12-01-15

Pakkend momentje...

Even een pakkend momentje vandaag. Kyran zit ziek thuis, dus we kunnen niet buiten. Het miezerige regenweer liet me ook toestemmen in de vraag TV te kijken.

Plots merk ik dat hij naar een oude aflevering van familie zit te kijken, over de euthanasie van Veerle. Ik wil rechtstaan om een andere post op te zetten, maar ergens protesteert iets in mij als ik zie hoe aandachtig hij zit te luisteren. Ik blijf dus mooi zitten, en spits de oren. Misschien is het goed dat hij de gesprekken van de familie volgt? Het waarom, de pijn, het verdriet, maar de reden en het goede eraan... Mijn redenen dus! Hij roept me erbij als ze klaarstaan voor de uitvoering "mama, euthanasie, dat s wat jij wil, ze gaan het tonen! " Slik...

Even goed in- en uitademen en bij hem gaan zitten. Het is idd goed : hij kruipt dicht tegen me aan, we kijken samen, en kunnen een gesprekje aanknopen over het hoe en waarom, ook waarom ik het zo wil, ooit, later, als het echt niet anders meer kan. Ik leg hem de verschillende spuitjes uit, wat er gebeurd, wie erbij is... Niemand neemt haar hand vast, merk ik op, en ik zeg hem dat. Ik krijg meteen reactie... Hij neemt me keihard vast, en zegt meteen enthousiast "maar dat doe IK dan voor jou, hoor, Mama!!! "

Nogmaals slik... Tranen komen op, al weet ik zelf dat het niet voor vandaag of morgen is, ik weet dat het komt, sneller dan ik ooit zal willen. De tranen laat ik hem niet zien, probeer ze hard weg te slikken, om hem nogmaals te overtuigen dat het niet voor meteen is., dat het nog jaren kan duren... Al weet ik diep vanbinnen dat dat een waterkansje is.

Ondanks de pijn en verdriet vanbinnen, voel je wel weer meteen een troost : hij weet weer iets meer, het is weer wat duidelijker voor hem en hij snapt het, het allerbelangrijkste voor ons!

 You only live once... ( Al hoop ik dat mijn zieltje nog een extra leventje heeft in de toekomst in zijn buurt... ;) )

Carpe Diem...

 

14:40 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |