25-02-15

FUCK YOU, BEEST!!!!

Plannen, ik had er zo veel... De vragen racen door mijn hoofd. Ga ik ze on hold moeten zetten, ga ik er nog wat van waar kunnen maken, of "is that it" en zal de pijn die er nu is me in alles tegenhouden... Ik zet alle hoop op de chemo - die het beest wel nooit helemaal klein krijgt - dat hij de ongewenste "ballon" doet wegkwijnen en de huidige pijn daarin meesleurt, en zo me nog toelaat een deeltje van mijn ellenlange wish-list te schrappen, samen met Kyran, onze poezen en mijn hartsvrienden.

Mijn grootste hoop staat nu immers heel wankel. Het volgende doelpunt was de Plechtige Communie halen van mijn zoontje. Die hoop staat nu op waakvlammetje, en neen, ik ben geen zwartkijker, integendeel. Maar als je de laatste 4 jaar terugkijkt, 3 operaties en 3 chemoreeksen verder, de evolutie ervan en de overblijvende opties.... We hebben een mirakel nodig, en wie weet, hebben ze dat nog voor ons in petto... Maar de realistische ik krijgt naast de dromer ook nog steeds zijn zegje. 

Vorige weken zei ik nog met regelmaat "ik voel me beter dan de laatste 4 jaar ooit zijn geweest. Alles ging zo goed, ik had een nieuwe hobby bij, naast de calligrafie en het breien, kwam scrapbooking mijn leven binnen. De "crea-Vé" was weer goed wakker en in topvorm.

Mede door FB wakkerde een oud vlammetje van interesse in WO1 weer op, en konden we genieten van een uitstap langs Vlaamse Velden met topgids, en een tweede stond op "planning" 15 maart. 

Maandag kwam daar een stormwind chaos in zaaien. Nu is het aan mij om die zijn veroorzaakte chaos weer "te ordenen", en nieuwe paden te zoeken, rondom het beest. ik weiger dat ding mijn leven te laten bepalen, en nog meer, dat van mijn hartediefje... Dat schatje van mij, die o zo lief is, en zo'n groot hartje heeft. Mijn lieve "kleine grote vent"... 

Hij mocht gisteren is samenspraak met de juf, een dagje thuisblijven bij mama. Hij bediende me als een koningin, overlaadde me met zoentjes en knuffels... " Ik ben hier voor jou, mama, ik ga voor je zorgen... " 

FUCK die rotte kanker, een welgemeende "FUCK YOU" !!!

Een kind hoeft niet voor zijn mama te zorgen als ie nog geen 4 is, en evenmin als ie 8 is... Een kind dient kind te mogen zijn, verdient een mama die hem koestert, die voor hem zorgt, de met hem kan spelen en een lach op zijn gezicht kan toveren. Een mama die de zorgen op zich neemt, de zorgen die hij nu moet dragen. Het is oneerlijk dat een kind, van wie zijn vader hem weigert, zijn mama moet afgeven, en van zo jong al zo'n zware lasten moet meedragen in de keiharde"ik"  maatschappij als die van vandaag.

Het nieuws ligt nog vers, al is het al 4 jaar oud. Maandag viel de vierde bom in ons leven. Nu ligt alles even weer plat, moeten we opnieuw aan een opkuis beginnen, alles verwerken, dag per dag, beetje per beetje, om dan nieuwe paden te vinden, de nog bruikbare te herstellen, de ontoegankelijk verklaarde weg te ruimen of te vervangen door andere. Zodat we weer even verder kunnen.

Loslaten, opnieuw, en een nieuwe zoektocht starten om door de chaos heen te raken en hier en daar nog een oase te vinden... 

 

CARPE DIEM

 

 

08:47 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-02-15

Alweer een bom...

Even kon ik weer van het leven proeven, van vrijheid en onafhankelijkheid, van genieten en op stap gaan met de zoon... 

Plots komt daar weer abrupt een einde aan. Nu de koude winterdagen weer hun einde zien, en de zon op komst is, komen de grijze donkere wolken weer in ons leven : Het beest is terug, in vol ornaat, gewapend en met opgeladen batterijen. 

Het genot van het laatste half jaar, de uitstapjes, de elektrische fiets die ervoor zorgde dat we dagelijks naar school konden fietsen, de veranderingen in huis die na 4 jaar het huisje eindelijk een thuisje maakten... Al het goede waar we mochten van genieten met volle teugen maken het accepteren dat hier weer een eind aan komt hard te dragen. Voor de vakantie konden we nog samen overal naartoe fietsen, en op een paar dagen tijd draait dit 180 graden om.

Toen bij de check-up gisteren bleek dat de maagpijn waar ik al even mee kampte, en geen enkele medicatie verandering in bracht, de druk bleek te zijn van een met vocht gevulde kwaadaardige cyste, kwam de klap hard aan... Alles ging net weer goed - te goed zei ik onlangs nog tegen een vriend. Nu verdwijnt de grond weer even van onder mijn voeten. 

Mijn hoofd gaat als een razende tekeer. Alle plannen die ik nog had, mijn projectjes waar ik aan bezig was... Mijn idee was steeds alles te kunnen verder doen, zelfs tijdens chemo's. Maar nu is de pijn er al, en blijkbaar is die niet van plan te verdwijnen. Ze maakt me immobiel, nonactief, afhankelijk. Ze neemt me mijn pas herwonnen vrijheid alweer af. Ik HAAT het. 

Ik ben even boos nu, op alles, zelfs op mezelf... Boos, ontgoocheld, verslagen... Onmogelijk hier te omschrijven welke vragenstorm in mijn hoofd nu rondraast. Pijn, verdriet, boosheid, angst... 

Het is te vroeg, ik was nog niet opnieuw klaar nu ( zijn we dat wel ooit, eigenlijk... ), mijn huisje was nog niet klaar, mijn projectjes nog niet af. Ik had het zo graag "rond" gekregen VOOOOOOOR...... 

 

11:31 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-02-15

Early check up stress

Hier zijn we weer eventjes... Ik weet het, ik laat jullie met regelmaat op de honger zitten tegenwoordig. De reden daarvan is zowel positief als negatief... :D Laat ik beginnen met de ietsje "negatieve" zodat ik mooier kan eindigen! ;) De stress komt deze maal veel vroeger op, een soort "nestdrang" doet me vergeten te rusten, en weigert naar mijn lijf te luisteren. Ik ga en moet "dit" en "dat" en dan nog weer iets in orde krijgen voor... er weer chemo komt. Iets in mij, al hoop ik dat ik verkeerd zit, zegt dat het deze keer een niet zo goed resultaat zal zijn. Ik heb met regelmaat namelijk heel erge krampen op plaatsen waar je er geen verwacht. Ook rugpijn en steken in de borst, maar dan op het borstbeen. ( ook krampen? ) Dus ik - en neen, ik kijk niet zwart - bereid me voor op het "ergste" de 23e, zodat de ( eventuele ) klap niet tè hard aankomt... Vandaar dat dan ook heel wat minder tijd naar bloggen en co gaat, snappie?

De huidige vrije tijd gaat vooral naar het "stelen" van elk mooi moment, elke kans op op stap te gaan, veranderingen in huis te doen zodat het hier zo "gebruiksvriendelijk" zal zijn indien... ,  zoveel mogelijk mijn hobby's - breien, calligrafie en scrapping te doen indien... ;) Nu, jullie snappen het waarschijnlijk wel : ik prober precies met man en macht nog weer te pakken wat ik kan, lol :D Een kleine "egoïst" want "ik wil" "ik wil" ik wil"... :D 

Tussendoor probeer ik wel nog steeds anderen te helpen waar ik kan, en waar ik dat hoognodig vind, want ook daar komt men soms es bedrogen uit... Uiteindelijk voel ik me momenteel beter dan eender welk voorbije jaar sinds ik ziek werd! :D Dus profiteren maar, hé!!! :D

De laatste jaren heb ik de riem zo hard aangespannen en zo hard gebudgetteerd, dat dit nu loont. Blij wel daarover. Es wat "financiële adem" als je het zo mag noemen, want centjes durven de neiging te hebben snel weg te lopen... ;) 

Door elke energie bij de lurven te pakken, en met hulp van schatten van vrienden, Hans, Isabelle en Rita, word ons huisje - gezellig was het wel al - voor ons nu eerder een droom "thuisje". En niet te vergeten Freecycle West, die ons de mogelijkheid gaf wat zaken waar we van droomden te pakken te kunnen krijgen, waardoor we de uitgespaarde centjes in ons dagelijks leven konden benutten voor kleine "verwenmomentjes". Ze zijn momenteel heel welkom met de drukte in mijn hoofd! :D 

Onlangs werd ik nl. definitief op medisch pensioen geplaatst. Nu volgt daarop natuurlijk een papierwinkel, zoals gewoonlijk in ons arm België...  "Men" weet ons inkomen beter dan wijzelf, maar toch moet je keer op keer van naaldje tot draadje je ganse huishouden blootgeven, en dit voor verschillende instanties, die eigenlijk zelf veer beter weten hoe of wat dan degene die het geloop mag doen... Nu, dat kent iedereen al wel. Als je moet betalen, zijn ze'r als de kippen bij, maar als je ergens recht op hebt, een heel ander verhaal, niet? Daar zit ik nu middenin, en als mama, wees maar gerust dat dit automatisch een zorg met zich meebrengt. "Vul ik niks verkeerd in? " , "Welk papier hoort bij wie", "Raken we er financieel wel door".... En dan nog te zwijgen van het aantal scans, kopies, etcetera... Dus ja, af en toe er es "uit" helpt!!! :D

Voor de rest zijn we ondanks alles echt gelukkig!!! Ik voel me echt goed - op mijn manier dus wel - en mag me gelukkig prijzen met het "overdatum" zijn, met mijn nieuwe vriendenkring sinds de oude uit schrik is gaan lopen, en al het goeds die ons overkomen is de laatste maanden die meteen de tegenslagen wat verzacht... 

Mijn excuses aan de goede zielen die ik daardoor wat verwaarloos door heel wat minder telefoontjes en co! :D Maar al ik de energie voor het ene aansla, heb ik er geen meer voor't ander! ;)

Onze living is sinds de 4 jaar dat we hier wonen mijn paradijsje aan het worden, dankzij - veel - hulp kon ik hem eindelijk zetten zoals ik wou, en is het een kleine oase van rust aan het worden die een beetje weg begint te krijgen van een tropisch eiland met heel wat planten... :D 

Hoop doet leven... En dat is dus echt wel zo, zie maar naar mij! :D :D :D 

Dus Carpe Diem, and enjoy your day!!!!!!!!! 

 

 

11:43 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |