10-06-13

Voor Kyran...

I'm not the perfect mom,

I'm affraid I'll never be...

I've made a lot of mistakes,

and there are more to come.

I doubt a lot of decisions,

and sometimes make the wrong ones...



I'm not a perfect mom,

I'm sure I'll never be...

But one thing I AM sure of,

And that's the everlasting love

for you 

my son!!! ♥

11:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-13

Een - heel erg nodige - boost...

Na een week - mss iets meer - van heel wat pijn en tegenslagen een boost. Gisteren was een heel pijnlijke en triestige dag. 's Morgens een begrafenis, van een heel lieve nicht van mij, Heidi, die plots amper een week na haar 40e verjaardag thuis stierf, en bij het thuiskomen een pracht van een poes moeten afstaan aan de poezenhemel... Onze Tijger, die pas 2 jaar bij ons was, lag aan de overkant van de weg... Onze vriend, onze brombeer, ons specialleke... Stil en onbeweeglijk langs de kant van de weg... Tranen met tuiten huilde ik, de wangen nog niet droog van de gebeurtenis net ervoor.

Maar :

Na de prachtige en pakkende begrafenis liep ik 2 chiroleidsters van mij tegen het lijf. ( Lijdsters toen in die tijd... ) Ze hadden gehoord dat ik er was, en eentje van hen kwam me zoeken. Het was - voor zo'n triestige dag - een heerlijk terugzien!!! Dank je wel, hiervoor, Heidi, ik ben ervan overtuigd dat jij daar een beetje voor tussenzit!!! ;)

De laatste weken wogen zwaar door, de laatste dagen deden me aan mezelf twijfelen en ik zag even de zon niet maar, al was het meer dan 25 graden buiten. Die in mijn hart was even zoek.

En net als het echt niet meer is te dragen, gebeurd zoiets. De woorden die ze tegen me hebben gesproken, de herinneringen die ze hebben opgehaald, en hoe ze vertelden wat voor hen achterliet... Dat gaf me een boost niet te omschrijven. Dank je wel, hiervoor, dank je wel dat ik woorden, die je meestal pas te horen krijgt op je eigen begrafenis mocht horen terwijl m'n hartje nog klopt. Dit is een onbetalbaar kado, en dan nog te krijgen op een moment waar je net op het punt staat op te geven, te breken, en alles te laten gaan...

Dit een een kado van onschatbare waarde, die weinigen is gegund te beleven voor het " te laat" is!!! Dit ga ik koesteren, warm houden en proberen bij te houden in dat schamele geheugen van me, al heb ik zo het idee dat mijn hart dit wel zal opslaan als mijn geheugen het vertikt.

Mijn hart was dat moment gebroken, gestoken, en in stukjes aan het brokkelen. Wel, voor mij was dit - al was het (te ) kort - gesprek, sterker dan cement. Het bouwde in die luttele tijd met die zalige woorden diect een stutting en startte het herstel...

Het zorgde voor een boost die me een diepe nachtrust bezorgde, een morgen zonder zware benen en zelfs weinig ochtendhumeur. Ik vond gisteren mijn verloren zon terug... Ik zou het willen uitschreeuwen : DANK JE WEL !!!! Dat ik dit mocht horen, terwijl dit nog kon, mocht ervaren terwijl dat nog kon, te beleven met hart en ziel terwijl ik er nog ben!!!!

Dank je wel, voor deze o zo dringend nodige boost... Dank je wel, dank je wel, dank je wel!!!!

Ik kan het zingen, ik kan het roepen...

Daarnet startte ik een soort boek, erna nam ik mijn nieuwe tetro bikini - die niet gans mijn litteken wegsteekt!!! - , haalde ik mijn favoriete kleedje uit de kast en draaide dotjes in mijn - resterende - haartjes met radio 2 op de achtergrond. Ik kan zingen, dansen, springen als een clowntje uit pure vreugde.

Na regen komt zonneschijn, en of!!!

Dank je wel, aan degenen die me de laatste dagen zo hebben gekwetst, pijn gedaan en vernederd. Dank je wel aan de tegenslagen van de laatste weken. Zonder jullie had ik dit overweldigende allesoverheersende vreugdegevoel niet gehad, de tranen zorgden voor een diepe slaap, de leugens voor het weer opmerken van de waarheid, het kleinmaken voor het besef dat het helemaal niet zo is.

De woorden van die 2 schatten van leidsters, die me niet waren vergeten, brachten me herinneringen aan anderen die hetzelfde deden in het verleden, en hadden net het omgekeerde effect van alles wat net was gebeurd : Het werd een opeenstapeling van goede herinneringen, eerder uitgesproken mooie woorden en belevenissen en zorgde voor een plotste ommekeer van 180 graden in gevoel.

De tranen van die dag en de slaap van deze nacht liet hun betekenis druppelsgewijs doordringen...

Van pijn naar vreugde, van verdriet naar een mooie lach, van het nietig gevoel naar "waw, dat was en ben ik"... Van klein naar weer "groot" ( voor mijne meter 60 toch )


DANK JE WEL              DANK JE WEL              DANK JE WEL




11:51 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |