07-05-15

Mijn downs???

De zon kan niet elke dag schijnen, dat is voor niemand zo... Ook voor mij niet...

Wat mij soms kan - al is het nooit heel lang - naar beneden halen:

De meest voorkomende en natuurlijk zwaarst doorwegende... Wat ik mijn zoon niet meer ( zal kunnen ) geven. Op zielige dagen, of dagen waar mijn linkse been de overhand nam bij het opstaan, spookt het soms door mijn hoofd. " Ik ben geen "normale" mama... Ik kan amper met hem spelen, heb het soms zwaar met zijn overvloed aan energie... Krijg het soms moeilijk bij verhalen van ouderen met oudere kinderen, als mijn achterhoofd in gang schiet en denkt wat ik allemaal ga moeten missen van zijn leventje. Wat gaat ie studeren, welke mens gaat ie worden, word ie papa? Trouwt ie? Maar dan probeer ik de knop om te draaien, en te beseffen dat we al meer dan drie jaar samen bijkregen, en er nog elke dag dagen bijkomen, en knuffel ik hem es heel goed als ie dan thuiskomt van school... Mijn schat, mijn liefde, mijn oogappel, mijn alles... ( Zie je wel hoe RIJK ik ben??? :D  ) 

Dat er mensen zijn verdwenen uit mijn leven, met alle herinneringen mee. Dat Kyran en ik voor mensen die ik belangrijk vind voor mezelf, en nog meer voor Kyran, niet zo belangrijk zijn als zij voor ons... Dat die ons in de steek laten, ons droppen op een eiland, ver van hen weg, waar we niet af kunnen in hun richting... En je daar machteloos tegenover staat, dat alle pogingen daar verandering in te brengen tevergeefs zijn, zoals water naar de zee dragen, ooit besef je dat dat nutteloos is, en ooit geef je op die moeite nog te doen...

Dat zoveel mensen hun minuten en dagen weggooien aan bezit hebben, vrienden kopen... Aan "wat mensen zullen zeggen of denken" en steen en been klagen over wat ze nog niet hebben, terwijl ze alles hebben wat nodig is. Dit resulteert ofwel in medelijden, soms es in frustratie, en ja, hoor, soms een lachbui "hoe stom kan je zijn"... :p

Ja, en ook de vermoeidheid, en kwaaltjes van de chemo's, die je nooit echt helemaal met rust laten, ook niet na een chemo als iedereen je weer als "gezond" beschouwt, je scheef bekijkt omdat je een blauwe parkeerkaart hebt, en niet beseft wat het vergif die het beest doodde, aanrichtte in je lijf, en vergat het te vertellen aan de buitenwereld... Je een lijf van 90 bezorgd en ouder, terwijl je nog lang van 50 weg bent... Maar daar vloek ik es luid op in de zwaarste momenten, en veeg ik dat eventjes snel van tafel.. 

Je ziet, de "downs" halen het helemaal niet tegen de... UPS!!! ;) 

 

10:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.