15-03-14

Duwke geven en hup met de geit...

En we weten niet van stoppen... 5 dagen na de caelyx, en ik zie het zitten om alle moed samen te rapen en een kleine wandeling te gaan doen met de hondjes van het asiel. Een serieus verschilletje in symptomen dus! Al ben ik moe, elke opflakkering van energie moet en zal ik uitbuiten, en in het park staat bankjes, dus af en toe een rustpauze is geen probleem. Zo zijn we es buiten, in frisse lucht, onder de mensen en een gelukkige Kyran! Kyran is thuis van gisterenavond, klein feestje gebouwd, natuurlijk! Mosseltjes voor mama, fischsticks voor Kyran, frietjes, een pak verse groenten en als afsluiter een heerlijke chocomousse met slagroom bij The Voice. :D Heerlijk dicht bij elkaar. Kyran mag zelfs es in slaap vallen op mama's schoot. Een uitzondering op de regel mag hier wel, aangezien onze situatie ook een uitzondering op de regel is! ;)

Plooien staat niet echt in mama's woordenboek en is niet echt een optie ook met eentje van bijna 8 in huis. Je kan een leven van je kind niet op pauze zetten tot je terugkomt uit de hel. Hier wordt niet alleen gebudgetteerd met centjes, maar ook met energie, lol :D

Op financieel vlak zoeken we de middenweg tussen vaste onkosten, sparen, gezond eten en samen uitstapjes doen en andere extraatjes...  Op vlak van energie zoeken we dus ook die weg : afstand, drukte en energie op de weegschaal : wat kan ik aan, wat is erover... Een beetje schipperen zoals ze dat noemen, en aangepast aan "het energiemenu van de dag" :D Na zo'n 4 jaar beginnen we dat ook een beetje onder de knie te krijgen.

Beloftes maak ik niet snel, noch aan familie of vrienden maar zeker niet aan Kyran. Eerst het energiepeil meten bij het opstaan, en dan beslissen. Vandaag het asiel, morgen een ??? In het achterhoofd een uitstapje naar ( de gratis ! )Lille Zoo, indien energie over, maar mondje dicht tegen Kyran, mocht de wandeling geen restje meer overlaten en we thuis moeten blijven... Ik hoop dat het ons wel lukt, mijn Nikon zou zich ook amuseren! ;)

De prioriteiten liggen naast dit, bij Kyran, en daarna komt al de rest. Vandaar zeldzaam chatten, soms uitstel van bloggen, enkel hoognodige telefoontjes - tenzij ik echt een stem moet horen of gek word! :D Tussendoor worden administraties in orde gehouden, toch een poging tot. Wat voor een gezond persoon in een wip word geklaard, kost hier minstens het dubbele van de tijd of meer. Zo gaat veel tijd verloren. Ik heb het daar soms lastig mee. Voel me zelfs soms schuldig tgo anderen, maar aan de andere kant, mijn adres en telefoonnummer zijn geen geheim, dus de bal ligt niet steeds in mijn kamp, en dat moet ik leren beseffen.

Elke planning vraagt een serieuze inspanning van mijn halfdode brein. En als dit elke meewerking weigert, heb ik dus pech en moet ik wachten op "activiteit" :D Ik denk - hoop - dat wie mij volgt, dat een beetje begrijpt... Er ligt nog een ganse to-do lijst, die maar met mondjesmaat wordt afgewerkt! ;) En ja, een blogje kan er soms niet vanaf als mijn hersenen het vertikken mee te werken... Wat ik schrijf moet namelijk lukken, en ik merk een soort dislectie op bij vermoeidheid, alles moet worden herlezen en soms kom ik zelfs op heel simpele woorden niet, wat een gesprek soms ook een energievreter maakt. Rijden met de auto kost pakken energie, dus impulsieve uitstapjes zitten er ook niet echt meer in, tenzij dicht bij huis, en liefst geen centra of drukke fiets- en voetgangersplaatsen ( vb school ) Moeilijk om te begrijpen, voor ons, en dus zeker voor mensen die het niet beleven...

Dus nu klaarmaken voor een asielbezoekje, en afwachten of het ons morgen is toegestaan naar Lille te rijden of als het een namiddagje thuisblijven word...  ;)

Maar al bij al, met deze chemo dus helemaal geen klagen, we komen van - vele - erger!!! Nu maar hopen dat hij ook wel zijn werk doet, die angst zit er nu wel voor even in...

CARPE DIEM dus!!!! :D

 

 

 

 

 

12:27 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.