21-07-15

De voorlaatste van deze reeks...

De voorlaatste zit erop... We zijn er bijna... Of toch niet?

De merker ging weer een goed stuk omhoog, dus het gevoel is erg dubbel... Volgende maandag de laatste chemo, de week erop de start van een anti-hormonenpil. Die moet zijn werk doen, want vanaf nu is het een groot vraagteken... What if... Er is geen weg terug, enkel die vooruit, tenzij het spoor plots stopt en we sneller aan het eindstation staan dan gedacht.

De angst is soms groot, al is de wil om te leven gelukkig groter, en wint ze tot nu toe nog steeds.

De verrassing waar ik het over had, en waarbij sommigen me waarschijnlijk, en anderen heel zeker, me gek zullen verklaren, start binnenkort :

Ondanks alles, de kanker, de behandeling, de nevenwerkingen, heb ik besloten te verhuizen.

Waarom? Een heleboel redenen : hoe minder stress, hoe minder voedsel voor het beest. Waar we nu wonen is die te groot, en beïnvloedt stress teveel ons leven. De laatste jaren kon ik er al een heleboel elimineren, o.a. het werk ( besefte ik achteraf wel pas! ;) )

Nu lijkt het voor mij een nieuwe start, en tegelijk het mooi afsluiten  van mijn leven. In het huisje die het dichtste aanleunt bij mijn dromen, met -bijna - alles wat ik altijd wou, en veel meer mogelijkheden dan waar ik nu woon. Rust, kalmte, meer orde en netheid mogelijk ( berging, garage... ) in een mooie kant van Ieper, vlak naast de Vesten, dus puur genieten... Dat wil IK... Wat een ander hiervan denkt is dus zijn probleem, net het mijne. Het is mijn - te korte - leven, het is mijn beslissing van wat er nog van overblijft het mooiste en beste te maken. Met mijn zoon, mijn inspanningen, mijn hardgespaarde centjes... Degenen die klaarstaan met hun stenen om te gooien, laat ze maar vallen, want ik gooi ze dubbel zo hard terug vanaf nu.

Ik heb NIKS te verliezen, maar nog ALLES te winnen vanaf nu. Ik duldt dus geen commentaar meer van wie niet weet/wil weten hoe onze hel eruit ziet, en er dan toch zijn troebele mening op na houdt. Of je reist mee, of je blijft aan de kant staan en zwijgt. Zo simpel is het. 

My life, my son, my cancer, our fight... 

Ik klink boos, en ja, om eerlijk te zijn, ben ik dat wel een beetje, net zoals mijn zoontje boos is, het is niet eerlijk, neen, dat is het niet. Maar wat nog minder eerlijk is, is het moeten vechten tegen opinies van anderen die hun geen moer van deze keiharde strijd aantrekken, en ondanks alles ons blijven verwijten, scheef bekijken, zich moeien terwijl ze niet eens weten hoe het met ons gaat, en daar zelfs geen enkel moeite voor doen. Wel, aan diegenen : het is je volste recht, het is je volste recht egoïstisch te zijn als je dat wil, je volste recht ons opzij te zetten, je volste recht je eigen mening te hebben... Maar!!! Ook ONS volste recht ONZE mening te hebben, ONS leven te leiden hoe WIJ dat willen, onze hard gespaarde centjes uit te geven hoe WIJ dat willen, en JULLIE vooroordelen, verwijten, scheve blikken en opmerkingen volledig naast ons neer te leggen. 

Ik krijg meer en meer te horen dat " geen vent hebben" mijn fout is, dat het feit dat ik een kind heb zonder vader "mijn fout is", allee, kortom, dat ik maar weinig goed heb gedaan en kan doen... 

Maar IK denk daar anders over, want wie zich zoveel meer vind dan een "simpele alleenstaande zieke mama", sorry, hoor, maar WIJ hebben zoveeeeeeeeeeeeeeeeeel meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer dan jullie!!!!! 

