05-07-15

Hersenspinsels....

De vakantie, de chemo's en allerlei beslissingen en gebeurtenissen maken soms gedachten los waar ik liever niet bij stilsta, maar me elke dag wat meer de neus op de feiten drukt...

Dit beestje is deze keer goed agressief, en deze behandeling is een van de laatste opties... Raar, maar het feit dat we de laatste weken zo kunnen genieten, door de zon, de energie, wat fietsen, op kleine uitstapjes gaan... Maakt het besef dat dat nu kan gaan eindigen wel zwaarder. 

Toen ik nog gezond was, en werkte, hadden we het ook zwaar, sparen zat er niet in, genieten helemaal niet genoeg door het werk... Dankzij het ziek zijn hebben we dat nu wel. Het besef dat dit niet blijvend is, is dan ook moeilijk dragen. 

Ik hoor jullie denken "optimistisch blijven", "blijven hopen", en wees gerust, dat doen we zeker, maar toch... Het stukje realisme moet er ook zijn. Het is nu eenmaal een feit dat na elke pauzeweek de merker een opstoot doet, dus het beestje zich niet laat klein krijgen deze keer. 

Elke goeie dag, elk leuk moment, elk genot samen, zou je willen op diezelfde pauzeknop drukken, de tijd stoppen. Want hoeveel mooie momenten we nu ook kregen, het lijkt voor ons nooit genoeg... We willen niet meer dat die stoppen.. Er zijn nog zoveel dromen, zoveel dingen dat we samen willen doen, en hoe lang dit nog kan, is een groot vraagteken, zelfs voor de artsen. Niemand haalde tot nu toe een vierde chemokuur in dit soort strijd, tegen dit soort beest. Feedback is er dus niet meer.

Na de laatste chemo van deze reeks, komt een anti-hormonenpil, die reeds getest is op de cellen, die een beetje zou kunnen helpen de terugkeer te vertragen. Maar het zit er dik in dat dit een heel weinig zal teweeg brengen. Opgeven doen we nog niet, maar het besef dat we daarin es geen andere keus meer zouden kunnen krijgen, wordt nu wel heel realistisch... 

Een second opinion halen in leuven gaan we zeker ook nog doen, maar een ding met de keer, want het dagelijks leven willen we niet on hold zetten nu we nog kunnen met volle teugen ( in de mate van... ) genieten van alles rondom ons. 

Geen nood, we blijven ons optimistische zelfje, door het besef heen, en blijven hopen... Alleen, hopelijk is dit ook genoeg... 

Carpe Diem!!!! 

13:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Véke,

Het moet soms heel moeilijk voor je zijn om te kiezen tussen hoop en wanhoop, maar ik vind het fantastisch hoe je toch steeds blijft genieten van het leven en van je zoontje.
Wat de toekomst zal brengen, weet niemand, maar hou in gedachten dat de wetenschap dagelijks nieuwe behandelingen vindt en wie weet komt die ultieme oplossing voor jou er op een dag. Ik wens het jou en je zoontje van ganser harte toe!

Dikke knuffel xxx
Rita

Gepost door: Rita De Swaef | 05-07-15

Reageren op dit commentaar

Véke,

Hier wordt ik dan ook heel stil van , de krop in de keel..

Ik kan je maar 2 dingen zeggen : ik hoop met jullie mee dat jullie nog heeeeeeeeeeeeeeeelllll heeeeeel lang mogen genieten
en... maar dat weet je ondertussen wel : ik heb enorm veel respect voor je , hoe jij omgaat met jou ziekte ! 10000 x respect !!!!

Courage Véke
Groetjes
Gerda

Gepost door: Gerda | 05-07-15

Reageren op dit commentaar

hey veke,

je tekst treft me omdat je een bijzonder gevoel voor realisme hebt en vooral het omgaan er mee. je weet maar al te goe hoe en wat, maar wil niet vergeten ook nog te leven . niet makkelijk dus chapeau!

ilse

Gepost door: ilse | 06-07-15

Reageren op dit commentaar

Wat een kracht, hoed af ❤️

Gepost door: Conny | 14-07-15

Reageren op dit commentaar

Veke,

Wow !
ik bewonder je, je moet het maar doen en kunnen en jij doet en kan dit !!
dikke knuffel

Gepost door: carine | 19-07-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.