03-02-14

Alles even laten zakken...

Door de lage merker van het laatste bloedonderzoek, verwachtte ik vorige week maandag helemaal geen slecht nieuws. Tegen de woensdag zet ik me dan meestal wat schrap, want dan weet ik dikwijls het resultaat van de merker. Deze keer kwam het als een donderslag bij heldere hemel...

De merker - die ze raar maar waar dezelfde dag nog binnen hadden, nog nooit gebeurd - stond op 132, onder gegeven omstandigheden dus doenbaar. Groot was mijn verbazing toen bleek dat ik asap met chemo moest starten, doordat de scan slecht nieuws bracht... Onvoorbereid, en de manier waarop ik het vernam, kwam het dus ijskoud en keihard aan.

Het was ook een hel van een dag. Nuchter moeten blijven tot de scan, gepland om 15u, zag ik erg tegenop. Al bij aankomst bleek dat niet alles liep zoals gepland, en reeds heel hongerig, kon ik amper wachten om naar de scan ( helemaal niet mijn beste vriendje ) te vertrekken. Maar daarvoor moest ik eerst worden geprikt. 

Dan kwam eerst de melding dat de scan pas 15u15 was. Tegen dan was ik nog niet eens geprikt, dus dat was ookal noppes. Uiteindelijk - met koppijn, misselijk van de honger en het humeur al richting tenen kon ik tegen 16u naar de scan. Door de lege maag werd ik onwel onder de scan bij het inspuiten van de speciale vloeistof, en kon ik nog effe plat blijven liggen.

Blij dat ik kon iets "gaan eten" terug naar boven. Door het lange wachten lag mijn maag natuurlijk overhoop, en moest ik van de boterhammen afblijven. Het sneetje kaas en ham at ik heel voorzichtig op,en na een half uurtje leek het wat beter te gaan. Ondertussen was Kyrans psychologe bij me komen zitten in de wachtkamer ( heel privé... ) en had ik geluk dat de laatste wachtenden snel buiten waren, en tijdelijk geen nieuwe patiënten binnenkwamen. Uiteindelijk kon ik tegen 18u bij "Killroy".

Bij het binnekomen rinkelt al de eerste telefoon, na het "goedendag " de tweede, en direct erna een derde. Daar Kyran op me zat te wachten, was mijn - al reeds ferm beproefde geduld - al bijna verdwenen, en ik trok een wenkbrauw op. Killroy zei "maar deze is voor u". Heu???

Idd, die was voor mij, want ik hoorde hem vragen - ikzelf nog niet op de hoogte - of ze nog "Caelix hadden" en "genoeg voor 6 chemokuren" en daarna het getal dat paste bij mijn bloedinhoud en gewicht. Ik voelde even mijn stoel niet meer, en ook mijn adem verdween even. Idd, de telefoon was voor mij... Nu wist ik wel al meteen dat ik met chemo moest starten, en nu nog de uitleg, graag???

De merker werd uitgelegd, wat na het horen dat hij maar op 132 stond, mij eigenlijk al niks meer interesseerde. Ik moest dat moment niet weten wat wel in orde was. ik wilde horen wat de boosdoener en reden van chemokuur 3 was.

Dan kwam de scan op de proppen. Weer over de 2 kleine ( 2,5 en 5 mmm ) vlekjes... Ik onderbrak en zei dat ik dat niet moest weten, maar wat de oorzaak van chemo was. Een dwarse doorsnee van de scan van de longen toonde het : een gezwel van +/- 2 cm, tussen de 2 longen in, tegen de slokdarm aan. Ik veronderstelde een tumor, maar een paar dagen later bleek dat het om de klieren ging die daar zaten, al weet ik niet of dat eigenlijk wel verschil uitmaakt... Operatie is geen optie : onbereikbaar.

Mijn grootste schrik, die ik al had van het moment het tussenvlies uit de buik werd gesneden " de weg naar boven is nu open " dacht ik toen... "het komt ENKEL terug in de buik", was toen het antwoord... Niet dus.

In mijn achterhoofd had ik al zoiets van, nog eerst krokus, en dan gaan we'r tegenaan. maar niks bleek minder waar. Want toen ik luchtig vroeg wanneer er moest gestart worden, mocht ik nog een hamer in ontvangst nemen. " Deze week? Volgende? Je zegt maar... HEU???? Meestal klonk het "binnen een week of 4, 5, je ziet maar " Effe slikken dus. Ik blokte af en zei initieel "daar komt niks van in huis, te snel" maar onze Killroy raadde af nog lang te wachten. Uiteindelijk vroeg ik wat tijd, om te bekomen, en alles es op een rijtje te zetten. Ook om die week nog geen beslissing te moeten nemen, dus hoefden ze nog niet te bellen voor een afspraak.

Eens buiten leek ik in een waas te lopen, dat komt ervan onvoorbereid, in een onbewaakt ogenblik, een klap te moeten vangen... Halve tranen, halve krop, verdwaasd. En nu, nu Kyran halen, wat nu???

Hoe vertel ik het hem, en wanneer, want morgen is er school, hoe gaat ie reageren na zo'n superjaar, en een jaar een "gezonde" mama... *F***K*  *K****E

Wat nu???

 

12:35 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ja, Véke, die allemaal niet zo positief.
Woorden schieten te kort, ik weet niet hoe wat zeggen.
Maar ik leef met je mee en wens je heel veel moed toe.

Mvg

Carine

Gepost door: Carine Naessens | 04-02-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.