kyrans geboorte, 23 mei 2006, de allereerste vakantie zonder hem!!! Niet te geloven, gewoon!!! Ik kan alvast niet wachten, maar lang is het niet meer... En weer of geen weer, het gezelschap alleen al zal't hem al doen!!!

Van de regen ga ik deze week profiteren om de herwonnen energie door het goede nieuws wat meer spulletjes online te zetten om te verkopen, om onze uistapjes wat te sponsoren, een vakantiekalender op te maken - met veel plezier - waar ik al Verviers mag inplannen, een weekje Nederland ook - dankzij Angenita - en kijken wanneer we waar nog heen kunnen in die 2 maand. ook een paar logeervriendjes voor Kyran inplannen nu mama es gezond is dat dat eindelijk nog eens kan... Je ziet maar wat een mens kan gelukkig maken, niet???

Wat voor mij onlangs ook weer een boost heeft bezorgd, - en terug wat meer zelfvertrouwen en zelfrespect moet ik zeggen - is dat ik er ben in geslaagd het konijnenhok in elkaar te steken, en het erna helemaal te kunnen schilderen, en dit es zelf en zonder hulp. Ik voelde de spiertjes wel elke avond, en moest dan ook nogal vroeg in bed duiken, maar ik was nu es o zoooooooo trots op mezelf, en DAT was dus wel al effe geleden... Alweer iets om dankbaar voor te zijn, en het geeft dan ook weer een boost nieuwe projectjes aan te durven. Het weer zorgt er nu wel voor dat ik even terug binnen aan het werk moet,  maar de planning voor de drogere - en liefst warmere - dagen is er alweer, se!!! Binnen is ook nog genoeg te doen, dus dan doen we daar maar weer even aan verder! Voor alles een oplossing, en nu zie ik die weer wat beter... :)

Maar tussen het werken door ook nog wat ontspanning, hé!!! De aquarell loopt verder, en in oktober kan ik dan ook meedoen aan een tentoonstelling van mijn luttele werkjes, en ook de calligrafie stal mijn hart... ook het breien gaat nog verder, en dankzij Sanneke heb ik nu ook de microbe te pakken te willen haken... Maar daarvoor moet ik de eerste stap nog zetten...

Dingen genoeg te doen dus nu ik een beetje gezonder ben, profiteren maar zou ik zeggen, hé???

CARPE DIEM!!!

Hoop doet leven!!! En hoe!!! 


11:34 Gepost door Véke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Weer wat tijd om te bloggen

Na alle verwikkelingen de laatste weken weer een beetje tijd om jullie honger te stillen.

Zoals meesten weten, deed Kyran zijn Eerste Communie 19 mei, en vergde het organiseren en in orde zetten van het feest en alles wat ermee te maken had, al mijn energie. Het saaie donkere weer werkte daarin ook niet echt mee, ne mens is dan veel sneller moe en gedemotiveerd!!! Door de vermoeidheid kon ik niet veel meer in mijn hoofd verdragen dan het geregel voor zijn feest... vandaar de lange stilte.

Ondertussen is er ook heel wat gebeurd. Ik moest afscheid nemen van een lotgenootje waarmee ik vroeger in het lager onderwijs de klas heb gedeeld. Alweer een confrontatie met de oneerlijkheid van het smerig beest. 

De week net voor de Eerste Communie mocht ik de dinsdag terug naar mijn ouwe vertrouwde dagkliniek, tegenwoordig overspoeld door patienten, om de 3-maandelijkse merker te laten bepalen. Het overtal aan patienten en het tekort en personeel eist blijkbaar wel zijn tol op deze supergoede afdeling... Ondanks het rennen van de verpleegsters, wordt veel vergeten of niet aux serieux genomen. Ook die dag had ik het vlaggen... Onze killroy had geen aanvraag merker gedaan, dus ons Vé op haar paard, en voet bij stuk gehouden : ik ging niet naar huis zonder merker, waarvoor ik tenslotte kwam!!! Aangezien Killroy had gedacht aan 6 maand wat herval betreft, zou ik zeker nu - aan die grens - niet vertrekken zonder merkerbepaling. 

Na wat geloop en gewacht kwam dat wel in orde. Maar standaard word gevraagd naar je klachten. Ik had toen al effe last van steken in de nieren, en "brand" in de onderbuik en meldde dat. Waarschijnlijk dachten ze van "die kan wel wat verdragen, zal zo erg nog niet zijn..." want er werd niet naar omgekeken. Ook onze Killroy niet gezien, een beetje ontgoocheld daarin ook, al snap ik wel dat ze het daar superdruk hebben,ik heb ook mijn rechten, en krijg ook de rekening!!!

De dag erna, de woensdag dan, kon ik de dokter bellen. Ik kon geen weg meer van de pijn in de onderbuik, spieren en rug. Paniek dus, aangezien de merker nog niet gekend was, en het beest zou terugkeren "ergens" in de buik... Ons Sanne was net op bezoek, om te helpen met de laatste loodjes voor de Communie de zondag. Die dwong me de dokter te bellen, want ik wou weeral wachten. toen bleek dat ik begon te rillen van de koorts, tja, had ik niet echt nog een keus. Huisdokter kwam langs (heel ) wat later, en bleek ik een nierontsteking te hebben, dank je wel dus aan de onoplettendheid in de dagkliniek, en aan de directie : geef die mensen verdorie meer personeel ipv van het zeikenhuis tot een showroom te maken op onze kosten!!! Antibiotica ( bach, haat ik!!! ) en pijnstilling ( haat ik nog meer ) waren dus de boodschap... We deden uit voorzorg Kyran naar zijn opvanggezin, mocht er 's nachts een spoedopname van komen. Ook om zijn ongerustheid niet aan te wakkeren, want die symptomen leken te sterk op die van de chemo's.

Donderdagmorgen geen verbetering, integendeel!!! De koorts wou maar niet zakken, en ondertussen kon ik niks meer eten noch drinken, zonder de emmer in de aanslag te houden. Sanne bleef gelukkig slapen, en zonder pardon belde ze opnieuw de dokter. Die wist ondertussen de merker al, maar de koorts was zo hoog dat ik het niet helemaal doorkreeg... Als de koorts tegen vrijdagmorgen niet was gebroken, werd het hospitaal. Neeeeeeeeeeeeeeeee!!!!! Geen tijd voor, Communie zondag!!! Heel braafjes dus wel moeten de orders van de dokter opvolgen en de hatelijke meds nemen die werden voorgeschreven... :( :( :(

De vrijdagmorgen nog steeds koorts, maar wijselijk gezwegen en geen dokter meer laten komen. 3 rekeningen op 3 dagen waren voor mij ook al welletjes! Gelukkig bleef de koorts dalen in de loop van de dag. 

De voorbereidingen voor het feest is natuurlijk een andere zaak : Sanne ingeschakeld, die op haar beurt dan ook ivo inschakelde, meter Nous ook, en ook zij nam hare Hans onder de arm, en zo lukte het toch om alles wat op orde te krijgen. Daarna was het rusten en maar hopen dat ik erbij zou zijn de zondag!!! 

Ook de zaterdag lag ik nog steeds plat, en misselijk dat ik nog was!!! Resultaat : antibiotica aan de kant!!! Zo on ik er de zondag nog bij zijn, al was het na een paar dagen lege maag met heel weinig eten en zoveel mogelijk drinken. Het belangrijkste was dat ik er was op zo'n mooie dag, met alle vrienden die ik erbij wou en de familie voor Kyran's grote dag. Het ventje wist niet waar hij het had : al die cadeau's, kaartjes, centjes... Zelfs blogvolgertjes en Fb vrienden zonden kaartjes, pakjes en centjes!!! Niet te geloven!!!

Bij deze een WELGEMEENDE EN FERME DANK aan iedereen van mijn vrienden die zoveel hielp bij de voorbereiding, tijdens en na het feest!!!! Ook aan iedereen dank om Kyrans dag zo supermooi te maken, kaartjes en pakjes te sturen, het was een dag om nooit te vergeten!!!! DANK JEWEL van KYRAN en mama!!!!


10:15 Gepost door Véke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |