21-02-14

Het Kyran gesprekje : hoe we het samen oplosten.

Eigenlijk had Kyran al door dat het serieus scheef zat, nog voor ik iets had verteld... Door de veranderingen in het ziekenhuis voor patiënten die niet in chemobehandeling waren, duurde het namelijk ellenlang eer ik terug thuis was. Kyran was die dag bij zijn opvanggezin. Als ik me goed herinner, was het al dik 19u eer ik daar aankwam. Met zijn ogen vol vragen, kwam hij voorzichtig piepen, wat afstand houdend en met... een natte broek. Het typische probleem die bij elke chemoreeks weer opduikt, zou het dan allemaal zo sterk aanvoelen???

Meestal loopt hij dan weg als ik hem erop aanspreek, maar die dag vloog hij rond mijn bil in de plaats. Ook is normaal het eerste wat hij vraagt "hoe is het geweest". Nu niks, tot eenmaal thuis. Van het moment dat we de living binnenkomen : Hoe is het geweest? Wat waren de resultaten? Slapen de beestjes nog?

Initieel probeerde ik het onderwerp wat te ontwijken - door te beginnen over de tablet, wat normaal altijd lukt - omdat hij de woensdag een vrije dag had, en ik dacht het de dinsdagavond rustig te vertellen, zodat hij kon bekomen zonder naar school te moeten met een kopje vol zorgen. Maar niks, hoor! Ik kreeg prompt het antwoord dat ik "niet moest proberen over iets anders te beginnen"... Dat van een kereltje die pas 8 wordt in mei.

Tja, liegen kan ik niet, dus zat er niks anders op dan hem voorzichtig te zeggen dat het niet zo goed is gegaan, en de beestjes weer wakker zijn.Ik verzwijg nog hoe snel de chemo moet starten, want ik vind het helemaal geen goed idee om hem daar op een schoolavond mee te overvallen... Wel zeg ik hem dat er een chemoreeks op komst is, dat we de beestjes terug in slaap gaan doen of proberen doden.

Pfff, wat een hard moment m dan zelf je tranen te bedwingen, die al uren in ogen en keel opgepropt zitten. Zeker bij het zien van dat zwaar teleurgestelde gezichtje. Op zo'n moment wil je vloeken, tieren, brullen...

Waarom moet een kind, en dan nog in zijn situatie, door zo'n hel? Waarom hij? Hij maakte al zoveel mee, heeft geen vaderfiguur, en ziet daar ook meer een meer van af. Eerlijk is anders!!! Hij gelooft nog, in God, in Jezus, in engelen... Ik laat het hem, al is mijn geloof al lang verdwenen, enkel de engelen blijven er nog, een kaarsje branden voor wie't nodig heeft, maw : voor mijn eigen zoon alleen al!

De avond erop lezen we wat samen gezellig in de zetel, een knuffelaanslag wordt mijn inzet om over te gaan tot het waarschuwen voor de chemo. Ook hij moet even een aanloop kunnen nemen voor onze nieuwe sprong in het duister. 2 weken is kort dag, voor mij, maar zeker ook voor hem. Het is de eerste keer dat het zo snel zal gaan...

Dicht tegen elkaar aan vertel ik hem dat de chemo deze keer snel zal starten. "Oei, wanneer dan, mama? " vragen twee grote kinderogen me. Binnen twee weekjes al, jongen, zucht ik. Jammer, hé? "ja, mama, ik vind het helemaal niet leuk, hoor! " Ik ook niet, "keppetje", ik ook niet, zucht ik weer, en neem hem in mijn armen. Hij knijpt me bijna kapot. Dan veert ie plots recht, na een minuutje of 10, en zegt "mama, ik vind de chemo helemaal niet leuk, en vind het zeker erg dat jij weer zo ziek zal zijn. Maar weet je wat? We kunnen dan weer heel veel spelletjes samen doen in de zetel, want nu hebben we een grote zetel, hé?"

Waw! Ook mijn zoon heeft de truk gevonden. Aan alles is een positieve kant... Ik ben er apetrots op, op dat kereltje van mij...

 

 

11:37 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Eigenlijk niet eerlijk wat een jongentje van 8 moet meemaken, hij wordt ook wat groter. aar hij kijkt al uit om samen spelletjes ten doen.

Wees sterk en vol goeie moed voor Kyran.

vg

Carine

Gepost door: Carine Naessens | 01-03-14

Reageren op dit commentaar

Hey vééke ,
is de eerste behandeling goed verlopen ? Vechten he zoals je al heel je leven deed hé. Zo ken ik je .
En wat het belangrijkste is : jij en je lieve zoon en al de rest "toeternietoe "! Denk enkel aan jullie twee !
Doen he !

Dette

Gepost door: Laloo bernadette | 11-03-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.