17-01-14

Teken van leven... ;)

Ik ben er nog, voor degenen die niet meevolgen op de FBpagina ... :D

Door een combinatie van te veel willen doen, zowel in huis, met Kyran en voor mezelf, ben ik hier wat verdwenen... De inspiratie lag ook wel wat plat, winter... De grijze, sombere, natte dagen werken elk jaar opnieuw op het gemoed! ze brengen hier en daar een dipje mee en wat pijn. De taxol heeft in 2010 niet alleen goed zijn werk gedaan, maar ook wel het een en het ander aangetast, wat elke herfst/winter weer heel goed te voelen is. En zelfs weer voor wat onrust zorgt. Nu de merker traag maar gestaag, weer stijgend is, sta je sneller stil bij een pijntje hier of daar, willen of niet.

De laatste twee weken kreeg ik te kampen met een serieuze verkoudheid, die maar niet wil wijken. Na bijna 8 dagen dan maar toch geplooid zoals ze zeggen en de dokter gaan bezoeken. Een zware bronchite blijkt nu. Antibiotica, pijnstillers ( die ik wel heb gehaald maar tot nu toe liet liggen ) en hoestsiroop, die ik dan wel neem als ik 't niet vergeet... :D

Het grote nadeel eraan - voor mij persoonlijk toch - is dat ik dan fysiek heel zwak sta, en weinig kan doen, wat dan weer voor gevolg heeft dat het piekeren even weer de overhand neemt...Ook de symptomen lijken zwaarder dan bij de doorsnee mens. Ik heb een beetje "chemogevoel"... Het lijf doet pijn, zowel botten als spieren, mijn smaak is niet je dat, ik voel me enorm zwak, en heb zelfs geen zin in of energie om te koken...

En als je dan niks anders kan doen dan in de zetel hangen, dwalen de gedachten net iets te veel af. Naar mijn indruk is het de zeurende pijn die een beetje ongerustheid zaait. Wat als... Wat als de scan niks toont, de merker nog niet overdreven hoog zit, maar die onzichtbare uitzaaiingen binnenin al de boel op stelten aan het zetten zijn... Wat als mijn optimisme iets te hoog ligt? Wat als ik Kyran vroeger moet achterlaten dan ikzelf dacht? Noch dokter, noch oncoloog kunnen erbij dat ik er nog steeds ben, en in die conditie dan nog... Ze lijken ongeruster dan ikzelf. Al kan niemand zeggen hoe het nu zal gaan, of lopen...

Een constante is het niet, maar het moet ergens broeden, want ik vind de zorgen al terug in mijn dromen. En af en toe neemt tijdens de dag ook een plotse brainstorm compleet mijn gedachten in beslag. Niet alle rommel die wegmoet is al weg, er is nog zoveel te doen. Zou ik dan toch niet beter de vissen - waar ik zo van geniet - al wegdoen? De konijntjes en cavia's - wat Kyrans hartje zou doen breken, en't mijn eigenlijk ook... Wat als anderen mijn rommel moeten opruimen? Het schockerende beeld van iemands appartement vlak voor het overlijden nog steeds in het achterhoofd... Moet ik dan toch een "stop" zetten achter bepaalde zaken in mijn/ ons leven? Het is niet simpel, niet als je niet weet wat komt, en vooral : wanneer...

*zucht* Hoe doe je dat nu, hoe bepaal je wat je schrapt uit je leven en wanneer... Op zo'n momenten zou ik een laddertje willen nemen en het even vragen aan mijn lotgenootjes... Maar ik kwam er nog geen enkel tegen die er alleen voor stond... Het klinkt mss cru, geen idee, maar heel diep binnenin wens ik soms er eentje tegen te komen die het weet, wat het is, die het snapt, wat je doormaakt als alleenstaande ouder, ongeneeslijk ziek, met een minderjarige in huis die je kost wat kost goeie herinneringen wil nalaten, een leuke kindertijs wil bezorgen, supermama voor wil zijn...

Al die vragen... Vermoeiend...

 

 

10:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Eigenlijk mag je niet denken van hoe moet ik het achter laten. Blijf gewoon genieten van elk moment. Je hebt al wat extra tijd bijgekregen en ik hoop echt voor je dat er nog heel veel extra tijd zal bijkomen. Maak je geen zorgen van zou ik dit of zou ik dat. Je zal zien dat de tijd het je wel zal aanwijzen wanneer je een stapje verder zal moeten zetten en effectief je diertjes zal moeten weg doen. Nu gaat het nog altijd en ik ben er van overtuigd dat je tijd nog niet gekomen is. Dat de dokters het niet begrijpen is niet erg. Je bent er nog en vooral nog goed. 't Kan natuurlijk beter maar je blijft hopen en iedere dag erbij is er eentje bij. Je hebt al heel wat leuke dingen kunnen verwezenlijken. Het donkere weer speelt ook voor ons parten. Kijk maar eens in de kranten nu, er staat de ene zelfmoord na de andere in.... die mensen zaten ook in een dipje het is gewoon de tijd van het jaar. De lente is in zicht en als je bronchitis over zal zijn dan zal je d'er ook weer meer zin in hebben. Kyran zal nog wel een aantal jaartjes kunnen genieten van z'n sterke mama. Blijf erin geloven, je doet het echt SUPER goed.

Gepost door: linda | 17-01-14

Reageren op dit commentaar

Oooohhh,moeilijk.die aan/uit knop die jammer genoeg niet bestaat....roep maar als je piekernissen dr uit wi zwaaen

Gepost door: isa | 18-01-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.