16-09-14

Laatste controle zit er weer op, PAUZE???

Hier zijn we weer... Met de start van het nieuwe schooljaar, Kyrans eerste voetbaljaartje enz... Lopen we alweer wat achterop!

Wat is er ondertussen gebeurd? Euh... Veel! :D

Om te beginnen een weekendje familie wegens verjaardag van broer en paps. Deze keer pas de zaterdag vertrokken, want Kyran had zijn eerste voetbalmatchke - die ze wonnen, btw - 's morgens. Vrijdagavond konden we de foto's van het Chirokamp gaan bekijken, dus dan vertrekken was zowieso al geen optie, hé!

Bij het toekomen in mijn jeugddorpje Sijsele, kreeg ik signaal in de auto van de bandendruk. het begon dus al goed : platte band!!! :/ Lap! Ik rij helemaal niet graag met een "thuiskomertje" en zeker niet voor zo'n afstand. Gelukkig kreeg ik snel hulp voor het plaatsen ervan door Chris, mijn vroegere buurman. De dag erop feestje. Dat eindigde ook al in mineur : bij het vertrek naar huis stak Kyran zijn handje tussen de voordeur. Vlug de koude kraan erover, dus. Volgende poging tot vertrek... Toen ik merkte dat aan de werken ter hoogte van Ruddervoorde geen file stond, wou ik schoonzus verwittigen die dezelfde richting uit moest,  en wat bleek? Gsm lag nog naast de kraan...in Sijsele dus! En dat op een zondagavond, met eentje van 8 die 's morgens naar school moest! Omkeren geblazen dus, het is nu eenmaal niet naast de deur. Uiteindelijk was het 22u eer we thuiswaren, en dan moest de boekentas nog worden gemaakt, de auto uitgeladen worden... Maar belangrijkste was dat we veilig thuis waren gekomen, ik hou er nl. helemaal niet van te rijden als het donker is na alle chemokuren.

Maandag school, met het fietsje, en aansluitend naar het ziekenhuis op een - spannende - controle na 2 maand "verlof". Daar liep het ook al niet echt van een leien dakje. Ik vloog alweer in de wachtzaal. Scan voorzien om 10u, werd bijna 11... Het werd een spelletje kamer, geen kamer, dan weer wel... Ik vertrok naar de scan met een kamer, en kwam terug op een door iemand anders ingepalmde kamer. Terug op naar de wachtzaal dus. Leuk is anders. Vooral als je weet dat zo'n dag als "ligdag" wordt aangerekend...

Het werd me dan ook allemaal even te veel. Ik had gerekend op wat rust na zo'n zondagavond, de stress en de rit plus te korte nacht zaten me in de kleren. Mijn ideetje van een beetje de ogen dicht te doen werd dus al snel een illusie en ik verloor mijn kalmte en geduld. Wat ervoor zorgde dat het allemaal plots wel snel kon gaan - ik had gezegd dat ik niet opnieuw uren in de wachtzaal zou zitten en mijn biezen ging pakken :D - waardoor ik tegen de middag kon vertrekken. ( Laatste tussencontrole was dat bijna 19u!!! )

Nu, het nieuws was veel positiever dan gedacht : met een stijgende merker bij laatste controle vertrok ik nl. maar met een klein hartje... ( Wss ook daardoor minder bestand tegen het ping-pong kamerspelletje ) De scan was zo goed als clean : een vlekje bleef nog over, gehalveerd wel, maar eentje waarvan men eigenlijk niet goed weet of het effectief met de kanker heeft te maken of een resultaat is van alle chemokuren, die je lichaam zelf ook doen aftakelen. Dus al bij al een hele opluchting!!! Nog meer toen mijne "Killroy" liet weten dat ik 3 maand controlevrij werd!!! Nogal happy dus naar huis met't fietske onder de zon.

En dan was er dinsdag...

Alle moed weer samenrapen om toch maar zo vroeg 's morgens de fiets te nemen. Maar het lukte, dus we duwen door. Op school aangekomen blijkt - na 3 keer vragen - Kyran dus toch zijn zwemzak vergeten te hebben. Mama dus terug naar huis, zwemzakje halen and back! Dacht ik dus. Kyran heeft dus toch moeten zwemmen met reservegerief van het zwembad of van school, want op mijn terugweg naar school, vond een chauffeur dat hij bij't parkeren het fietspad niet moest checken, en reed me eraf. Aangezien een elektrische fiets niet goedkoop is, deed ik er nog alles aan te ontwijken om mijn fietsje te redden, wat me wel lukte, maar mezelf een ritje naar spoed bezorgde... Resultaat : een paar uur spoed, een fractuur in de knie en helse pijn. Ne mens zou voor minder een dipje krijgen!!! Zalig mooi weer, en "voeten" af door zoiets...

Gevolg : een heel gedoe om mensen op te trommelen om Kyran op school te krijgen, naar de voetbal, boodschappen te halen, etcetera... Ewel, ik heb dus niet een keer, niet twee keer, maar ne hele pak keren gevloekt, en eigenlijk nog een beetje. Geen leuk weekendje Frietrock, Tooghedagen Ieper, naar school fietsen, maar huisarrest en verplichte rust in de plaats. Mijn huidig nieuwe vast gezelschap : kniebrace en krukken! :(

Als alles wat weer is "gezakt" denk je wel "het positieve resultaat is uiteindelijk het belangrijkste" om jezelf wat op te monteren, maar eerlijk? Het is echt kl* als je geen "zittend" gat hebt, pas terug op "de been" bent na een derde chemokuur en dan "nutteloos" wordt door zoiets... :(  Deze morgen betrapte ik me erop "gelukkig schijnt de zon" maar 't is precies ook enkel letterlijk momenteel...

Een-maar-half-positief- blogje deze keer, maar nu weer op naar beter, hé!!! Laat ons hopen!!!

 

09:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |