12-03-14

Chemo 2 : Caelyx only

10 maart : Wat gaat het nu plots snel. De tweede chemo vandaag, en heel zenuwachtig. De dagen waarop ik chemo heb, ratel ik door door de chemo start. De nachten ervoor slaap ik zo goed als niet, ook niet zo goed als je weet dat de chemo een serieuze vermoeidheid met zich meebrengt.

Het is nu de eerste waarbij de carbo niet zal worden gegeven, en blijkbaar veranderd daardoor heel veel! Blij verrast toen maar 1 zakje premedicatie werd gegeven, ipv van 4. Geen Zofran meer, geen Sulomedrol ( maw geen hanekop - door cortisone - voor 4 dagen! :D ) geen kalmerend product, en geen Emend pilletjes!!!!

Enkel een heel zware vermoeidheid die je door je lijf voelt kruipen, heel raar gevoel. Ik sukkel af en toe half in slaap, maar met je handen en voeten in ijs, en ijswater om te drinken, kan dat dus niet! Ook deze keer niet alleen gekomen, ons Nousje mee als bodyguard! Thx, meid!!!

Veel vroeger dan anders ook thuis, waar ik dan toch in slaap sukkel, iets wat niet echt een gewoonte is, aangezien ik amper kan slapen tijdens een dag... Natuurlijk mijne kleine man 's avonds op bezoek, die er een leuke dag heeft opzitten met de kindjes van in zijn opvanggezinnetje bij Ann en Johan. Ook die mensen verdienen een dikke pluim voor wat ze doen voor Kyran en mij. Ik kan hen dan ook niet genoeg bedanken daarvoor... Kyran blijft er de ganse week, op die manier kan ik beter rusten, en mss sneller terug op de been raken. Vermoeidheid met een schoolgaand en nogal druk kind is niet echt een ideale combinatie. Te starten met een wekker om 6u30, en een straks uurschema na school... Na een gesprekje met Killroy en psychologe van Kyran blijkt het dus aangeraden dat hij een vast schema krijgt bij elke chemo die week bij Ann en Johan te blijven.
Uiteindelijk wel heel zwaar, vooral doordat hij dins- en donderdagavond judo heeft, dus dan niet kan langskomen. Ook moeilijk als je aan het gebroken stemmetje aan de andere van de lijn hoort dat hij zijn tranen amper kan verdringen. Op zo'n moment voel je je o zo schuldig, en zou je direct hem weer naar huis willen halen. Maar dan moet ik doorbijten, voor hem, ik zou het alleen maar zwaarder en moeilijker maken zijn schema in de war t gooien. Gelukkig kan ik hem 2 lichtjes in zijn zware week toesteken : woensdag een paar uur bij mama, en vrijdag na school terug naar huis... Ik kijk er al naar uit, en hij zonder twijfel kan nu aftellen...

De tweede zit er nu ook op. Nog 4 of 6 te gaan, dat wordt nog afwachten. Indien deze soort aanpakt op z'n eentje ( dus zonder carbo ) en supergoed wordt verdragen, komen er mss nog 2 bij om de kans op langer " vrij van " te blijven te vergroten...

's Morgen wat aarzelen om uit bed te komen, een beetje schrik voor bijwerkingen. Tot mijn grote verbazing ben ik niet echt misselijk, enkel heel moe, en een gloeiende huid. Meer niet. Caelyx is heel toxisch en kan voor rode huid zorgen die - indien niet afgekoeld - kan ontaarden in brandwonden. Dus op dat vlak is het wel opletten geblazen. Maar als ik dit vergelijk met de eerste chemo, is het natuurlijk "peanuts"!!!

Wel geeft het ergens een ongerust gevoel. Voorheen was voor mij de pijn en het afzien een teken dat "het werkte"... Nu komt er toch wat angst bijkijken, geen symptomen, geen werking??? Killroy had me hiervoor gewaarschuwd, hij kent mijn denkwijze ondertussen ook al door en door na zo'n 4 jaar!

Maar het enige wat we nu kunnen doen is de merker afwachten, een scan na de 3e chemo en hopen dat het aanpakt. Verder ook blijven genieten van elke moment dat we fysiek gezond genoeg zijn om iets te plannen telkens het budget het toelaat... ;)

Hoop doet leven, zolang er hoop is, kunnen we ook volharden!!! :D

 

 

12:30 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Je gloeit dus werkt het toch wel denk ik en hopelijk werkt het inderdaad op langere termijn beter en langer. Zou toch al een sprong vooruit zijn. Nog een paar dagjes doorbijten en dan kan Kyran weer naar huis komen. Dubbel zo leuk voor jullie tweetjes. 't Is toch voor het goede doel moet je voor ogen houden en als mama vlugger beter is dan is dat voor beiden weer een stapje verder. We duimen in ieder geval met zijn allen dat de markers en scan goed zijn na de derde. Je kan alleen maar hopen, je bent, zoals je zelf al zei een uitzondering en het geluk mag je toch wel ook eens meezitten in deze afschuwelijke strijd. Langer uitblijven en altijd maar nieuwe medicaties op de markt kan alleen maar in jullie voordeel zijn. Je bent een dappere madame, respect voor wat je allemaal doet en blijft doen. Je hebt gelukkig je kleine man om er telkens weer voor te gaan. Warme knuffel.

Gepost door: linda | 12-03-14

Reageren op dit commentaar

Hoi Véke,

We blijven je steunen door dik en dun, you are a rock! veel respect!!!!!!!

Gepost door: piet thoné | 12-03-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.