07-05-15

Mijn downs???

De zon kan niet elke dag schijnen, dat is voor niemand zo... Ook voor mij niet...

Wat mij soms kan - al is het nooit heel lang - naar beneden halen:

De meest voorkomende en natuurlijk zwaarst doorwegende... Wat ik mijn zoon niet meer ( zal kunnen ) geven. Op zielige dagen, of dagen waar mijn linkse been de overhand nam bij het opstaan, spookt het soms door mijn hoofd. " Ik ben geen "normale" mama... Ik kan amper met hem spelen, heb het soms zwaar met zijn overvloed aan energie... Krijg het soms moeilijk bij verhalen van ouderen met oudere kinderen, als mijn achterhoofd in gang schiet en denkt wat ik allemaal ga moeten missen van zijn leventje. Wat gaat ie studeren, welke mens gaat ie worden, word ie papa? Trouwt ie? Maar dan probeer ik de knop om te draaien, en te beseffen dat we al meer dan drie jaar samen bijkregen, en er nog elke dag dagen bijkomen, en knuffel ik hem es heel goed als ie dan thuiskomt van school... Mijn schat, mijn liefde, mijn oogappel, mijn alles... ( Zie je wel hoe RIJK ik ben??? :D  ) 

Dat er mensen zijn verdwenen uit mijn leven, met alle herinneringen mee. Dat Kyran en ik voor mensen die ik belangrijk vind voor mezelf, en nog meer voor Kyran, niet zo belangrijk zijn als zij voor ons... Dat die ons in de steek laten, ons droppen op een eiland, ver van hen weg, waar we niet af kunnen in hun richting... En je daar machteloos tegenover staat, dat alle pogingen daar verandering in te brengen tevergeefs zijn, zoals water naar de zee dragen, ooit besef je dat dat nutteloos is, en ooit geef je op die moeite nog te doen...

Dat zoveel mensen hun minuten en dagen weggooien aan bezit hebben, vrienden kopen... Aan "wat mensen zullen zeggen of denken" en steen en been klagen over wat ze nog niet hebben, terwijl ze alles hebben wat nodig is. Dit resulteert ofwel in medelijden, soms es in frustratie, en ja, hoor, soms een lachbui "hoe stom kan je zijn"... :p

Ja, en ook de vermoeidheid, en kwaaltjes van de chemo's, die je nooit echt helemaal met rust laten, ook niet na een chemo als iedereen je weer als "gezond" beschouwt, je scheef bekijkt omdat je een blauwe parkeerkaart hebt, en niet beseft wat het vergif die het beest doodde, aanrichtte in je lijf, en vergat het te vertellen aan de buitenwereld... Je een lijf van 90 bezorgd en ouder, terwijl je nog lang van 50 weg bent... Maar daar vloek ik es luid op in de zwaarste momenten, en veeg ik dat eventjes snel van tafel.. 

Je ziet, de "downs" halen het helemaal niet tegen de... UPS!!! ;) 

 

10:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Mijn ups...

Wat houdt een mensje recht met een palliatieve diagnose... 

Dit :

Mijn zoon, mijn nummer een, mijn alles, mij wereld... ( en mijn spiegel, lol :D )

Mijn poezen, die zomaar van me houden, met al mijn fouten - en dat zijn er ne hoop! ;) - mijn gebreken en kuren... Ze zijn er, altijd, en enkel voor kost en inwoon... :D

Moeder natuur : de zon, de dieren, de bloemen en planten... 

Mijn "friends IRL" : die ik op 1 hand kan tellen, die er staan wanneer nodig, en die ik nooit genoeg kan bedanken...

Mijn bloglezertjes en FB- volgertjes : al oppeppertjes, hun steunwoordjes, hun begrip...

Mijn hoop, mijn dromen, mijn optimisme, die ik erfde, dat krijg je niet zomaar kado, of koop je niet gewoon in een winkel of online, je krijgt het kado bij je geboorte, en dat, dat is iets onbetaalbaar heftig mooi en waardevol...

De dag : met elk mooi moment erin, vandaag, dag per dag, minuut per minuut... Al start hij slecht, er is altijd wel iets aan die dag weer goed en oké, het veegt meteen het mindere van tafel...

Een gewone "dank je wel" of brede lach, van iemand die ik een plezier kon doen, van Freecycle bvb, onbetaalbaar, en heel dikwijls de redder en "mooimaker van de dag, die een lach op mijn gezicht tovert die niemand kan zien, maar ik wel voel en kan van genieten tot het slapen gaan... ( Hoe heet dat gedichtje nu weer, van Toon Hermans, dacht ik? ) 

Mijn creativiteit, gratis gekregen, die me door veel lege dagen sleept, samen met mijn grote liefde voor muziek... John Miles, uwe tekst klopt letter voor letter en woord voor woord!!! 

En niet te vergeten : mijn "overdatum", zonder te beschimmelen, die ervoor zorgde dat ik alles van hierboven nog steeds kan beleven... ;) 

Mijne Onco "Killroy" en 90% van het personeel van het intern dagziekenhuis van het Jan Yperman, die je altijd met een lach bijstaan, er staan, lopen en vliegen, om je een goed verloop van je behandeling te kunnen bezorgen, chapeau, jullie!!! Voor het feit dat je mijn naam kent, zelfs Kyrans naam, dat wij geen "nummer in de rij van zovelen" zijn en worden... DANK!!!! 

At last : alles wa'k momenteel vergeet... :D 

 

 

 

 

09:44 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Bijna halfweg...

Nummer 8 zit erop... Nu een week pauze, zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!!!! Nummer 7 legde me lam, nam alle energie uit me weg, ik dacht dat het vanaf dan alleen nog erger zou worden, aangezien elke chemo blijft hangen in je lijf... Schrik dat Kyrans verrassing in het water zou vallen, het vanaf nu elke week minder goed zou beginnen gaan... Tot overmaat van ramp was ook de merker heel licht gestegen. De angst sloeg me rond het hart. Zou hij stilvallen, opgeven??? Kan niet, mag niet... Moet werken, moet aanpakken! 

Tot de zondag voor nummer acht nog steeds zwak, spaghettibeetjes, lusteloos en futloos. " En nu moet ik er weer één???" Aiaiai, ging het door m'n hoofd, me voorbereid op het ergste, een week plat, de moed in de schoenen en de schrik in de zware rugzak voor de merker, vertrok ik naar Jan Yperman, alweer te laat, want eigenlijk had ik liever niet vertrokken...

Bleek dat alles o zo vlot ging die dag. De merker liet sterk op zich wachten, mijn hartje kromp met de seconde en ik stortte me op et handwerk dat ik meehad, pulltje dichtnaaien, "kankermutsje" pimpen... De dag ging snel voorbij, sneller dan anders. De Litican zorgde zoals gewoonlijk dat ik weer even "weg" was, en in slaap viel. Tegen dat ik het goed besefte was de chemo doorgelopen, mijn pac gespoeld en stond mijn chauffeur er. Nog wat woezie mocht ik dan net ook dat moment horen dat ook de merker weer een goede klop had gekregen. OEF!!!  200kg van mijn rug af... De merker zo'n kleine 100 naar beneden.. 

Hij werkt dus nog!!! De hoop was er meteen terug, de moed stond weer paraat...

Tot overmaat van geluk, werd ik die avond ook niet misselijk, zelfs niet overgegeven. Woezie, draaierig en wel verplicht me rustig te houden, maar beter dan anders, beter dan de zondag zelfs. Niet te geloven!!!

Wooeeehooeeeeeeeeeeeeeeeew!!!!!

Eten lukt, de dinsdag kon ik al wat crea-madam spelen... Kyran supergelukkig en mama ferm opgelucht dat de verrassing zal kunnen doorgaan. 

Ik mag blij zijn, blij voor elke dag, voor zo'n goede momenten, dat ze me nog zijn gegund. Alweer een bewijs - voor mij persoonlijk - dat kanker krijgen nog steeds beter is dan zomaar overreden worden en het niet overleven. Daar ben ik van overtuigd, ik hoop dat ik hier geen lezertjes tegen de borst mee stoot. Maar bij deze ziekte weet je wat er komt, je ken je er - al is het maar deels en nooit volledig - op voorbereiden. Maar voor mij, liever zo, dan plots mijn "stekker uit" Echt, dit meen ik. Wat het leven me nu ondertussen sinds 2010 allemaal gaf en bijleerde, daar zijn woorden tekort voor en geen boek dik genoeg. 

Ik heb meer in mijn leven dan veel mensen die niet beseffen wat ze dagelijks weggooien door hun prioriteiten verkeerd in te stellen... Meer dan sommigen die reeds in pensioen zijn, een pak ouder dan mij dus, en de klepel nog steeds niet weten hangen... Jammer voor hen, maar goed voor mij, want wij, wij beseffen het wel! 

"Goeiemorgen, goeiemorgen, goeiendag... " Stanneke doet me er elke keer aan denken hoe blij ik mag zijn met elke dag... Content da'k weer leven mag... En dat ben ik, ondanks alles... Content! Voor elke dag, voor elke lach... Voor een betere week deze week.Geen woorden voor, maar dit liedje zegt alles! Ik pak het leven gelijk het komt, na regen komt altijd zon... heart-emoticon heart-emoticon heart-emoticon Goeiendag... wink-emoticon

Dit stond deze morgen te lezen op mijn FB-profiel, en op mijn FB blogje, en ik meen het meer dan ik kan uitdrukken. Gisteren besefte ik hoeveel geluk ik heb een hobby te hebben, creatief te zijn, en nu, tijdens de kuur, dit verder te kunnen doen. De dagen zouden ellendig lang zijn, eenzaam... Mijn wereld bevat namelijk mijn zoon, mijn poezen en de virtuele wereld van FB. De telefoon zwijgt sedert het herval veel meer dan anders, de deurbel hoeft geen nieuwe batterij meer... Mijn zoon houdt me recht, het wekelijkse goeie nieuws, mijn hobby's, mijn beestjes en gelukkig nog een paar NIET VIRTUELE vrienden, die ik immens dankbaar mag zijn dat ze er zijn. En FB, waar zovelen vanalles over weten, maar voor mij een raam is naar buiten, waar ik nog kan van het uitzicht en het "leven" meegenieten vanuit mijn kankercocon. Waardoor ik een heel klein beetje op de hoogte blijf van het reilen en zeilen in de wereld, die me nog lachbuien bezorgd met toffe mensen en hun droge humor, zelfs vanuit Afrika, hé, Kurt??? ;) 

Ik mag dankbaar zijn, ondanks de pijnen, ondanks de chemo's, de fysieke beperkingen, mag ik dankbaar zijn, want dat zijn maar een paar "gaten" in de weg ( en België ligt er ook vol van! :D  ) terwijl er nog zoveel ander moois is waar ik nog wel kan van genieten... 

Voor al wie gezond is en de belangrijke dingen in het leven vergeet : druk effe op pauze, sta es stil bij wat je allemaal al hebt in je leven, en wat je erin wil houden... Net met wat je "nog zou willen" ( dat zet je gewoon beter ergens op een wish-listje! ;) ) Geniet van wat er allemaal is, droom van wat er nog zou kunnen komen, maar vergeet wat je allemaal "nog niet hebt"... ;)

Seize the day, enjoy life, and live it NOW... Tomorrow comes anyway!!! ;)

 

08:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |