25-02-15

FUCK YOU, BEEST!!!!

Plannen, ik had er zo veel... De vragen racen door mijn hoofd. Ga ik ze on hold moeten zetten, ga ik er nog wat van waar kunnen maken, of "is that it" en zal de pijn die er nu is me in alles tegenhouden... Ik zet alle hoop op de chemo - die het beest wel nooit helemaal klein krijgt - dat hij de ongewenste "ballon" doet wegkwijnen en de huidige pijn daarin meesleurt, en zo me nog toelaat een deeltje van mijn ellenlange wish-list te schrappen, samen met Kyran, onze poezen en mijn hartsvrienden.

Mijn grootste hoop staat nu immers heel wankel. Het volgende doelpunt was de Plechtige Communie halen van mijn zoontje. Die hoop staat nu op waakvlammetje, en neen, ik ben geen zwartkijker, integendeel. Maar als je de laatste 4 jaar terugkijkt, 3 operaties en 3 chemoreeksen verder, de evolutie ervan en de overblijvende opties.... We hebben een mirakel nodig, en wie weet, hebben ze dat nog voor ons in petto... Maar de realistische ik krijgt naast de dromer ook nog steeds zijn zegje. 

Vorige weken zei ik nog met regelmaat "ik voel me beter dan de laatste 4 jaar ooit zijn geweest. Alles ging zo goed, ik had een nieuwe hobby bij, naast de calligrafie en het breien, kwam scrapbooking mijn leven binnen. De "crea-Vé" was weer goed wakker en in topvorm.

Mede door FB wakkerde een oud vlammetje van interesse in WO1 weer op, en konden we genieten van een uitstap langs Vlaamse Velden met topgids, en een tweede stond op "planning" 15 maart. 

Maandag kwam daar een stormwind chaos in zaaien. Nu is het aan mij om die zijn veroorzaakte chaos weer "te ordenen", en nieuwe paden te zoeken, rondom het beest. ik weiger dat ding mijn leven te laten bepalen, en nog meer, dat van mijn hartediefje... Dat schatje van mij, die o zo lief is, en zo'n groot hartje heeft. Mijn lieve "kleine grote vent"... 

Hij mocht gisteren is samenspraak met de juf, een dagje thuisblijven bij mama. Hij bediende me als een koningin, overlaadde me met zoentjes en knuffels... " Ik ben hier voor jou, mama, ik ga voor je zorgen... " 

FUCK die rotte kanker, een welgemeende "FUCK YOU" !!!

Een kind hoeft niet voor zijn mama te zorgen als ie nog geen 4 is, en evenmin als ie 8 is... Een kind dient kind te mogen zijn, verdient een mama die hem koestert, die voor hem zorgt, de met hem kan spelen en een lach op zijn gezicht kan toveren. Een mama die de zorgen op zich neemt, de zorgen die hij nu moet dragen. Het is oneerlijk dat een kind, van wie zijn vader hem weigert, zijn mama moet afgeven, en van zo jong al zo'n zware lasten moet meedragen in de keiharde"ik"  maatschappij als die van vandaag.

Het nieuws ligt nog vers, al is het al 4 jaar oud. Maandag viel de vierde bom in ons leven. Nu ligt alles even weer plat, moeten we opnieuw aan een opkuis beginnen, alles verwerken, dag per dag, beetje per beetje, om dan nieuwe paden te vinden, de nog bruikbare te herstellen, de ontoegankelijk verklaarde weg te ruimen of te vervangen door andere. Zodat we weer even verder kunnen.

Loslaten, opnieuw, en een nieuwe zoektocht starten om door de chaos heen te raken en hier en daar nog een oase te vinden... 

 

CARPE DIEM

 

 

08:47 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Véke, door jou teksten te lezen voel ik dat ze uit het diepste van je hart komen. ... laat ons met zn allen de hoop niet verliezen en dit fuckyoubeest terug klein te krijgen. We wensen je zakken vol met moed hoop en geluk. Ook al ligt geluk soms in een klein hoekje. Wij hopen de we dit voor u vinden en het met u en Kyran kunnen delen. Super megaknuffels. Xxx

Gepost door: natasja | 25-02-15

Reageren op dit commentaar

we gonna fight with you, fuck the beast!!!!!!

Gepost door: piet | 25-02-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.