We hebben elkaar, we hebben een onverbreekbare band, wij praten, ja, hoor, praten!!! en MET elkaar, niet achter elkaars rug om!!! Wij hebben de liefde, genegenheid, wederzijds respect, wij hebben eerlijkheid, wij hebben het geluk, en we vinden het in kleine dingen, niet in Gucci, Hilfiger of nen dure BMW, noem maar op... Neen, elke simpele dag, in elk simpel ding!!! In een freecycle jurkje, 2e hands handtasje, een gratis prachtige eettafel, een prachtige echte poppie in de tuin, gekregen va de vogeltjes...

Wij hebben dus meer... En gratis, voor niks, want wat wij hebben, koop je niet, met de meeste centjes niet... Hoe dik de nek ook is, hoe vol je rekening ook is, hoe hard die juwelen ook blinken. Wij hebben meer, en zullen altijd meer hebben, want wat wij hebben is niet te koop... Dus, als je nog es vind dat je ons als mindere moet bekijken, lees dit es opnieuw, wil je? Ga dan shoppen, gaan stoefen, gaan roddelen over eender wie, drink citroensap zoveel je wil, maar laat ons in onze eer, in onze strijd, in ons gelukkig zijn, laat ons het beetje energie houden om ons nieuwe laatste hoofdstuk te starten, en te genieten. Dank bij voorbaat!!!!

Voor alle andere mee-lezertjes, mijn excuses voor deze uitbarsting, moest er gewoon es uit, het lucht op!!! :D 

Wij gaan dus verhuizen, al zijn we bang, al doen we't soms in onze broek, huilen we af en toe es, we gaan het doen, en gaan er volle bak voor om wat ons nog te goed staat aan leven, uit te persen gelijk een heerlijk sappige sinaasappel!!! 

Een warm huisje, kleiner, windvrij ommuurd tuintje waar we veel meer buiten gaan kunnen eten, verandake, berging, wasplaats, open haard... En voor mama en zoon een creakamer op gelijkvloers, gewoonweg de max! De mooie vesten van Ieper als uitzicht bij het opstaan 's morgens... 

En hoe we ook tegen het zware werk van in-en uitpakken opzien, het brobbelt in ons al ons nieuwe genot tegemoet te gaan!!! 

Remember : Pluk de dag, hij kan heel kort zijn!!! 

 

 

 

 

08:57 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Beste Véke,

Man ,man man wat kan jij prachtig schrijven !!! Zo heerlijk om te lezen al is de materie soms wel zwaar
Ik kan je dit meegeven : GENIET zolang je kan en trekt er u gene moer van aan wat anderen van je denken of zeggen
Kleinzielige mensen zijn er in overvloed maar JIJ Véke : jij bent een prachtmens en het is wonderbaarlijk hoe jij met je problemen omgaat !!! Heel diep respect !!!
Groetjes aan Kyran en Véke : doe wel en zie niet om
Gerda

Gepost door: Gerda | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

Véke, wat je schrijft, schrijf je met recht en reden!
Ik wens jou en Kyran het allermooiste toe, rust, liefde in jullie nieuwe woning... dat het een mooie thuis mag worden!
Mensen die opmerkingen hebben zijn het niet waard om je energie in te steken...
dikke knuffel

Gepost door: Hilde Vee | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

Hallo Véke .
Iedere keer ik een stukje van je lees denk ik aan het feit dat er eigenlijk een boek zou moeten komen over je schrijfsels.Mo ja ,....
Toen ik je gisteren "live" nog eens tegen het lijf liep heb je me zonder het zelf te weten eigenlijk courage gegeven op mijn pad .Bedankt daarvoor!
En zoals ik ook toen al zei " trek het je niet aan wat mensen van je denken" Maar ik begrijp je wel hoor , nee ik kan het niet begrijpen maar ik kan me wel inleven in hoe het moet voelen.Nee ik kan dat ook niet want ik kan niet weten hoe jij je voelt .IK kan er enkel maar voor je zijn door te luisteren en je te zeggen dat ik er hoe dan ook voor je wil zijn mocht dit nodig zijn.
Ontzettend warme deugdelijke couragevolle .... knuffels

Gepost door: isabel | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

mensen gaan altijd achter het gat praten. Geven commentaar op een ander zijn leven ... en meestal is dit omdat ze zelf geen leven hebben!! Dus dappere, warmhartige, dynamische, speelse Veke: spendeer geen minuut meer aan zulke subjecten. Ze zijn het niet waard! Leef, samen met je zoon, jullie eigen, mooie, rijkgevulde leven. Hoe lang? Hoe kort? Geen mens die het weet! Want - en dit telt voor iedereen van ons - niemand weet wat ons morgen te wachten staat. En dit laatste vergeten wij maar al te dikwijls. Waardoor we de tijd invullen met onnozelheden, tijddverdrijvers, vreetbuien, afgunst en nijd. Jij kent de andere kant van de medaille en daardoor leef jij een waarachtig leven. (en misschien is het daarom dat anderen jaloers zijn en zichzelf moeten bewijzen met kwaadspreken)
Alle, alle goeds in je nieuwe huis! je nieuwe thuis!! Het is zo mooi wat je doet) Je geeft het leven zin, iets wat wij allen zouden moeten beseffen en doen!!! Van harte!!

Gepost door: carine | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

En ondertussen schrijft 'ons' Véke een boek in haar creakamer op het gelijkvloers met zicht op de vesten, of in haar ommuurde tuin in het zonneke en geeft de 'roddelaars' lik op stuk. Fuck Off 'roddelaars' get a life....

Gepost door: Conny | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

Veke en Kyran,

Ik wens jullie het allerbeste toe in jullie woonst. Jullie zijn samen een heel sterk team.

Mvg

Carine

Gepost door: Carine Naessens | 21-07-15

Reageren op dit commentaar

Je verhaal is er eentje van moed, doorzettingsvermogen en vooral van heel veel lef. We kennen allemaal onze moeilijkheden in ons leven. Grote en kleine hobbels op ons levenspad. Alle paden zijn verschillend. De ene snort met een formule 1 wagen over een racebaan terwijl de andere met een 2PK offroad stuitert. Wie welk pad toebedeeld krijgt is willekeurig. En het voelt oneerlijk omdat het dat ook gewoon is, punt...... Maar het enige wat we kunnen doen is blijven rijden en nooit opgeven. Hoe onze reis verloop hangt veel af van wie in de bestuurderszetel zit en Veke jij bent voor mij een toppiloot, nummer één rally racevrouw op mijn lijst :) . En ja, ik had je 30 jaar geleden al kunnen zeggen dat jij noch ik degene zijn die kiezen voor de vlakke weg en bepaalde routes hebben we zelf gekozen (echter niet zonder reden). Ik had je wel een goeie jeep toegewenst meid, echt wel ....en toch blijf je vechten voor je eigen route te rijden. Respect meid en go baby go. Laat formule 1 piloten dus maar zeuren over pietluttigheden waardoor hun tocht niet rimpelloos verloopt en neerkijken op allen die door de modder moeten ploeteren. Gelukkiger worden ze er niet van. Zij zullen nooit leren waar het leven echt om draait. Jij daarentegen hebt niet alleen zelf geleerd wat belangrijk is, je laat het ons elke dag zien, dank je hiervoor. Ik hou van je meisje en stuur zoveel mogelijk energie naar je toe, hou vol xxx

Gepost door: Lies Denuwelaere | 22-07-15

Reageren op dit commentaar

Veerleke,

Wie heeft het recht om zooooo lelijk te praten tegen je ! Ik hoop dat het een wildvreemde is en niet iemand dat je kent . Deze persoon verdient een stamp onder zijn gat ! Wat permiteren mensen zich veel ! Dat ze eerst eens in eigen hart kijken en alles voor hun eigen voordeur opruimen ... Hoe kunnen mensen zo hard zijn tegen je ? Moesten zij het eens voor hebben , zouden zij zoveelmoed hebben als jij? Zij denken enkel negatief en jijbent een positieve engel die goed zorgt voor haar zoontje en er het beste van maakt . Vanjongs af genot je al van de kleine dingen .

Je hebt groot gelijk om te verhuizen ... Doe het wel rustig aan . Je kan er maar van genieten ... En hopelijk nog zeeeeeeeer lang . Schrijf maar een boek ! Xxx
Bernadette

Gepost door: Laloo bernadette | 01-08-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.