16-04-14

Halfweg???

Maandag ging na wat twijfel en afwachten de derde chemo uiteindelijk toch door... De lelijke uitslag van chemo 2 was wel droog, maar niet verdwenen, en kon ervoor zorgen dat chemo 3 nog werd uitgesteld.

Alles verliep heel vlot, al is het ijs om voeten en handen niet altijd even plezierig. Ondertussen woensdag en buiten de vermoeidheid zo goed als geen bijwerkingen behalve droge mond. Dus absoluut geen klagen!!! Of we nu halfweg zijn weten we eigenlijk nog niet, want als de caelyx goed word verdragen, en aanpakt natuurlijk, komen er mss 8 ipv 6 om het herval wat uit te proberen stellen. Chemo 4 is gepland tegen 12 mei en een geplande scan zal het superspannend maken die dag!!! Nu maar hopen dat de caelyx zijn werk goed doet en aux serieux neemt, en een schoon scanneke tevoorschijn komt!!!

Hoop doet leven, hé!!! :D

De eerste week van onze paasvankantie hadden we ook uitstel genomen, zelf gevraagd wel te verstaan, om er weer even vantussen te glippen naar de Ardennen. Een superverrassing voor Kyran, die nog es groter werd toen woensdagmorgen oma en opa met Marte verschenen aan de Chalet!!! Het was echt genieten van het ontspannende 2 daagse bezoekje! We hopen natuurlijk zoiets nog te kunnen herhalen, dus de scan draagt een zware verantwoordelijkheid!!!! ;)

We bezochten een chocoladefabriekje, een confituurfabriekje, speelden mini-golf ( voor mama de eerste keer in zo'n 40 jaar!!! ) en gingen een ijsje gaan eten met z'n allen... Kortom, het was leuk, gezellig en vooral echt genieten!

Al keerden we tegen onze zin terug naar huis, waren we toch blij onze viervoetertjes terug te zien, en vice versa natuurlijk!!! We werden hartelijk verwelkomd met een leuk concert van 5 miauwertjes, die verzorgd waren geweest door een dagelijks bezoekje van een schat van een madam : Nena. Dikke dank je wel om er te zijn voor ons en de diertjes, Nena, en ons op die manier verschillende dromen te laten waarmaken!!!

Sinds het andere beest ons leven overhoop gooide, ben ik echt op zoek moeten gaan weer een middenweg te vinden, wat kan, wat kan niet ( meer )... Het zwarte gat als je niet meer kan werken, kennen velen onder ons, niet enkel zieken. Elke chemokuur en/of operatie gooide dan weer roet in het eten, en dan werd het weer een zoektocht naar het juiste levensdieet. 

Ook gisteren was het even spannend : Ik droom al lang es een Siamese kat te hebben, heb ooit voor eentje gezorgd 3 weken, dat van een nichtje van me. Sindsdien was het een stille wens. Toen er plots gisteren een berichtje kwam dat er eentje in het asiel van Ieper was binnengebracht, werd ik even weer voor een muur gezet. Het was liefde op het eerste zicht, maar... Een die ik initieel niet wou toelaten, alweer door het beest. Tot je even naar alle gebeurtenissen van het laatste jaar kijkt. Mijn nicht - mijn leeftijd - verliet ons plots vorig jaar, zomaar, zonder enige aanleiding... Een weekje was ze 40 jaar... Iedereen van ons weet niet wanneer "de tijd" is gekomen, ook ik niet. Voor alles is een oplossing, oudere mensen hebben ook huisdieren, zie ik wekelijks in het asiel... Het kattenverblijf blijft ook nooit lang bezet in Ieper, elkeentje vind snel een goede thuis. Dus ja, ons gezinnetje breid nog een keertje uit, als alles goed gaat, kunnen we Banzaï, een Siamees, bij ons thuis verwelkomen, en hem een gezellige warme thuis bezorgen zolang dat kan... Ook voor hem gaan we nog een meter/peter zoeken. ( Er is zelfs al een kandidaat... :D )

Commentaar kwam er natuurlijk al, maar elkeen kan onder een auto landen, een hartaanval krijgen, noem maar op. En dan moet niemand nog huisdieren of kinderen nemen, want "het zou wel es kunnen dat..." Ons gezin gaf genoeg op, we kunnen het huidig leven niet stopzetten vanwege dat beest, het stopt niet nu... Het stopt pas als het stopt, en dat is alvast niet vandaag of morgen, en als het aan mij ligt, nog bijlange niet!!!

Niemand kent de toekomst, die met een glazen bolleke dat echt werkt, mag mij altijd een seintje geven!!!! :p :D

 

 

 

 

12:37 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Groot gelijk, je moet dag per dag ten volle genieten want zoals je zelf zegt niemand weet wanneer het einde er is. Mijn mama stierf toen ze 40 was aan een hersenbloeding. Op 5 min was het gedaan. Mijn broertje aan 45, hartaderbreuk, je hoeft echt geen kanker te hebben hoor om jong te sterven. Dan spreken we nog niet van al diegene die de deur uit gaan en nooit meer terug keren,... En je hebt toch al meteen een meter gevonden ook. We duimen alvast dat de nieuwe aanpak je beter helpt en je langer weg houdt uit de ziekenhuizen. Iedere maand erbij is mooi meegenomen en kan niemand je nog af nemen. Geniet maar verder van het leven en ook al kan je bepaalde dingen niet meer, er zijn altijd nog dingen die je wel kan en waar je dan ook veel meer van geniet. Hopelijk krijg je nu ook de buren nog klein en dan is het helemaal goed.
Dikke knuffel en hopelijk geen bijwerkingen weer..... Tenslotte staat de wetenschap niet stil en je doet het toch maar weer iedere keer.

Gepost door: linda | 16-04-14

Reageren op dit commentaar

Inderdaad,Veke, niemand kent de toekomst. Het is maar best zo. Genieten van de kleinste dingen des levens, kan zo leuk zijn. Carpe Diem!

Gepost door: Carine Naessens | 16-04-14

Reageren op dit commentaar

Hey hey
sterke madam ben jij en inderdaad genieten vanalles en zeker de kleine dingen samen met je schat van een zoon.
Je bloem doet het goed wi amai en groeien datn doet :-)
We spreken nog es af he maar dan niet in kliniek waar je me hebt bezocht ergens op een fijnere plaats :-) en ik wil gerust met veel plezier meter worden voor banzai!
ik duim met je mee dat de results voor de scan goed zijn.
Dikke knuffel tot gauw en zeker zo positief blijven al is het niet iedere dag even simpel xxxx

Gepost door: valerie | 20-04-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.