24-02-15

Alweer een bom...

Even kon ik weer van het leven proeven, van vrijheid en onafhankelijkheid, van genieten en op stap gaan met de zoon... 

Plots komt daar weer abrupt een einde aan. Nu de koude winterdagen weer hun einde zien, en de zon op komst is, komen de grijze donkere wolken weer in ons leven : Het beest is terug, in vol ornaat, gewapend en met opgeladen batterijen. 

Het genot van het laatste half jaar, de uitstapjes, de elektrische fiets die ervoor zorgde dat we dagelijks naar school konden fietsen, de veranderingen in huis die na 4 jaar het huisje eindelijk een thuisje maakten... Al het goede waar we mochten van genieten met volle teugen maken het accepteren dat hier weer een eind aan komt hard te dragen. Voor de vakantie konden we nog samen overal naartoe fietsen, en op een paar dagen tijd draait dit 180 graden om.

Toen bij de check-up gisteren bleek dat de maagpijn waar ik al even mee kampte, en geen enkele medicatie verandering in bracht, de druk bleek te zijn van een met vocht gevulde kwaadaardige cyste, kwam de klap hard aan... Alles ging net weer goed - te goed zei ik onlangs nog tegen een vriend. Nu verdwijnt de grond weer even van onder mijn voeten. 

Mijn hoofd gaat als een razende tekeer. Alle plannen die ik nog had, mijn projectjes waar ik aan bezig was... Mijn idee was steeds alles te kunnen verder doen, zelfs tijdens chemo's. Maar nu is de pijn er al, en blijkbaar is die niet van plan te verdwijnen. Ze maakt me immobiel, nonactief, afhankelijk. Ze neemt me mijn pas herwonnen vrijheid alweer af. Ik HAAT het. 

Ik ben even boos nu, op alles, zelfs op mezelf... Boos, ontgoocheld, verslagen... Onmogelijk hier te omschrijven welke vragenstorm in mijn hoofd nu rondraast. Pijn, verdriet, boosheid, angst... 

Het is te vroeg, ik was nog niet opnieuw klaar nu ( zijn we dat wel ooit, eigenlijk... ), mijn huisje was nog niet klaar, mijn projectjes nog niet af. Ik had het zo graag "rond" gekregen VOOOOOOOR...... 

 

11:31 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Veel sterkte Veerle. Geef niet op. x

Gepost door: David | 24-02-15

Reageren op dit commentaar

Komaan Véke. Doorbijten en niet opgeven!

Gepost door: natasja | 24-02-15

Reageren op dit commentaar

Dont give up keep your head up

Gepost door: nistje | 24-02-15

Reageren op dit commentaar

Goh Veke...
Waarom toch...
Jij en Kiran verdienen dit niet...
Het is gemakkelijk om te zeggen kopke op maar staat daar maar als alleenstaande mama...
Veke je mag mij altijd roepen wanneer nodig... Een babbel een klus...
Veel sterkte Ingeborg

Dikke knuf aan Kyran ❤️

Gepost door: Ingeborg | 24-02-15

Reageren op dit commentaar

goh Véke je wordt wel erg op de proef gesteld... blijf vechten en vééél beterschap gewenst

Gepost door: christiane | 24-02-15

Reageren op dit commentaar

Ik kan het moeilijk begrijpen dat dit je nu weer moet overkomen.
Blijven vechten, lieve Véke, doe het voor Kyran je zoon.

Ne dikke knuffel aan jullie beiden van mij!

Gepost door: Carine Naessens | 25-02-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.