07-05-15

Bijna halfweg...

Nummer 8 zit erop... Nu een week pauze, zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!!!! Nummer 7 legde me lam, nam alle energie uit me weg, ik dacht dat het vanaf dan alleen nog erger zou worden, aangezien elke chemo blijft hangen in je lijf... Schrik dat Kyrans verrassing in het water zou vallen, het vanaf nu elke week minder goed zou beginnen gaan... Tot overmaat van ramp was ook de merker heel licht gestegen. De angst sloeg me rond het hart. Zou hij stilvallen, opgeven??? Kan niet, mag niet... Moet werken, moet aanpakken! 

Tot de zondag voor nummer acht nog steeds zwak, spaghettibeetjes, lusteloos en futloos. " En nu moet ik er weer één???" Aiaiai, ging het door m'n hoofd, me voorbereid op het ergste, een week plat, de moed in de schoenen en de schrik in de zware rugzak voor de merker, vertrok ik naar Jan Yperman, alweer te laat, want eigenlijk had ik liever niet vertrokken...

Bleek dat alles o zo vlot ging die dag. De merker liet sterk op zich wachten, mijn hartje kromp met de seconde en ik stortte me op et handwerk dat ik meehad, pulltje dichtnaaien, "kankermutsje" pimpen... De dag ging snel voorbij, sneller dan anders. De Litican zorgde zoals gewoonlijk dat ik weer even "weg" was, en in slaap viel. Tegen dat ik het goed besefte was de chemo doorgelopen, mijn pac gespoeld en stond mijn chauffeur er. Nog wat woezie mocht ik dan net ook dat moment horen dat ook de merker weer een goede klop had gekregen. OEF!!!  200kg van mijn rug af... De merker zo'n kleine 100 naar beneden.. 

Hij werkt dus nog!!! De hoop was er meteen terug, de moed stond weer paraat...

Tot overmaat van geluk, werd ik die avond ook niet misselijk, zelfs niet overgegeven. Woezie, draaierig en wel verplicht me rustig te houden, maar beter dan anders, beter dan de zondag zelfs. Niet te geloven!!!

Wooeeehooeeeeeeeeeeeeeeeew!!!!!

Eten lukt, de dinsdag kon ik al wat crea-madam spelen... Kyran supergelukkig en mama ferm opgelucht dat de verrassing zal kunnen doorgaan. 

Ik mag blij zijn, blij voor elke dag, voor zo'n goede momenten, dat ze me nog zijn gegund. Alweer een bewijs - voor mij persoonlijk - dat kanker krijgen nog steeds beter is dan zomaar overreden worden en het niet overleven. Daar ben ik van overtuigd, ik hoop dat ik hier geen lezertjes tegen de borst mee stoot. Maar bij deze ziekte weet je wat er komt, je ken je er - al is het maar deels en nooit volledig - op voorbereiden. Maar voor mij, liever zo, dan plots mijn "stekker uit" Echt, dit meen ik. Wat het leven me nu ondertussen sinds 2010 allemaal gaf en bijleerde, daar zijn woorden tekort voor en geen boek dik genoeg. 

Ik heb meer in mijn leven dan veel mensen die niet beseffen wat ze dagelijks weggooien door hun prioriteiten verkeerd in te stellen... Meer dan sommigen die reeds in pensioen zijn, een pak ouder dan mij dus, en de klepel nog steeds niet weten hangen... Jammer voor hen, maar goed voor mij, want wij, wij beseffen het wel! 

"Goeiemorgen, goeiemorgen, goeiendag... " Stanneke doet me er elke keer aan denken hoe blij ik mag zijn met elke dag... Content da'k weer leven mag... En dat ben ik, ondanks alles... Content! Voor elke dag, voor elke lach... Voor een betere week deze week.Geen woorden voor, maar dit liedje zegt alles! Ik pak het leven gelijk het komt, na regen komt altijd zon... heart-emoticon heart-emoticon heart-emoticon Goeiendag... wink-emoticon

Dit stond deze morgen te lezen op mijn FB-profiel, en op mijn FB blogje, en ik meen het meer dan ik kan uitdrukken. Gisteren besefte ik hoeveel geluk ik heb een hobby te hebben, creatief te zijn, en nu, tijdens de kuur, dit verder te kunnen doen. De dagen zouden ellendig lang zijn, eenzaam... Mijn wereld bevat namelijk mijn zoon, mijn poezen en de virtuele wereld van FB. De telefoon zwijgt sedert het herval veel meer dan anders, de deurbel hoeft geen nieuwe batterij meer... Mijn zoon houdt me recht, het wekelijkse goeie nieuws, mijn hobby's, mijn beestjes en gelukkig nog een paar NIET VIRTUELE vrienden, die ik immens dankbaar mag zijn dat ze er zijn. En FB, waar zovelen vanalles over weten, maar voor mij een raam is naar buiten, waar ik nog kan van het uitzicht en het "leven" meegenieten vanuit mijn kankercocon. Waardoor ik een heel klein beetje op de hoogte blijf van het reilen en zeilen in de wereld, die me nog lachbuien bezorgd met toffe mensen en hun droge humor, zelfs vanuit Afrika, hé, Kurt??? ;) 

Ik mag dankbaar zijn, ondanks de pijnen, ondanks de chemo's, de fysieke beperkingen, mag ik dankbaar zijn, want dat zijn maar een paar "gaten" in de weg ( en België ligt er ook vol van! :D  ) terwijl er nog zoveel ander moois is waar ik nog wel kan van genieten... 

Voor al wie gezond is en de belangrijke dingen in het leven vergeet : druk effe op pauze, sta es stil bij wat je allemaal al hebt in je leven, en wat je erin wil houden... Net met wat je "nog zou willen" ( dat zet je gewoon beter ergens op een wish-listje! ;) ) Geniet van wat er allemaal is, droom van wat er nog zou kunnen komen, maar vergeet wat je allemaal "nog niet hebt"... ;)

Seize the day, enjoy life, and live it NOW... Tomorrow comes anyway!!! ;)

 

08:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Schitterend gezegd. En ik zeg ook altijd tegen mensen die klagen en zagen, je mag van geluk spreken dat je nog kan zagen en klagen, dat je er nog bent, er zijn er zoveel die er al niet meer zijn en ik geef dan als voorbeeld mijn mama 40 (hersenbloeding meteen gedaan),mijn zusje 42 (COPD kreeg 3 maand maar haalde nog bijna 3 jaar extra),mijn broertje 45 (hartstilstand meteen gedaan). Dan ben ik blij dat ik er nog ben zelfs met mijn beperkingen na mijn bijna fataal verkeersongeval. Sommige mensen bekijken me dan zo met ogen van allé 't kan wel erger zijn maar bij mij is het veel erger, bij anderen is het van eigenlijk heb je wel gelijk, ik zou blij moeten zijn dat ik hier nog rondloop.
Mensen beseffen zo dikwijls niet wat een geschenk we krijgen met iedere dag meer zelfs zonder ziektes en gebreken....

Gepost door: linda | 07-05-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.