06-11-13

Het verwachte hamertje komt toch wel hard aan...

Dat de merker aan het stijgen was, wist iedereen. dat hij zou blijven stijgen, ook. Dat ik nu al zou verdubbelen... had ik niet verwacht. Na het - tot nu toe - fantastisch mooie 2013 komt het dus hard aan de boodschap te lezen dat de merker niet alleen is gestegen, maar is verdubbeld en dus ook niet meer neutraal staat. Op dit eigenste moment zit ik dus te schrijven met een kloppend hart in de keel, trillende handen en geen klank. Al zou ik willen luid janken en schreeuwen, er komt geen kik uit.

Er raast nu vanalles door het hoofd, te veel om op te noemen. Ik wou alles in orde voor de chemo startte, on mooi Belgisch weertje blijft toch maar de storende kletsnatte factor uithangen om buiten dingen nog af te werken. Maar ook mijn 2 handen schieten tekort. Beschouw het maar als een soort nestdrang zoals een toekomstige mama in zich heeft tijdens de zwangerschap.

Het alarm is natuurlijk nog niet van dringende mate, waarmee ik bedoel dat ze de eerste 3 maand - normaalgezien toch - niet gaan starten met een behandeling. Ik ga dus zeker en vast alles plannen wat me financieel en fysiek nog ter machte ligt om nog zoveel mogelijk samen te kunnen doen met Kyran.

Het grote vraagteken is namelijk welke behandeling... De zware chemo's die voorbij zijn hadden nl. hun tol geëist. Niet enkel de vermoeidheid en chemobrein hield ik eraan over, maar ook een allergie aan de chemo die hielp en de kanker klein kreeg, al was het maar voor even... Wat er nu zal gebeuren is dus een vraagteken. Ja, er is mss wel nog een andere chemo ( voor deze soort bestaan er nl. heel weinig ) maar zal die dan aanpakken, that's the big question... Ik besef dat het mij nu toch iets minder moed geeft de strijd nog es, voor de derde keer nu, aan te gaan. Want na het eerste herval wist ik dat de chemo zijn werk zou doen en was het vertrouwen ook veel groter. Ook aan de eenzaamheid die gepaard gaat met de chemobehandelingen mag ik niet denken. De ergste hel die er is vind ik persoonlijk. Het thuis zitten, alleen, met enkel de poezen en de TV als gezelschap... Een klein jaar gaat eraan verloren, zomaar voorbij. De hel. En die staat me nu voor de 3e keer op 3 jaar tijd te wachten... Damned, klote!!!

Ik ben dus heel blij dat ik - na zo hard twijfelen uit schrik voor commentaar - de beslissing nam voor een week naar de Ardennen te trekken met de zoon. Superblij dat ik naar mezelf heb geluisterd, en raad van goede vrienden die me zeiden : "doen, leven doe je nu, vandaag... " O zo blij dat we dat kleine weekje ook weer op zak hebben.

De traantjes zitten me momenteel in de ogen, maar durf ze niet te laten rollen, zelfs al speelt Kyran op zijn kamertje, net aangepast aan een stoere zevenjarige, met zijn flipperkast.

Morgen vind ik mezelf en de moed wss wel weer terug... En anders overmorgen wel, of de dag daarna. Maar vandaag even niet, eventjes ben ik hem kwijt mijne vriend den doorzetter. Hangt mss ergens op cafe nu met een stuk in z'n kraag dat ie er weer continue zal moeten staan... ;)

We willen nog zoveel, mijn kleine man en ik. We zijn verliefd op de Ardennen, twee "rooiers" zoals mijn maatje zaliger zou zeggen, die zo graag op stap gaan. Nu hij eindelijk groot genoeg is, ben ik maar een halve mama meer van wat ik toen was. We hoopten in de paasvakantie nog es terug te kunnen gaan, om met wat droger weer es de "aap uit te gaan hangen" en de Adventureparcours te gaan uittesten, ook de chocoladefabriek staat nog op de planning en gaan zwemmen in de Ourthe... Nu word alles weer een onzekerheid. ( Dikwijls gepaard met hier en daar een verwijt uit onwetendheid )                                   Geen vastheid meer voor even, wat zo'n deugd heeft gedaan, geen vaste planning, geen vaste afspraken... Twijfel, vraagteken en misschien komen terug uit hun diepe, korte slaap.

Moest het even kwijt, ben het even kwijt ook... Morgen een nieuwe dag, de nacht brengt mss wat raad. Het optimisme heeft vandaag mss efkes verlof, maar da's enkel om energie op te doen voor de komende periode... ;)




14:40 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |