21-07-15

De voorlaatste van deze reeks...

De voorlaatste zit erop... We zijn er bijna... Of toch niet?

De merker ging weer een goed stuk omhoog, dus het gevoel is erg dubbel... Volgende maandag de laatste chemo, de week erop de start van een anti-hormonenpil. Die moet zijn werk doen, want vanaf nu is het een groot vraagteken... What if... Er is geen weg terug, enkel die vooruit, tenzij het spoor plots stopt en we sneller aan het eindstation staan dan gedacht.

De angst is soms groot, al is de wil om te leven gelukkig groter, en wint ze tot nu toe nog steeds.

De verrassing waar ik het over had, en waarbij sommigen me waarschijnlijk, en anderen heel zeker, me gek zullen verklaren, start binnenkort :

Ondanks alles, de kanker, de behandeling, de nevenwerkingen, heb ik besloten te verhuizen.

Waarom? Een heleboel redenen : hoe minder stress, hoe minder voedsel voor het beest. Waar we nu wonen is die te groot, en beïnvloedt stress teveel ons leven. De laatste jaren kon ik er al een heleboel elimineren, o.a. het werk ( besefte ik achteraf wel pas! ;) )

Nu lijkt het voor mij een nieuwe start, en tegelijk het mooi afsluiten  van mijn leven. In het huisje die het dichtste aanleunt bij mijn dromen, met -bijna - alles wat ik altijd wou, en veel meer mogelijkheden dan waar ik nu woon. Rust, kalmte, meer orde en netheid mogelijk ( berging, garage... ) in een mooie kant van Ieper, vlak naast de Vesten, dus puur genieten... Dat wil IK... Wat een ander hiervan denkt is dus zijn probleem, net het mijne. Het is mijn - te korte - leven, het is mijn beslissing van wat er nog van overblijft het mooiste en beste te maken. Met mijn zoon, mijn inspanningen, mijn hardgespaarde centjes... Degenen die klaarstaan met hun stenen om te gooien, laat ze maar vallen, want ik gooi ze dubbel zo hard terug vanaf nu.

Ik heb NIKS te verliezen, maar nog ALLES te winnen vanaf nu. Ik duldt dus geen commentaar meer van wie niet weet/wil weten hoe onze hel eruit ziet, en er dan toch zijn troebele mening op na houdt. Of je reist mee, of je blijft aan de kant staan en zwijgt. Zo simpel is het. 

My life, my son, my cancer, our fight... 

Ik klink boos, en ja, om eerlijk te zijn, ben ik dat wel een beetje, net zoals mijn zoontje boos is, het is niet eerlijk, neen, dat is het niet. Maar wat nog minder eerlijk is, is het moeten vechten tegen opinies van anderen die hun geen moer van deze keiharde strijd aantrekken, en ondanks alles ons blijven verwijten, scheef bekijken, zich moeien terwijl ze niet eens weten hoe het met ons gaat, en daar zelfs geen enkel moeite voor doen. Wel, aan diegenen : het is je volste recht, het is je volste recht egoïstisch te zijn als je dat wil, je volste recht ons opzij te zetten, je volste recht je eigen mening te hebben... Maar!!! Ook ONS volste recht ONZE mening te hebben, ONS leven te leiden hoe WIJ dat willen, onze hard gespaarde centjes uit te geven hoe WIJ dat willen, en JULLIE vooroordelen, verwijten, scheve blikken en opmerkingen volledig naast ons neer te leggen. 

Ik krijg meer en meer te horen dat " geen vent hebben" mijn fout is, dat het feit dat ik een kind heb zonder vader "mijn fout is", allee, kortom, dat ik maar weinig goed heb gedaan en kan doen... 

Maar IK denk daar anders over, want wie zich zoveel meer vind dan een "simpele alleenstaande zieke mama", sorry, hoor, maar WIJ hebben zoveeeeeeeeeeeeeeeeeel meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer dan jullie!!!!! 

We hebben elkaar, we hebben een onverbreekbare band, wij praten, ja, hoor, praten!!! en MET elkaar, niet achter elkaars rug om!!! Wij hebben de liefde, genegenheid, wederzijds respect, wij hebben eerlijkheid, wij hebben het geluk, en we vinden het in kleine dingen, niet in Gucci, Hilfiger of nen dure BMW, noem maar op... Neen, elke simpele dag, in elk simpel ding!!! In een freecycle jurkje, 2e hands handtasje, een gratis prachtige eettafel, een prachtige echte poppie in de tuin, gekregen va de vogeltjes...

Wij hebben dus meer... En gratis, voor niks, want wat wij hebben, koop je niet, met de meeste centjes niet... Hoe dik de nek ook is, hoe vol je rekening ook is, hoe hard die juwelen ook blinken. Wij hebben meer, en zullen altijd meer hebben, want wat wij hebben is niet te koop... Dus, als je nog es vind dat je ons als mindere moet bekijken, lees dit es opnieuw, wil je? Ga dan shoppen, gaan stoefen, gaan roddelen over eender wie, drink citroensap zoveel je wil, maar laat ons in onze eer, in onze strijd, in ons gelukkig zijn, laat ons het beetje energie houden om ons nieuwe laatste hoofdstuk te starten, en te genieten. Dank bij voorbaat!!!!

Voor alle andere mee-lezertjes, mijn excuses voor deze uitbarsting, moest er gewoon es uit, het lucht op!!! :D 

Wij gaan dus verhuizen, al zijn we bang, al doen we't soms in onze broek, huilen we af en toe es, we gaan het doen, en gaan er volle bak voor om wat ons nog te goed staat aan leven, uit te persen gelijk een heerlijk sappige sinaasappel!!! 

Een warm huisje, kleiner, windvrij ommuurd tuintje waar we veel meer buiten gaan kunnen eten, verandake, berging, wasplaats, open haard... En voor mama en zoon een creakamer op gelijkvloers, gewoonweg de max! De mooie vesten van Ieper als uitzicht bij het opstaan 's morgens... 

En hoe we ook tegen het zware werk van in-en uitpakken opzien, het brobbelt in ons al ons nieuwe genot tegemoet te gaan!!! 

Remember : Pluk de dag, hij kan heel kort zijn!!! 

 

 

 

 

08:57 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-07-15

Hersenspinsels....

De vakantie, de chemo's en allerlei beslissingen en gebeurtenissen maken soms gedachten los waar ik liever niet bij stilsta, maar me elke dag wat meer de neus op de feiten drukt...

Dit beestje is deze keer goed agressief, en deze behandeling is een van de laatste opties... Raar, maar het feit dat we de laatste weken zo kunnen genieten, door de zon, de energie, wat fietsen, op kleine uitstapjes gaan... Maakt het besef dat dat nu kan gaan eindigen wel zwaarder. 

Toen ik nog gezond was, en werkte, hadden we het ook zwaar, sparen zat er niet in, genieten helemaal niet genoeg door het werk... Dankzij het ziek zijn hebben we dat nu wel. Het besef dat dit niet blijvend is, is dan ook moeilijk dragen. 

Ik hoor jullie denken "optimistisch blijven", "blijven hopen", en wees gerust, dat doen we zeker, maar toch... Het stukje realisme moet er ook zijn. Het is nu eenmaal een feit dat na elke pauzeweek de merker een opstoot doet, dus het beestje zich niet laat klein krijgen deze keer. 

Elke goeie dag, elk leuk moment, elk genot samen, zou je willen op diezelfde pauzeknop drukken, de tijd stoppen. Want hoeveel mooie momenten we nu ook kregen, het lijkt voor ons nooit genoeg... We willen niet meer dat die stoppen.. Er zijn nog zoveel dromen, zoveel dingen dat we samen willen doen, en hoe lang dit nog kan, is een groot vraagteken, zelfs voor de artsen. Niemand haalde tot nu toe een vierde chemokuur in dit soort strijd, tegen dit soort beest. Feedback is er dus niet meer.

Na de laatste chemo van deze reeks, komt een anti-hormonenpil, die reeds getest is op de cellen, die een beetje zou kunnen helpen de terugkeer te vertragen. Maar het zit er dik in dat dit een heel weinig zal teweeg brengen. Opgeven doen we nog niet, maar het besef dat we daarin es geen andere keus meer zouden kunnen krijgen, wordt nu wel heel realistisch... 

Een second opinion halen in leuven gaan we zeker ook nog doen, maar een ding met de keer, want het dagelijks leven willen we niet on hold zetten nu we nog kunnen met volle teugen ( in de mate van... ) genieten van alles rondom ons. 

Geen nood, we blijven ons optimistische zelfje, door het besef heen, en blijven hopen... Alleen, hopelijk is dit ook genoeg... 

Carpe Diem!!!! 

13:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |