06-11-13

Het verwachte hamertje komt toch wel hard aan...

Dat de merker aan het stijgen was, wist iedereen. dat hij zou blijven stijgen, ook. Dat ik nu al zou verdubbelen... had ik niet verwacht. Na het - tot nu toe - fantastisch mooie 2013 komt het dus hard aan de boodschap te lezen dat de merker niet alleen is gestegen, maar is verdubbeld en dus ook niet meer neutraal staat. Op dit eigenste moment zit ik dus te schrijven met een kloppend hart in de keel, trillende handen en geen klank. Al zou ik willen luid janken en schreeuwen, er komt geen kik uit.

Er raast nu vanalles door het hoofd, te veel om op te noemen. Ik wou alles in orde voor de chemo startte, on mooi Belgisch weertje blijft toch maar de storende kletsnatte factor uithangen om buiten dingen nog af te werken. Maar ook mijn 2 handen schieten tekort. Beschouw het maar als een soort nestdrang zoals een toekomstige mama in zich heeft tijdens de zwangerschap.

Het alarm is natuurlijk nog niet van dringende mate, waarmee ik bedoel dat ze de eerste 3 maand - normaalgezien toch - niet gaan starten met een behandeling. Ik ga dus zeker en vast alles plannen wat me financieel en fysiek nog ter machte ligt om nog zoveel mogelijk samen te kunnen doen met Kyran.

Het grote vraagteken is namelijk welke behandeling... De zware chemo's die voorbij zijn hadden nl. hun tol geëist. Niet enkel de vermoeidheid en chemobrein hield ik eraan over, maar ook een allergie aan de chemo die hielp en de kanker klein kreeg, al was het maar voor even... Wat er nu zal gebeuren is dus een vraagteken. Ja, er is mss wel nog een andere chemo ( voor deze soort bestaan er nl. heel weinig ) maar zal die dan aanpakken, that's the big question... Ik besef dat het mij nu toch iets minder moed geeft de strijd nog es, voor de derde keer nu, aan te gaan. Want na het eerste herval wist ik dat de chemo zijn werk zou doen en was het vertrouwen ook veel groter. Ook aan de eenzaamheid die gepaard gaat met de chemobehandelingen mag ik niet denken. De ergste hel die er is vind ik persoonlijk. Het thuis zitten, alleen, met enkel de poezen en de TV als gezelschap... Een klein jaar gaat eraan verloren, zomaar voorbij. De hel. En die staat me nu voor de 3e keer op 3 jaar tijd te wachten... Damned, klote!!!

Ik ben dus heel blij dat ik - na zo hard twijfelen uit schrik voor commentaar - de beslissing nam voor een week naar de Ardennen te trekken met de zoon. Superblij dat ik naar mezelf heb geluisterd, en raad van goede vrienden die me zeiden : "doen, leven doe je nu, vandaag... " O zo blij dat we dat kleine weekje ook weer op zak hebben.

De traantjes zitten me momenteel in de ogen, maar durf ze niet te laten rollen, zelfs al speelt Kyran op zijn kamertje, net aangepast aan een stoere zevenjarige, met zijn flipperkast.

Morgen vind ik mezelf en de moed wss wel weer terug... En anders overmorgen wel, of de dag daarna. Maar vandaag even niet, eventjes ben ik hem kwijt mijne vriend den doorzetter. Hangt mss ergens op cafe nu met een stuk in z'n kraag dat ie er weer continue zal moeten staan... ;)

We willen nog zoveel, mijn kleine man en ik. We zijn verliefd op de Ardennen, twee "rooiers" zoals mijn maatje zaliger zou zeggen, die zo graag op stap gaan. Nu hij eindelijk groot genoeg is, ben ik maar een halve mama meer van wat ik toen was. We hoopten in de paasvakantie nog es terug te kunnen gaan, om met wat droger weer es de "aap uit te gaan hangen" en de Adventureparcours te gaan uittesten, ook de chocoladefabriek staat nog op de planning en gaan zwemmen in de Ourthe... Nu word alles weer een onzekerheid. ( Dikwijls gepaard met hier en daar een verwijt uit onwetendheid )                                   Geen vastheid meer voor even, wat zo'n deugd heeft gedaan, geen vaste planning, geen vaste afspraken... Twijfel, vraagteken en misschien komen terug uit hun diepe, korte slaap.

Moest het even kwijt, ben het even kwijt ook... Morgen een nieuwe dag, de nacht brengt mss wat raad. Het optimisme heeft vandaag mss efkes verlof, maar da's enkel om energie op te doen voor de komende periode... ;)




14:40 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Véke, net je blog gelezen. Wat een mokerslag voor je. Even bekomen meid, het mag! en morgen of overmorgen of de dag erna er weer bovenop komen met je vechtlust in je gekende stijl. Je bent een kanjer, Véke en een supermama voor Kyran. Ik duim uit het diepste van mijn hart voor jullie. Liefs, Birgit xxx

Gepost door: Birgit | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Oh Véke toch, ik heb er geen woorden voor.
Hatelijk is dat verdomd K-beest !

In gedachten krijg je een warme, stevige knuffel x

Gepost door: Conny | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Laat de moed niet zakken en blijf er voor gaan Veke dikke knuffel xxx

Gepost door: ANNIE | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Verdorie toch Véke.
Dikke welgemeende knuffel!

Gepost door: Geert | 08-11-13

Reageren op dit commentaar

Véke, je blijf altijd in mijn gedachten en leef met je mee. Ik bewonder jou omdat je Kyran altijd op eerst plaats zet. Zodat hij verder kan.
Maar Véke geef de moed niet op en ga ervoor!

Als ik jouw naam
in het zand had geschreven,
hadden de golven hem met de tijd uit gewist.

Als ik jou naam
in een boom had gegrift,
was de schors met de tijd vergaan.

Maar ik heb jouw naam
in mijn hart geborgen.
Daar wordt hij voor altijd goed bewaard.

Ja, jouw naam Véke en Kyran

Gepost door: Carine Naessens | 09-11-13

Reageren op dit commentaar

Ik sta ervan versteld hoe jij,ondanks het zware gevecht tegen je ziekte,je pijn en verdriet wegcijfert voor je zoontje.Je bent een mama met een ongelofelijk groot hart!Ik hoop dat de komende chemo echt aanslaat en je deze zware en moeilijke periode dan eindelijk achter je kan laten.Maar in ieder geval hoedje af Veke voor al je moed en doorzettingsvermogen die je steeds weer weet te vinden.Er zijn er veel die kriepen en janken voor een kleinigheid.Moesten ze eens een paar dagen in je schoenen staan,dan zouden ze beseffen dat ze het zo slecht nog ni hebben.Duim voor jou en Kyran dat alles goed mag komen.Dikke knuf Veke en als je een "gaatje" vind om stoom af te laten ook doen!Want opkroppen is ook ni altijd zo goed ;)

Gepost door: Christel Jordens | 15-11-13

Reageren op dit commentaar

Liefste Veerle,

jouw drijfkracht om verder je behandeling te volgen ... is jouw liefste Kyran en dat weet iedereen ! Ik hoop dat je de moed vindt om er weer eens voor te gaan. Weet je de Ardennen is ook zeer mooi in de winter ! De sneeuwlandschappen zijn prachtig . Kijk eens na voor een goedkoop hotel in Echernach en laat je zoon maar eens brossen op school ! Of doe iets wat je graag zou willen doen met Kyran. Maar gaat nog eens weg voor een paar dagen. Dat zal je energie geven.
Misschien een tip voor je familie : een vervroegd kerstkado van iedereen samen ! Ik kan het maar als suggestie geven he (grapje) ! Echternach is klein zwitserland in de Ardennen.
Nu Véke, je bent een prachtige vrouw met een hart van koekebrood en daarom wens ik jouw mega veel moed en sterkte toe ! En blijven dromen !!!!!!!! en blijven reizen en van de mooie dingen genieten !!!!!!!!!!! laat alle zwartkijkers maar staan !


Dette

Gepost door: Bernadette | 20-11-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.